Η Θεσσαλονίκη έχει μάθει να μετράει αντίστροφα έως το Φεστιβάλ της, που θα γεμίσει τον Νοέμβρη λίγο φως. Το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου υπόσχεται ένα έντονο δεκαήμερο με ποικιλία στις προβολές και τις δράσεις του, που θα κινήσει το ενδιαφέρον και του πιο απαιτητικού θεατή. Το πρόγραμμα συνδυάζει ταινίες που ήδη συζητήθηκαν στις Κάννες, cult αποκαλύψεις, επαναπροσεγγίσεις κλασικών και ελληνικές παραγωγές με πολύ διαφορετικό πρόσημο. Ξεχωρίσαμε όσες δεν θέλουμε να χάσετε.
Μια queer εποποιία από τη Γρανάδα
Η Μαύρη μπάλα (La Bola Negra) ξεκινά από τρεις χωροχρονικές αφετηρίες: τη Γρανάδα του Μεσοπολέμου, τον Ισπανικό Εμφύλιο και τη σημερινή Αθήνα. Εμπνευσμένη από το ημιτελές έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και από τη σύντομη ζωή του, πλέκει ιστορική καταγραφή, μνήμη και μυθοπλασία. Μιλά για πληγές που μένουν ανοιχτές δεκαετίες μετά και για έρωτες που αποσιωπήθηκαν, αλλά άνθισαν στις πιο σκοτεινές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας.
Ο τραγουδοποιός Guitarricadelafuente εντυπωσιάζει με την ερμηνευτική του ωριμότητα, ενώ η Κρουζ και η Κλόουζ δίνουν στιβαρές ερμηνείες σε δεύτερους ρόλους. Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στις φετινές Κάννες, θεωρείται υποψήφια για πρωταγωνιστικό ρόλο στην κούρσα των Όσκαρ, ενώ μετα-φεστιβαλικά, θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες καθώς και στο Netflix.
Το πένθος ως παραμύθι
Στο Τελευταίο μας τραγούδι (Ghost Song), δύο χαρισματικοί έφηβοι από οικογένειες μεταναστών συναντιούνται σε ένα πάρτι και μοιράζονται μια ήσυχη, φορτισμένη κουβέντα. Στον δρόμο για το σπίτι τούς συμβαίνει ένα μοιραίο δυστύχημα. Σύμφωνα με την ισλαμική παράδοση, οι νεκροί επισκέπτονται τα όνειρα των ζωντανών για σαράντα μέρες, πριν συνεχίσουν οριστικά την πορεία τους.
Πάνω σε αυτή την πεποίθηση ο Φατίχ Ακίν (βραβευμένος με την Χρυσή Άρκτο στην Berlinale του 2004) χτίζει μια ολόκληρη μεταθανάτια ζωή. Με μικροσκοπικούς πίνακες που θυμίζουν «Χίλιες και μία νύχτες» και με ασπρόμαυρους τόνους που σταδιακά παραχωρούν τη θέση τους στο χρώμα, το πένθος γίνεται παραμύθι: αργό, σπαραχτικό και, στο τέλος, υπόκωφα συντριπτικό.
Ο συνηθισμένος άνθρωπος και ο μηχανισμός
Το Ένας άνθρωπος της εποχής του (A Man of His Time) ξεκινά στο Βισύ, τον Σεπτέμβριο του 1940. Ένας απένταρος μηχανικός φτάνει με ένα πολιτικό μανιφέστο για τη σωτηρία της Γαλλίας, πιστεύοντας ότι η ήττα της χώρας του μπορεί να γίνει η δική του ευκαιρία. Θέλει να γίνει επιτέλους κάποιος και, σταδιακά, η φιλοδοξία του τον οδηγεί στη συνεργασία με το διοικητικό μηχανισμό ενός καθεστώτος που υπηρετεί τη ναζιστική Γερμανία.
Ο ήρωας είναι υπαρκτός: ο Ανρί Μαρ, προπάππους του σκηνοθέτη Εμανουέλ Μαρ, ο οποίος μετέτρεψε την ιστορία του σε ταινία. Το φιλμ, που απέσπασε το Βραβείο Σεναρίου στις Κάννες, δεν αναζητά ήρωες της Αντίστασης ούτε πρωταγωνιστές των ναζιστικών εγκλημάτων. Παρακολουθεί έναν άνθρωπο που, χωρίς να ανήκει ποτέ στους ισχυρούς, γίνεται μέρος του μηχανισμού τους. Θα προβληθεί στις Ειδικές Προβολές πριν φτάσει στις αίθουσες.
Ένα cult τρόμου που δεν ξεχνιέται
Το ιδιαίτερο φετινό αφιέρωμα Balkan Horror επιφυλάσσει σκοτεινές προτάσεις από τις οποίες ξεχωρίσαμε: το Γίνε η γάτα μου: Μια ταινία για την Αν (Ρουμανία, 2015) του Άντριαν Τοφέι. Ο Αντριάν, ερασιτέχνης σκηνοθέτης, γυρίζει ένα βίντεο για τη χολιγουντιανή σταρ Αν Χάθαγουεϊ, ελπίζοντας ότι θα δεχτεί να πρωταγωνιστήσει στη νέα του ταινία. Ό,τι ακολουθεί είναι μια αργή, σχολαστική κατεδάφιση: η κολακεία γίνεται απόγνωση, η απόγνωση παραίσθηση και η κάμερα εξομολογητήριο και όπλο μαζί. Γυρισμένη με ελάχιστο budget, έγινε cult φαινόμενο και τιμήθηκε στο Νάσβιλ και στο A Night of Horror του Σίδνεϊ.
Τρεις κλασικοί, επιλογή του Oliver Rase
Στη curation του Oliver Rase, σκηνοθέτη του Sirat, τρεις ταινίες αξίζουν μια δεύτερη ματιά στη μεγάλη οθόνη. Ο Σιμών της Ερήμου (Μεξικό, 1965) του Λουί Μπουνιουέλ είναι μια βιτριολική σάτιρα κατά της θρησκοληψίας. Το Zabriskie Point (ΗΠΑ, 1970), η μοναδική αγγλόφωνη ταινία του Μικελάντζελο Αντονιόνι, αποτελεί σημαντικό ντοκουμέντο της αντικουλτούρας. Και το Στάλκερ (1979), το αριστούργημα του Αντρέι Ταρκόφσκι, ποιητικό δοκίμιο για την ανθρώπινη ύπαρξη και την πίστη, που εξακολουθεί να εμπνέει κινηματογραφιστές σε όλο τον κόσμο.
Τα ελληνικά του φεστιβάλ
Το νέο τμήμα Επαναπροσεγγίσεις (Classics Revisited) εγκαινιάζεται με την αποκατεστημένη Εύα (1953) της Μαρίας Πλυτά. Μια παντρεμένη γυναίκα ζει στις θερινές της διακοπές μια εφήμερη ερωτική σχέση, προκαλώντας την οργή του συζύγου της και τα σχόλια της μικρής κοινωνίας του νησιού. Στους τίτλους εμφανίζεται για πρώτη φορά το όνομα του Μίκη Θεοδωράκη στον κινηματογράφο. Είναι η πρώτη αποκατεστημένη ελληνική ταινία στο Cannes Classics, με πρωταγωνιστές τους Αλέκο Αλεξανδράκη, Νίνα Σγουρίδου και Μάνο Κατράκη.
Ο θερινός κινηματογράφος Απόλλων, ορόσημο της πόλης μας χειμώνα-καλοκαίρι, δεν θα μείνει αμέτοχος στη διάρκεια του Φεστιβάλ. Εκεί, θα γίνει η προβολή του Κλασικού αριστουργήματος του Ρένου Χαραλαμπίδη, μιας υπαρξιακής κωμωδίας για έναν κριτικό κινηματογράφου που παίρνει την ευκαιρία να γυρίσει το σενάριο της νεότητάς του, με έναν μόνο όρο: να είναι κλασικό αριστούργημα. Είναι μια ταινία για τη ματαιοδοξία, τον χρόνο και τον άνθρωπο που κάποτε πιστεύαμε ότι θα γίνουμε.
Στο ελληνικό πρόγραμμα, βρίσκουμε ακόμη τη Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού (τίτλος παρμένος από τρεις περιοχές στην Αυστραλία), την πολυαναμενόμενη ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη (The Boy), ένα μεσημέρι που δεν τελειώνει ποτέ, με πέντε γυναίκες παγιδευμένες σε μια λούπα μυστικών. Το Uchronia του Φιλ Ιερόπουλου είναι ένα ψυχεδελικό ντοκιμαντέρ-δοκίμιο εμπνευσμένο από τον Ρεμπώ, όπου το φάντασμα του ποιητή συναντά επαναστάτες και κουήρ φρικιά. Τέλος, Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος του Δήμου Αβδελιώδη φέρνει τον Καραγκιόζη στο όνειρο ενός δωδεκάχρονου Αλέξανδρου, που αντιμετωπίζει έναν ανθρωποφάγο Δράκο με την ανιδιοτελή αγάπη του.
Ο τιμητικός Χρυσός Αλέξανδρος θα απονεμηθεί στον σπουδαίο Νίκο Γραμματικό για το σύνολο του έργου του, καθώς η φετινή διοργάνωση συμπίπτει με την 30η επέτειο κυκλοφορίας από τους Απόντες, μία από τις πλέον εμβληματικότερες ταινίες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου.
Και τώρα, καλή προβολή!
Αυτές και πολλές ακόμη ταινίες θα δώσουν τον παλμό των ημερών, που σε συνδυασμό με τις παράλληλες εκδηλώσεις, Masterclasses, εκθέσεις, σειρές podcast αλλά και τα πάρτυ, υπόσχονται ένα Φεστιβάλ που άξιζε την πολύμηνη αναμονή του!
πηγή περιγραφών: filmfestival.gr
