Το Primetime είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα του σε τι σημείο μπορεί να οδηγηθεί κανείς για την επίτευξη του εκάστοτε στόχου του. Ο Lans Openheim μπλέκει το στυλ μιας βιογραφικής ταινίας και ενός ντοκιμαντέρ, θολώνοντας τις γραμμές ανάμεσα στα δύο είδη κινηματογράφου. Τα κλιπς από τις ρετρό κάμερες της εποχής που εστιάζουν είτε στα αρπακτικά, είτε στον Robert Pattinson σε μεταφέρουν στην εποχή που το ριάλιτι κατακτούσε κάθε κανάλι. Από νταντάδες που προσέχουν παιδιά, νοικοκυρές που καθαρίζουν σπίτια, οικογένειες εκτεθειμένες σε έναν γυάλινο φακό, το είδος αυτό πουλούσε πολύ.
Κάπου εδώ εισάγεται το πρώτο ηθικό δίλημμα της συζήτησης. Σε κάποια στιγμή μέσα στην ταινία, ένας αστυνομικός που ζητά να φωτογραφηθεί με τον Hansen του λέει πως το έργο του είναι έργο Κυρίου. Πώς, όμως, ένας άνθρωπος που ο ίδιος δεν είναι ηθικός, μπορεί να παράγει ένα θεϊκό έργο; Και πώς γίνεται το έργο να είναι θεϊκό, όταν ο Hansen επωφελείται χρήματα και δόξα από την έκθεση αυτών των παιδόφιλων;
Υπάρχουν άνθρωποι στο παρασκήνιο, αστυνομικοί πίσω από υπολογιστές και οργανισμοί, όπως η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, που βοηθούν στην καταδίωξη παιδόφιλων και κάθε παράνομου χρήστη.
Ο Hansen θεωρεί ότι ξεσκεπάζοντας τα αρπακτικά που ασελγούν σε 13χρονα «καθαρίζει την κοινωνία», όπως και ο Robert Deniro στο Taxi Driver, του διαφεύγει όμως το γεγονός ότι και αυτός συμβάλει στην αμαύρωση της κοινωνίας, απλώς με έναν διαφορετικό τρόπο. Ο χαρακτήρας του Hansen είναι προβληματικός όχι μόνο γιατί ξεσκεπάζει ανήθικα παιδόφιλους, αλλά γιατί υπάρχει μια μεγάλη διχοτόμηση μέσα του. Το γυαλί της οθόνης δείχνει έναν ηθικό και δίκαιο Ηansen, ωστόσο πίσω από την κάμερα είναι ακριβώς το αντίθετο, απατώντας τη γυναίκα του και φοβόντας για το τι άπλυτα μπορούν να φέρουν στη φόρα άλλοι δημοσιογράφοι για να καταστρέψουν τη καριέρα του.
Με παραγωγή από την Α24, είναι σχεδόν βέβαιο ότι το σκηνογραφικό και σκηνοθετικό στοιχείο θα είναι έντονο, αλλόκοτο και ιδιαίτερο: κάτι που ο Openheim καταφέρνει στο πρώτο του εγχείρημα σε ταινία μυθοπλασίας. Βέβαια, το υλικό του είναι βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, οπότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι το περιβάλλον ίσως ήταν λίγο οικείο. Ενδιαφέρουσα είναι η επιλογή ενός “κρυφού” πρωταγωνιστή, του Skyler Gisondo, ο οποίος υποδύεται έναν νεαρό ηθοποιό που εμπλέκεται χωρίς να το καταλάβει στη σειρά How To Catch A Predator. Ο Gisondo δίνει μια τρομερή ερμηνεία, προκαλώντας περισσότερα ηθικά ερωτήματα και στέκεται στο ύψος του δίπλα στον φανταστικό Robert Pattinson.
Το Primetime, αν και σίγουρα όχι η δυνατότερη ταινία της φετινής χρονιάς, αποτελεί ένα επίκαιρο κοινωνικό σχόλιο που θα σε κάνει να σκεφτείς τον κόσμο στον οποίον ζούμε, ειδικά τα τελευταία χρόνια.
Αστεία παρατήρηση: η ηθοποιός που προσπαθεί να προσελκύσει την Andie Bender, υποδυόμενη από την απολαυστική Merrit Wever, είναι η ίδια ηθοποιός που έπαιζε τη Susan, σύντροφο της Carol, στη σειρά Friends στην οποία γίνεται αναφορά στην ταινία. Μάλλον ο σεναριογράφος δεν έδωσε πολύ βάση σε αυτό το γεγονός…
★★★½
