Κάθε Μουντιάλ αφήνει πίσω του εικόνες, συναισθήματα και ιστορίες που μένουν χαραγμένες στη μνήμη των φιλάθλων. Για άλλους είναι η πρώτη φορά που ερωτεύτηκαν το ποδόσφαιρο, για άλλους μια αξέχαστη πορεία της Εθνικής ή ένας ιστορικός τελικός που σημάδεψε την παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία. Τρεις συντάκτες θυμούνται τις πιο έντονες αναμνήσεις τους από Παγκόσμια Κύπελλα και εξηγούν γιατί αυτές παραμένουν ζωντανές μέχρι σήμερα.
Φαίδρα Στυλιανού
Το ημερολόγιο δείχνει Ιούνιο του 2014 και η τηλεόραση κάθε σωστού ελληνικού νοικοκυριού δείχνει μόνο Μουντιάλ. Είμαι 11 χρονών και στο απόγειο της λατρείας μου για το (ελληνικό) ποδόσφαιρο: μπορώ με το χαρτζιλίκι μου να αγοράζω καθημερινά αυτοκόλλητα για να συμπληρώσω την ενδεκάδα της κάθε χώρας στο άλμπουμ της Panini, μπορώ να διαπραγματευτώ τη μεταφορά του bedtime μου μισή και μία ώρα αργότερα αφού “έλα μαμά, σήμερα έχει ντέρμπι”, μπορώ να ακούσω στο Youtube τη Shakira και την τριάδα-φωτιά Pitbull, Jennifer Lopez και Claudia Leitte εναλλάξ, όσες φορές θέλω, κανείς και τίποτα δεν μπορεί να με σταματήσει.
Τον καιρό εκείνο ζούσα (στο κεφάλι μου) τον απόλυτο έρωτα με τον βασικό τερματοφύλακα του ΠΑΟΚ και αναπληρωματικό τερματοφύλακα της Εθνικής, Παναγιώτη Γλύκο. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη για την επιλογή του στην ελληνική αποστολή, παρέμενα, ωστόσο, κάπως απογοητευμένη, καθώς οι σερί επιτυχημένες εμφανίσεις του βασικού τερματοφύλακα Ορέστη Καρνέζη δεν άφηναν το περιθώριο στον αγαπημένο μου Παναγιώτη να αναδείξει το ταλέντο του.
Δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως όλα έμελλε να αλλάξουν το μοιραίο εκείνο βράδυ της 24ης Ιουνίου, που η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με την Ακτή Ελεφαντοστού. Ακόμη και σήμερα ευγνωμωνώ την παιδική μου κολλητή, η οποία αντιπαθούσε με πάθος το ποδόσφαιρο, αγαπούσε όμως εμένα και μου έκανε το χατίρι να αφήσει στο πάρτυ γενεθλίων της να παίζει το ματς στο background (με κλειστό τον ήχο βέβαια). 24 Ιουνίου, λοιπόν, και στο 24ο λεπτό του αγώνα τραυματίζεται ο Καρνέζης! Αναγκαστική αλλαγή για τον Φερνάντο Σάντος και για το υπόλοιπο του ματς, αντί για το 1 του Καρνέζη, κάτω από τα ελληνικά δοκάρια φιγουράρει το 71 του Γλύκου! Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το βράδυ, που όλη η Ελλάδα παραληρούσε για την πρόκριση και μαζί της παραληρούσα κι εγώ… Λίγο για την πρόκριση, λίγο για τον Γλύκο, σημασία έχει ότι ήμουν 11 χρονών, στο απόγειο της λατρείας μου για το (ελληνικό) ποδόσφαιρο, και παραληρούσα.
Φίλιππος Κορνάρος
Ομολογώ πως οι αναμνήσεις μου από Μουντιάλ δεν είναι τόσο παλιές όσο θα ήθελα. Παρακολούθησα το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής το 2010, όμως δεν έχω πολλές εικόνες χαραγμένες στη μνήμη μου, πέρα από ορισμένες στιγμές του τελικού. Αντίθετα, η συμμετοχή της Ελλάδας στο Μουντιάλ του 2014 έχει μείνει ανεξίτηλη στο μυαλό μου.
Η ήττα από την Κολομβία στην πρεμιέρα, το 0-0 με την Ιαπωνία και, φυσικά, το μυθικό παιχνίδι με την Ακτή Ελεφαντοστού. Ο Σάμαρης και ο Σαμαράς υπέγραψαν εκείνο το βράδυ την πρώτη πρόκριση της Ελλάδας σε φάση νοκ άουτ Παγκόσμιου Κυπέλλου, σε μια στιγμή που δύσκολα θα ξεχάσω.
Στους «16», η Εθνική βρήκε απέναντί της την Κόστα Ρίκα. Ήταν μια αξιόλογη ομάδα, αλλά όχι ένας αντίπαλος που έμοιαζε ανίκητος. Θυμάμαι ακόμη τον τρόπο που πανηγύρισα το γκολ της ισοφάρισης στις καθυστερήσεις. Ήμουν πεπεισμένος πως η ψυχολογία είχε πλέον περάσει με το μέρος μας και ότι στην παράταση θα ολοκληρώναμε την ανατροπή.
Δυστυχώς, τίποτα δεν άλλαξε στα επιπλέον τριάντα λεπτά και το παιχνίδι οδηγήθηκε στα πέναλτι. Εκεί, στη γνωστή «ρώσικη ρουλέτα», ήμασταν εμείς που δεχτήκαμε τη «σφαίρα». Το χαμένο πέναλτι του Γκέκα έβαλε τέλος στο όνειρο της πρόκρισης και άφησε μια πικρή γεύση για το τι θα μπορούσε να είχε συμβεί.
Πέρα από την πορεία της Ελλάδας, θυμάμαι έντονα και άλλες στιγμές εκείνου του Μουντιάλ. Το απίστευτο 7-1 της Γερμανίας απέναντι στη Βραζιλία, το οποίο παρακολουθούσα σε συγγενικό σπίτι γεμάτο υποστηρικτές της «Σελεσάο», ενώ εγώ ήμουν ο μοναδικός που υποστήριζε τη Γερμανία. Και φυσικά, το γκολ του Γκέτσε στον τελικό, που χάρισε το τρόπαιο στους Γερμανούς και ανάγκασε την Αργεντινή να περιμένει 8 χρόνια μέχρι να επιστρέψει στην κορυφή του κόσμου.
Παναγιώτης Κωνσταντινόπουλος
Το πρώτο Μουντιάλ που θυμάμαι είναι αυτό του 2006. Τότε που η υπέροχη Εθνική Ιταλίας κατέκτησε την κορυφή του κόσμου, με το γνωστό «Κόλπο Γκρόσο».
Κάθε παίκτης εκείνης της ομάδας ήταν εμβληματικός, ωστόσο κανένας δεν μπήκε πάνω από το σύνολο.
Εκείνος ο τελικός σημαδεύτηκε από τη στιγμή που στιγμάτισε την ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων όσο καμία άλλη, την κουτουλιά του Ζιντάν στον Ματεράτσι.
Τότε την πανηγύρισα, όμως μεγαλώνοντας η συμπόνια μου για τον «Ζιζού» ξεπέρασε τον ενθουσιασμό μου για τη νίκη των Ιταλών.
Δυστυχώς, το ποδόσφαιρο δίνει χώρο για προκλητικές συμπεριφορές, σαν αυτή του Ματεράτσι και ο Ζιντάν επέλεξε να «θυσιάσει» το βαρύτερο τρόπαιο του πλανήτη για να δείξει πως η ανοχή δεν είναι λύση.
