Παθολογικά ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο μέχρι και σήμερα, ο Ντίνος Κούης είναι πολλά περισσότερα από μία «σημαία» για τον Άρη. Αποτέλεσε μια ξεχωριστή περίπτωση αθλητή, ο οποίος διακρίθηκε όχι μόνο για τις ξεχωριστές ικανότητές του μέσα στο γήπεδο, αλλά και για το απαράμιλλο ήθος του εκτός των τεσσάρων γραμμών.
Με αφορμή το Μουντιάλ που ρίχνει αυλαία απόψε με τον μεγάλο τελικό του Νιού Τζέρσι, ο ζωντανός θρύλος του Άρη και της Εθνικής Ελλάδος μας υποδέχτηκε στο γραφείο του στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, όπου κατέχει το αξίωμα του Συμπαραστάτη του Πολίτη και της Επιχείρησης.
Χωρίς δισταγμό, ο Ντίνος Κούης απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις μας για το ποδόσφαιρο τότε και σήμερα, όπως επίσης και για την επόμενη μέρα, μιας και από το 2008 διευθύνει την ποδοσφαιρική ακαδημία «Ντίνος Κούης» στη Δυτική Θεσσαλονίκη.
Τον ευχαριστούμε θερμά!
– Κύριε Κούη, κινούμαστε σε ρυθμούς Μουντιάλ, οπότε θα ήθελα την πρόβλεψή σας για τον νικητή! Μπορεί ο Μέσσι να το κατακτήσει ξανά;
– Οι ομάδες που ξεχώρισα από την αρχή ήταν η Γαλλία και η Αργεντινή. Από εκεί και πέρα θα δείξει στον τελικό ποιος θα είναι στη μέρα του και επίσης πολύ μεγάλο ρόλο παίζει η τύχη σε τέτοια παιχνίδια.
– Έχετε προλάβει τον Πελέ, παίζατε την ίδια εποχή με τον Μαραντόνα και τώρα βλέπετε αυτά που κάνει ο Μέσσι. Ποιος είναι τελικά ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών;
– Και βέβαια είναι ο Μέσσι! Ας μην ξεχνάμε ότι είναι 39 ετών και βλέπετε τι κάνει μέσα στο γήπεδο.
– Από τη νέα γενιά ποδοσφαιριστών ξεχωρίζετε κάποιον;
– Και ο Χάαλαντ και ο Γιαμάλ είναι πολύ καλοί ποδοσφαιριστές και δεν είναι τυχαίο ότι είναι τα είδωλα των μικρότερων παιδιών που προπονούμε στην ακαδημία! Μακάρι να συνεχίσουν έτσι!
– Μπορεί σε τελική φάση Μουντιάλ να μην είχατε την ευκαιρία να αγωνιστείτε, όμως είχατε οδηγήσει την Εθνική ομάδα στην πρώτη μεγάλη διοργάνωση της ιστορίας της, το Ευρωπαϊκό του 1980 στα γήπεδα της Ιταλίας. Πώς θυμάστε αυτά τα παιχνίδια απέναντι σε αντιπάλους, όπως ο Ρουμενίγκε και ο Πανένκα;
– Σε εκείνα τα παιχνίδια μας είχε αδικήσει και λίγο η διαιτησία. Θυμάμαι στο πρώτο παιχνίδι με την Ολλανδία δόθηκε λανθασμένα ένα πέναλτι εις βάρος μας και ήρθε η απογοήτευση. Στο δεύτερο με την Τσεχοσλοβακία, η οποία ήταν πολύ καλή ομάδα και η προηγούμενη πρωταθλήτρια Ευρώπης, δεν ήμασταν σε καλή κατάσταση. Στον τελευταίο αγώνα με αντίπαλο τη Γερμανία, που είχε παικταράδες, καταφέραμε να πάρουμε την ισοπαλία. Η Γερμανία αναδείχτηκε νικήτρια αυτής της διοργάνωσης στην οποία συμμετείχαν μόνο οχτώ ομάδες, όχι όπως σήμερα…
– Τι πιστεύετε ότι λείπει από την Εθνική σήμερα και απουσιάζουμε από όλες τις μεγάλες διοργανώσεις; Είναι μονάχα η έλλειψη προσωπικότητας ή είναι και κάτι άλλο;
– Δεν διαθέτουμε μεγάλη εμπειρία. Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές είναι νεαροί. Πιστεύω ότι ένας ποδοσφαιριστής ωριμάζει μετά τα 25 για να μπορεί να προσφέρει τα μέγιστα, ειδικά σε μια Εθνική ομάδα. Είμαι αισιόδοξος για το μέλλον. Οι παίκτες που έχουμε είναι καλοί και ελπίζω να βγουν κι άλλοι.
Παλαιότερα, η ομάδα ήταν πιο δεμένη. Σήμερα, ο ένας παίζει στο Βέλγιο, ο άλλος στην Πορτογαλία κ.ο.κ. Στο παρελθόν, οι περισσότεροι παίκτες της Εθνικής αγωνίζονταν σε ελληνικούς συλλόγους. Ακόμα και σαν αντίπαλοι είχαν μια μεγαλύτερη εξοικείωση ο ένας με το παιχνίδι του άλλου. Τώρα αυτό έχει αλλάξει. Το χρονικό διάστημα δεν είναι μεγάλο για να δεθούν όλοι αυτοί οι παίκτες.
«Σκεφτόμουν ήδη σε ποια θύρα θα πάω να πανηγυρίσω»
– Ποια συστατικά στοιχεία πρέπει να έχει ένας σύγχρονος ποδοσφαιριστής για να φτάσει στο κορυφαίο επίπεδο;
– Ανεξάρτητα από την εποχή, πρέπει να το έχει μέσα στο DNA του. Πρέπει να βάλει στο μυαλό του ότι «εγώ θα πετύχω». Θα δώσω κι ένα προσωπικό παράδειγμα. Έχω βάλει πάνω από 50 γκολ με κεφαλιές. Όταν πήγα στον Άρη, είχα έναν προπονητή, τον Στάνκοβιτς, ο οποίος μου έμαθε πώς να χτυπάω τη μπάλα με το κεφάλι. «Κούης, όχι μπρε εδώ» μου έλεγε (γέλια). Μετά από αυτό, πήγαινα στο γήπεδο, έβαζα κάποιον να μου βγάζει σέντρες και προσπαθούσα να χτυπάω τη μπάλα έτσι όπως μου είπε. Αμέτρητες φορές, μέχρι να το πετύχω. Έβαλα πολλά γκολ με αυτόν τον τρόπο.
Το ίδιο και με τα φάουλ. Πήγαινα μόνος μου, έπαιρνα ένα βαρύ σιδερένιο τείχος που είχαμε, και εξασκούσα τα φάουλ. Όλα αυτά μετά την προπόνηση. Είχα φτάσει σε ένα σημείο που θεωρούσα δεδομένο ότι θα βάλω το γκολ. Σκεφτόμουν ήδη σε ποια θύρα θα πάω να πανηγυρίσω! Όλα αυτά γίνονται με πολλή δουλειά!
Καμιά φορά βλέπω κάποια παιδάκια που παίζουν πολύ καλά και αναρωτιέμαι: είναι δυνατόν να έπαιξα εγώ μπάλα που ξεκίνησα στα 15; Είχα χάσει μια δεκαετία περίπου. Αν είχα ξεκινήσει από τα πέντε μου, πιστεύω ότι με την όρεξη που είχα για το ποδόσφαιρο θα ήμουν 10 φορές καλύτερος. Όταν ένα παιδί μαθαίνει από μικρό πώς να υποδεχτεί σωστά τη μπάλα, πώς να κάνει οδήγημα και πώς να την χτυπήσει στο σωστό σημείο, όλα αυτά του γίνονται κτήμα.
Έπαιξα μπάλα εντελώς τυχαία. Με είδε ο ταμίας του Αγροτικού Αστέρα σε μια αλάνα που παίζαμε τότε. Με ξεχώρισε και ήρθαν τότε οι άνθρωποι της ομάδας στους γονείς μου και ζήτησαν την υπογραφή τους για να παίξω. Στην αρχή ήταν αρνητικοί, αλλά μετά τους έπεισαν. Σε κάθε περίπτωση όμως, είχα βάλει στο μυαλό μου ότι θα παίξω μπάλα. Αυτό λέω και σε παίκτες μου που βλέπω ότι μπορούν: «βάλε μέσα στο μυαλό σου ότι θα παίξεις μπάλα». Δεν του λέω να αφήσει τα γράμματα φυσικά, αλλά έτσι όπως λένε πολλοί «θέλω να γίνω γιατρός, δικηγόρος κλπ.», έτσι συμβουλεύω να λέει ότι «θέλω να γίνω ποδοσφαιριστής»!
– Είστε ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του Άρη και ο κορυφαίος σε συμμετοχές. Όλα αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όλους. Το γεγονός όμως ότι παρά τη νευραλγική σας θέση, δεν έχετε αντικρύσει ποτέ την κόκκινη κάρτα, μας ξεπερνά! Πώς είναι δυνατό αυτό;
– Αυτό ήταν καθαρά θέμα χαρακτήρα. Προσπαθούσα να πηγαίνω στη μπάλα και όχι στον αντίπαλο. Δεν είχα ποτέ πρόθεση να τραυματίσω κανέναν, ενώ πολλοί άλλοι εκείνη την εποχή, δεν δίσταζαν να το κάνουν. Μια φορά θυμάμαι μου είχε βγάλει ο διαιτητής κίτρινη κάρτα και οι παίκτες από την αντίπαλη ομάδα φώναζαν ότι δεν ήταν ο Κούης που έκανε το φάουλ. Μας μπέρδευαν με τον Μπαλή τότε!
Θυμάμαι και ένα άλλο περιστατικό σε ένα παιχνίδι με την ΑΕΚ, όπου σε μία φάση χτύπησε τελευταία στιγμή η μπάλα σε μένα και βγήκε κόρνερ. Έξαλλοι οι οπαδοί με τον διαιτητή του φώναζαν μπροστά από τη θύρα 3. Εγώ παραδέχτηκα ότι την ακούμπησα τελευταίος και προσπάθησα να τους ηρεμήσω. Ήρθε ο διαιτητής και μου είπε ένα εγκάρδιο ευχαριστώ!
– Τελευταία φορά που ο Άρης βρέθηκε τόσο κοντά στην κατάκτηση ενός πρωταθλήματος ήταν στη δική σας εποχή και πιο συγκεκριμένα στο μπαράζ του Βόλου. Θεωρείται ιστορική αδικία ότι εκείνη η ομάδα του Άρη δεν κατέκτησε ποτέ ένα τρόπαιο;
– Βέβαια και είναι αδικία για τον Άρη εκείνης της εποχής. Κακώς έγινε το μπαράζ του Βόλου, όταν και άλλαξε τελευταία στιγμή ο κανονισμός. Παρόλα αυτά όμως, μας αδικεί και αγωνιστικά εκείνο το παιχνίδι. Στο πρώτο ημίχρονο χάσαμε ένα σωρό ευκαιρίες, ο Ολυμπιακός δεν κατέβηκε το κέντρο. Με την πρώτη ευκαιρία του Ολυμπιακού στο β’ ημίχρονο, μας βάζει το γκολ ο Κουσουλάκης. Μετά από αυτό, δυστυχώς, πέσαμε ψυχολογικά. Όταν χάνεις τόσες ευκαιρίες και τελικά δέχεσαι γκολ, έρχεται η απογοήτευση. Μετά το τέλος του πρωταθλήματος, ωστόσο, διώξανε όλους τους παίκτες. Μόνο εμένα κράτησαν. Αυτό ήταν ένα μεγάλο λάθος. Υπάρχει ένα πρωτοσέλιδο των «Σπορ του Βορρά» που έγραφε να φύγουν «όλοι εκτός Κούη»…
«Σήμερα δεν με ικανοποιεί και τόσο η ομάδα»
– Πώς νιώθετε σήμερα όταν μπαίνετε μέσα στο «Κλεάνθης Βικελίδης»;
– Καταρχάς μέχρι να φτάσω στο γήπεδο περνάει μισή ώρα από τους ανθρώπους που με σταματούν (γέλια). Πάντα θα νιώθω περηφάνια για τον Άρη, αλλά σήμερα δεν με ικανοποιεί και τόσο η ομάδα. Έρχονται πολλοί παίκτες από ξένες χώρες και χωρίς καλή οργάνωση και προπονητή, δεν μπορούν να γίνουν ομάδα. Με έναν και δύο παίκτες ποδόσφαιρο δεν παίζεται. Από εκεί και πέρα, δεν ξέρω τι ακριβώς γίνεται. Δεν θέλω να λέω και πολλά πράγματα, γιατί δεν είμαι κοντά στην ομάδα.
– Αν ο Άρης σήμερα σας ζητούσε να αναλάβετε κάποιο πόστο, θα το κάνατε με χαρά;
– Φυσικά, αλλά μόνο σε έναν ρόλο που θα μπορούσα να βοηθήσω. Εάν ζητηθεί κάτι που είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσα να πετύχω, ευχαρίστως να πάω.
Όταν ήμουν στον Άρη επί Φοιρού, είχα πάει στη Βραζιλία με τον Γκουερίνο και τον Λάκη Ιωαννίδη για να δούμε παίκτες. Καθόμουν τρία μέτρα μακριά από τον Πελέ! Με ρωτάει στο τέλος ο Ιωαννίδης, «είδες κανέναν παίκτη που σ’ άρεσε;». «Είδα ένα παικτάκι που μπορεί να κάνει καλή καριέρα στον Άρη», του απάντησα. Ήταν ο Ιβάν Σίλβα Σάντος. Στο πρώτο παιχνίδι που παίζει απέναντι στην ΑΕΚ, έρχεται ο Παύλος Παπαϊωάννου και μου λέει: «Τι παίκτη έφερες ρε συ, δεν μπορούσα να τον πιάσω».
Πριν «κλείσει» ο Ιβάν, μας είχε καλέσει στο γραφείο του ο Γράντας, γιατί έπρεπε να κάνουμε μεταγραφή. Εν τω μεταξύ είχα πάει επίσης στη Σερβία για να δω έναν άλλον ποδοσφαιριστή, τον Μιχαΐλοβιτς. Ο Ιβάν θα κόστιζε περίπου 20 εκατομμύρια δραχμές, ενώ ο Μιχαΐλοβιτς το τριπλάσιο. Ρωτάει ο Γράντας τη γνώμη μου και του λέω ξεκάθαρα ότι έπρεπε να πάρουμε τον Ιβάν. Σηκώνεται τότε ο Τσαρούχας, που ήταν πρόεδρος, και λέει «Ποιον Ιβάν με λες τώρα;». Του απαντώ: «Πρόεδρε σε σέβομαι και σ’ αγαπώ, αλλά αν δεν τον πάρουμε, θα φύγω από τον Άρη». Όταν πρωτοέπαιξε ο Ιβάν, ο Τσαρούχας βγήκε δημόσια και μου ζήτησε συγγνώμη, λέγοντας ότι είχα δίκιο που τον έφερα!
– Πώς σχολιάζετε όλα τα εξωαγωνιστικά που συμβαίνουν σήμερα γύρω από το ποδόσφαιρο, τα οποία συχνά καταλήγουν σε τραγικά αποτελέσματα;
– Όταν ήμουν μικρός, πήγαινα στο γήπεδο και κάθονταν δίπλα-δίπλα ο Παοκτσής με τον Αρειανό, τον Ηρακληδέα… Δεν υπήρχαν όλα αυτά που γίνονται σήμερα. Γι’ αυτό και προσπαθώ να πηγαίνω σε όσα σχολεία με καλούν και να ξεχωρίζω την έννοια του φιλάθλου από εκείνη του οπαδού. Δεν μπορείς επειδή είσαι οπαδός να φτάνεις στο σημείο να χτυπάς τον άλλον, επειδή υποστηρίζει μια αντίπαλη ομάδα. Βλέπεις σήμερα ένα παιδάκι που από μικρό λέει ότι είναι Άρης. Ωραία. Είσαι Άρης, αλλά την ίδια ώρα είσαι και φίλαθλος. Όταν πηγαίνεις στο γήπεδο, πρέπει να είσαι κύριος.
– Κατά πόσο έχει αλλάξει το ποδόσφαιρο σε σχέση με την εποχή σας;
– Καταρχάς, σήμερα κάνει μια ενέργεια ένας παίκτης και την άλλη μέρα όλοι οι δημοσιογράφοι τον αποθεώνουν. Δηλαδή σήμερα τι θα λέγαμε για τον Δομάζο, τον Σιδέρη, τον Λουκανίδη, τον Κούδα και τον Χατζηπαναγή; Ή για τον Συρόπουλο, τον Κεραμιδά, τον Αλεξιάδη του Άρη. Δεν νομίζω ότι βγαίνουν τέτοιοι παίκτες σήμερα. Θυμάμαι π.χ. τον Λουκανίδη, ο οποίος μπορούσε να παίξει σε όλες τις θέσεις. Βλέπεις σήμερα μεσοεπιθετικούς που δεν μπορούν να βάλουν πάνω από πέντε γκολ σε μια χρονιά και παίρνουν εκατομμύρια.
«Γύρισα όλον τον κόσμο, χωρίς να δώσω μια δραχμή»
– Ποια ήταν η μεγαλύτερη θυσία που κάνατε εσείς για να παίξετε ποδόσφαιρο;
– Όταν έχεις στόχο να παίξεις ποδόσφαιρο, πρέπει να αντιμετωπίσεις και ορισμένες καταστάσεις. Δεν μπορείς π.χ. να μην πας στο ξενοδοχείο που μαζεύεται η ομάδα. Πέρα από αυτά όμως, το ποδόσφαιρο αφενός με έκανε αναγνωρίσιμο σε όλη την Ελλάδα και αφετέρου γύρισα όλον τον κόσμο, χωρίς να δώσω μια δραχμή.
– Εδώ και αρκετά χρόνια έχετε αφιερωθεί στις αναπτυξιακές ηλικίες, μέσω της Ακαδημίας. Τι έχετε διδαχτεί;
– Η αλήθεια είναι ότι όλες οι ομάδες της Super League το έχουν ρίξει στους ξένους παίκτες. Αυτό εμένα δεν με ικανοποιεί. Είναι κρίμα να χάνονται παιδιά, επειδή δεν έρχεται μια ομάδα να τους ζητήσει. Υπάρχουν 12χρονα που είναι 100 φορές καλύτερα απ’ όσο ήμουν εγώ στην ηλικία τους. Δεν έχει έρθει ένας άνθρωπος από τον Άρη να μου ζητήσει έστω κι έναν παίκτη. Εγώ θέλω να έρθει μια ομάδα, να δει κάποια στοιχεία και να πει ότι θέλω τον τάδε παίκτη. Ας τον πάρει, δεν ζητάμε λεφτά εμείς. Το πολύ-πολύ να ζητήσουμε 10-20 μπάλες. Σιγά!
Μόνο ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακούς το προσπαθούν κάπως, αλλά και πάλι οι περισσότεροι που παίζουν είναι ξένοι.
– Οι γονείς είναι πρόβλημα;
– Είναι, αλλά όχι όλοι. Αν δούμε ότι κάποιος γονέας επεμβαίνει πολύ δυναμικά, έχουν υπάρξει περιπτώσεις που έχουμε διώξει το παιδί, χωρίς να φταίει το ίδιο. Είναι καλύτερο να φεύγει, γιατί μπορεί να χαλάσει ολόκληρη η ομάδα.
– Έχει ταλέντο ο Έλληνας ποδοσφαιριστής κι αν ναι τι λείπει;
– Έχει, αλλά δυστυχώς οι ομάδες δεν δίνουν πολλή σημασία στον Έλληνα ποδοσφαιριστή. Το καλύτερο για μένα είναι να φεύγει ένας παίκτης από μια ακαδημία σε ηλικία 14-15 ετών και να πάει να παίξει στην Κ15 και την Κ17. Αν στα 18 του δεν γίνει επαγγελματίας, είναι καλύτερο να πηγαίνει σε μια υποδεέστερη ομάδα, ώστε αν είναι καλός να αποδείξει ότι τον έχουν αδικήσει. Έρχεται π.χ. ο ΠΑΟΚ και ζητάει παίκτες 10 ετών. Και τι κάνει; Άμα βρουν κάποιο καλύτερο στη θέση αυτή, το διώχνουν το παιδί. Άλλο να φύγεις από την ακαδημία μου και άλλο να φύγεις από τον ΠΑΟΚ σε μία τόσο ευαίσθητη ηλικία. Το παιδί απογοητεύεται και μπορεί να σταματήσει και το ποδόσφαιρο.
«Προσπαθώ να μεταβιβάσω στα παιδιά, ό,τι δεν είχε μεταβιβαστεί σε μένα»
– Τι έχετε κερδίσει προσωπικά από τη συναναστροφή σας με τα παιδιά;
– Νιώθω μεγάλη χαρά που προσπαθώ να μεταβιβάσω στα παιδιά, ό,τι δεν είχε μεταβιβαστεί σε μένα στη δική μου ηλικία. Θα σας πω ένα περιστατικό: Πάω εδώ κοντά σε ένα βενζινάδικο για να βάλω βενζίνη. Με πιάνει ένας και μου λέει ότι εδώ δουλεύει ένας Αλβανός του οποίου ο γιος έχει μεγαλώσει στην Αγγλία και παίζει στις ακαδημίες της Τότεναμ. Με ρωτάει λοιπόν αν έχω κάποια ομάδα να τον στείλω. Τον συναντώ μετά από λίγες μέρες και του λέω ότι δεν το έχω δει το παιδί, αλλά «αν θέλεις την άποψή μου, είναι καλό να πάει σε μια ομάδα Β΄Εθνικής για να τον δουν και άμα είναι καλός να προχωρήσει». Παίρνω τηλέφωνο λοιπόν στον Μακεδονικό και την άλλη μέρα του δίνω τις ώρες και της ημέρες που έχουν προπόνηση. Και ακολουθεί ο διάλογος:
– «Πόσα θες;»
Ν.Κ.: – «Τι λες ρε, αυτό που μου λες με προσβάλλει».
– «Να σου πω κάτι; Είσαι ο μόνος που δεν μου ζήτησε λεφτά».
Έπαθα την πλάκα μου. Έχει ξεφύγει, δυστυχώς, το ποδόσφαιρο. Ίσως και γι΄αυτό δεν βγαίνουν πολλοί παίκτες. Μπορεί να στείλεις κάπου έναν παίκτη που τον πιστεύεις και να ανταγωνιστεί κάποιον άλλον που δεν είναι τόσο καλός. Αν ο μπαμπάς του αλλουνού έχει λεφτά και έχει να δώσει κάτι παραπάνω, μπορεί να πάει το δικό του το παιδί και όχι το άλλο που είναι καλύτερο. Αυτά καταστρέφουν το ποδόσφαιρο για μένα. Είναι δυνατόν;
«Η ουσία του ποδοσφαίρου είναι το γκολ»
– Ποιο είναι το καλύτερο γκολ της καριέρας σας;
– Με την Εθνική ομάδα, το γκολ που με έχει κάνει και αρκετά γνωστό, είναι το φάουλ απέναντι στη Δανία. Με τον Άρη, θα ξεχωρίσω δύο γκολ με κεφαλιές: το ένα απέναντι στην ΑΕΚ, που είχαμε κερδίσει 2-1 με δύο δικά μου γκολ. Το άλλο σε ένα παιχνίδι που είχε προηγηθεί ο ΠΑΟΚ και είχαμε κάνει την ανατροπή. Είχα σκοράρει με κεφαλιά, δοκάρι και μέσα!
– Υπάρχει κάποιος παίκτης σήμερα που σας θυμίζει τον εαυτό σας;
– Ένας παίκτης που μ’ αρέσει πολύ είναι ο Ντεμπελέ! Μου θυμίζει κάπως τον εαυτό μου. Είναι ένας μεσοεπιθετικός που κυνηγάει το γκολ! Εμένα μου αρέσουν οι παίκτες που βάζουν γκολ. Άμα δεν βάλεις το γκολ, τι να τα κάνω όλα τα άλλα; Άμα ο Μαραντόνα δεν έβαζε εκείνο το γκολ απέναντι στην Αγγλία, κανείς δεν θα ασχολούνταν με το γεγονός ότι πέρασε όλη την ομάδα. Όπως και να το κάνουμε παιδιά, η ουσία του ποδοσφαίρου είναι το γκολ!
Συνέντευξη: Βασίλης Ιατρούδης & Βαγγέλης Λαζαρίδης
