Το φιτίλι άναψε στις 27 Σεπτεμβρίου. Με απόφαση του Ζόρζε Ζεσούς, ομοσπονδιακού εκλέκτορα της εθνικής Πορτογαλίας από το καλοκαίρι, ο Κριστιάνο Ρονάλντο έμεινε στον πάγκο καθ’όλη τη διάρκεια του αγώνα κόντρα στη Νορβηγία για πρώτη φορά έπειτα από 18 χρόνια και ένα αδιάφορο ματς ομίλων απέναντι στην Ελβετία για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008.
Την επόμενη μέρα ο Ζεσούς δικαιολόγησε την απόφασή του, λέγοντας, ότι αυτή πάρθηκε έπειτα από συζήτηση με τον Πορτογάλο αστέρα. Εκείνη ακριβώς την στιγμή, το ποτήρι ξεχείλισε και ο Ρονάλντο τα βρόντηξε. Και όταν λέμε τα βρόντηξε, όχι απλά αποχώρησε από την προπόνηση, αλλά κάλεσε το ιδιωτικό του τζετ, για να έρθει και να τον παραλάβει από την Κοπεγχάγη, παραμονές του αγώνα με τη Δανία.
«Θα πω την αλήθεια στον πορτογαλικό λαό για τους λόγους της αποχώρησής μου από την εθνική, καλή τύχη». Αυτή ήταν η απάντηση του 41χρονου, ο οποίος αισθάνθηκε, ότι γίνεται αποδέκτης μέγιστης ασέβειας από τον προπονητή του.
Λίγο αργότερα, η O’Jogo, μία από τις μεγαλύτερες αθλητικές εφημερίδες της χώρας μετέφερε ότι η αποχώρησή του από την εθνική ήταν οριστική. Τι και αν τόσο ο Ζεσούς, όσο και ο Πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας, Πέδρο Προένσα, προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, πριν ανέβει στο αεροπλάνο; Ο Ρονάλντο ήταν ανένδοτος.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Είναι γεγονός, ότι το «εγώ» του Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν ανέκαθεν πολύ φουσκωμένο. Ίσως αυτός ήταν και ένας από τους λόγους για τους οποίους ο μεγάλος του αντίπαλος, Λιονέλ Μέσι, είχε και έχει περισσότερους λάτρεις. Αυτό το «εγώ» όμως ήταν που πάντα τον ωθούσε να κυνηγάει. Τίτλους, γκολ, βραβεία, τρόπαια, περισσότερα.
Η ακόρεστη δίψα του να πετύχει και να καταξιωθεί συνοδευόταν από μία αυταρέσκεια και μία ωραιοπάθεια, που συχνά τον έκαναν πλήρως ενοχλητικό, γι’αυτό και αρκετές φορές βρέθηκε στο επίκεντρο της κριτικής. Αυτή η κριτική όμως λειτουργούσε ως καύσιμο για τον ίδιο, ως κίνητρο, για να αποστομώσει και να σωπάσει τους επικριτές και τους αμφισβητίες του.
Αυτό το «εγώ» όμως, ένας από τους μεγαλύτερους συμμάχους της καριέρας του, τώρα φαίνεται, ότι γυρίζει μπούμερανγκ και μετατρέπεται στον μεγαλύτερο εχθρό του.
Κανείς δεν αρνείται, ότι χωρίς αυτόν η Πορτογαλία δεν θα είχε πετύχει ούτε τα μισά. Η εργατικότητά του, η ηγετικότητά του και κυρίως η κλάση και η αγάπη για την πατρίδα του συνεισέφεραν, ώστε η χώρα του να ζήσει μεγάλες στιγμές, φτάνοντας μέχρι την κορυφή της Ευρώπης το 2016. Κανείς όμως, δεν αρνείται επίσης, ότι τα τελευταία χρόνια η παρουσία του στην εθνική όχι μόνο δεν έχει βοηθήσει, αλλά μπορεί να χαρακτηριστεί και ως αδιάφορη.
Όσο γυμνασμένος και αν είναι, όσο και αν δουλεύει, όσο και αν θέλει και έχει όρεξη, τον χρόνο δεν τον νίκησε κανένας. Και αυτό φαίνεται. Φαίνεται στο πόσο στατικός είναι, στο πόσο έχει μειωθεί η εκρηκτικότητά του και κυρίως φαίνεται από την αδυναμία του να γίνει πραγματικά καθοριστικός.
Η αποτυχία στο Μουντιάλ του περασμένου καλοκαιριού ήταν το μήνυμα, ότι έπρεπε να αποσυρθεί. Ήταν πλέον πασιφανές, ότι η ντε-φάκτο παρουσία του στην ενδεκάδα δεν έκανε καλό. Δεν το έλαβε. Και όχι μόνο δεν το έλαβε, αλλά έφερε σε μία άβολη θέση τόσο την Ομοσπονδία όσο και τον Ζεσούς, μέχρι που φτάσαμε στην επεισοδιακή του αποχώρηση, η οποία δυστυχώς για τον ίδιο αμαυρώνει την εικόνα του και την υστεροφημία του.
Από την άλλη, δεν έχει σε όλα άδικο. Ναι, κανείς παίκτης δεν έχει το δικαίωμα να απαιτεί να παίζει βασικός στην εθνική ομάδα και να βάζει τον εαυτό του πάνω από αυτή, λες και είναι κάποιο κέντρο διερχομένων. Ναι, ο Ρονάλντο δεν μπορεί να κάνει αυτά που έκανε κάποτε. Δεν είναι όμως ωραίο να σηκώνεις για ζέσταμα μισή ώρα τον σπουδαιότερο αθλητή της χώρας σου και να τον αφήνεις στον πάγκο, λες και είναι κάποιο αμούστακο παιδί, που περιμένει να κάνει το ντεμπούτο του ή είναι κάποιος ρολίστας.
Ούτε είναι ωραίο να πηγαίνεις στη συνέντευξη τύπου και με αυταρχικότητα να δηλώνεις, ότι θα κάνεις ό,τι θέλεις. Δεν μπορείς να απαξιώνεις κατ’αυτόν τον τρόπο έναν εκ των μεγαλύτερων ποδοσφαιριστών όλων των εποχών, τον πρώτο σε συμμετοχές και γκολ και αρχηγό της εθνικής.
Είναι άδικο και προσβλητικό να τον αντιμετωπίζεις σαν έναν από τους πολλούς. Εφόσον ο Ζεσούς δεν θεωρεί τον Ρονάλντο απαραίτητο για τη δική του ομάδα, όφειλε να τον ενημερώσει εξαρχής, έτσι ώστε η αποχώρησή του να ήταν ό,τι και η καριέρα του. Μεγαλοπρεπής.
Είναι τέτοιος ο αντίκτυπος του Ρονάλντο στην καθημερινότητα της χώρας που η αποχώρησή του έχει μετατραπεί σε εθνικό ζήτημα, με τις δημοσκοπήσεις να δίνουν και να παίρνουν και τα Μέσα να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση.
Ούτε όμως η ποδοσφαιρική κοινότητα έχει μείνει αμέτοχη. Πολλοί στέκονται στο πλάι του Ρονάλντο, άλλοι πάλι τον κατακεραυνώνουν. Οι μόνοι που δεν φάνηκαν να επηρεάζονται ιδιαίτερα πάντως, είναι οι συμπαίκτες του Ρονάλντο με την Πορτογαλία να κερδίζει και τα τέσσερα παιχνίδια του Nations League, που κλήθηκε να δώσει σε αυτό το παράθυρο.
Η πραγματικότητα είναι ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο και οι δύο πλευρές έχουν άδικο. Όπως και να έχει, το γυαλί φαίνεται να έχει ραγίσει οριστικά και το τέλος του Κριστιάνο Ρονάλντο από την εθνική Πορτογαλίας είναι πικρό και δεδομένα δεν ανταποκρίνεται στον μύθο του.
