Ο Ιούνιος έφτασε με μια σκληρή είδηση. Μια ακόμα γυναίκα «έφυγε» από τα χέρια του συζύγου της στην Καλαμάτα. Την έλεγαν Βασιλική. Η Βασιλική απ’ ότι φαίνεται, ζούσε σε ένα περιβάλλον φόβου και κακοποίησης. Ακόμα μια γυναίκα που τη σκότωσε ο άντρας της, «επειδή την αγαπούσε».
Σε προηγούμενο άρθρο, είχα αναφέρει πως δεν έχει σημασία η ορολογία, το λεξιλόγιο. Αν δηλαδή θα ονομάσουμε το περιστατικό «γυναικοκτονία» ή απλώς ανθρωποκτονία, αρκεί να βρεθεί μια λύση, έτσι ώστε να μην χρειαστεί να μπαίνουμε καν σε αυτή τη διαδικασία.
Ο Ποινικός Κώδικας, όπως ισχύει σήμερα, καλύπτει στο άρθρο 82Α την περίπτωση του εγκλήματος με ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Πιο συγκεκριμένα, η διάταξη αναφέρει και την περίπτωση εγκλήματος που έγινε λόγω χαρακτηριστικών φύλου. Αν το έγκλημα είναι κακούργημα, η απειλούμενη ποινή είναι τουλάχιστον 2 έτη.
Επομένως θα λέγαμε πως το νομικό πλαίσιο δεν αφήνει κενό ως προς αυτά τα εγκλήματα. Όμως, οι νόμοι και οι κανονισμοί μιας κοινωνίας διαμορφώνονται ανάλογα με τις ανάγκες και τις επιταγές της. Εκτιμώ λοιπόν ότι ίσως μια ειδικότερη διάταξη που θα αναγνωρίζει τον όρο «γυναικοκτονία» θα εξέφραζε καλύτερα την κοινωνία.
Παρόλα αυτά, η προσκόλληση στα κείμενα των νόμων δεν λύνει το πρόβλημα. Τα περιστατικά αυτά έχουν γίνει τόσο συχνά, που δυστυχώς αρχίζουμε να τα συνηθίζουμε, λες και είναι κάτι φυσιολογικό και επόμενο.
Ποτέ δεν θα είναι φυσιολογικό ένας άντρας να σκοτώνει τη γυναίκα του (ή το αντίστροφο) επειδή την ζήλευε. Να θεωρεί ότι είναι κτήμα του και ότι έχει δικαίωμα να αποφασίζει για τη ζωή της. Γιατί λοιπόν το εν δυνάμει θύμα δεν φεύγει μακριά; Η απάντηση είναι φανερή. Γιατί φοβάται, είναι εγκλωβισμένο, νιώθει πως δεν έχει άλλη επιλογή. Γιατί δεν ζητά βοήθεια; Γιατί δεν τον καταγγέλλει;
Ας θυμηθούμε την Κυριακή Γρίβα. Ήταν έξω από το αστυνομικό τμήμα των Αγίων Αναργύρων, ζητώντας ένα περιπολικό να την μεταφέρει με ασφάλεια στο σπίτι της, διότι ένιωθε την επερχόμενη απειλή από τον σύντροφό της. Αλλά το περιπολικό δεν είναι ταξί. Λίγα λεπτά μετά, η Κυριακή δολοφονήθηκε, έξω από το αστυνομικό τμήμα. Αργότερα έγινε γνωστό ότι είχε προβεί και παλιότερα σε καταγγελία εναντίον του για ξυλοδαρμό και βιασμό.
Και στην περίπτωση της Βασιλικής, ακούστηκε ότι οι φίλες της είχαν προσφύγει στην αστυνομία για να καταγγείλουν τη βίαιη και χειριστική συμπεριφορά του συζύγου της απέναντί της. Λέγεται πως οι αστυνομικοί πήγαν αργότερα στο σπίτι της και την ρώτησαν (ενώπιον του συζύγου της) αν εκείνος την κακοποιεί! Αν αυτό αληθεύει, τότε για ακόμη μια φορά, η ελληνική αστυνομία έκανε εξαιρετικά τη δουλειά της.
Έπειτα, αυτά που ακούστηκαν και γράφτηκαν στο ίντερνετ για την τραγική αυτή υπόθεση μαρτυρούν τη σήψη μέρους της κοινωνίας και προσωπικά με εξοργίζουν. «Κάτι θα του έκανε κι αυτή», «Παλιότερα οι γυναίκες ήταν πιο σοβαρές», «Δεν λέτε όμως ότι είχε γκόμενο», «Ήταν η κακιά η ώρα».
Όχι, δεν ήταν καμία «κακιά ώρα». Είναι μόνο ο μισογυνισμός και η πεποίθηση ότι έχετε εξουσία πάνω μας. Κανένας δεν σκοτώνει τη γυναίκα του από αγάπη. Την σκοτώνει επειδή είναι μισογύνης, ανεξέλεγκτος και κτητικός. Και όσοι δεν το καταδικάζουν, είναι εξίσου επικίνδυνοι.
Ελπίζω κάποτε να γίνει κατανοητό ότι δεν είμαστε αντικείμενα, ούτε ιδιοκτησία κανενός. Ελπίζω να μην ξαναειπωθεί «ήταν η κακιά η ώρα».
