Κάθε φορά που πλησιάζει το καλοκαίρι, μαζί με τον ενθουσιασμό που ο ήλιος λούζει το πρόσωπο μου και οι κοντές φούστες διαδέχονται τα χοντρά παντελόνια, νιώθω μία αίσθηση τέλους ή τουλάχιστον άνω τελείας. Κύκλοι που σιγά σιγά διαμορφωνόντουσαν επί μήνες ξαφνικά ολοκληρώνονται. Αντικρίζω 360 μοίρες και τις κοιτώ μια με λύπη, μια με περηφάνια, πάντα όμως με ένα πλατύ χαμόγελο.
Διότι ο Ιούνιος δεν είναι το τέλος του έτους, συχνά όμως σηματοδοτεί το τέλος πολλών μικρο-περιόδων της ζωής μας. Κι η ζωή, μπορεί να μετριέται σε μήνες και χρόνια, ωστόσο δεν είναι παρά το άθροισμα πολλών “κύκλων”, που συγκλίνουν ή αποκλίνουν μεταξύ τους, δημιουργούν όμως το ωραιότερο ψηφιδωτό. Κι αυτό γιατί ο καθένας έχει το μοναδικά δικό του.
Μου αρέσει λοιπόν να μετρώ τη ζωή σε στιγμές και όχι σε έτη. Επιλέγω να αντικρίζω όσα έχω ζήσει σαν όμορφους κύκλους. Άλλοι σχηματίστηκαν ομαλά και ταχεία, άλλοι πάλι με πολλή υπομονή, επιμονή και δάκρυα. Κι επιλέγω να βλέπω έτσι τη ζωή μου διότι αυτοί οι κύκλοι διαμορφώνουν το ποια είμαι. Αυτοί οι κύκλοι μού υπενθυμίζουν τι έχω βιώσει, τι έχω νιώσει, τι έχω καταφέρει και σε τι έχω αποτύχει.
Έτσι κάθε αρχή καλοκαιριού, αισθάνομαι την ίδια χαρμολύπη ή ορθότερα κάθε αρχή καλοκαιριού νιώθω αισθήματα που δεν μπορώ να περιγράψω. Ένα συνοθύλευμα ευχάριστων και δυσάρεστων συναισθημάτων. Διότι αντικρίζω κύκλους που αγάπησα, που ένιωσα έντονα, κύκλους που ήταν η ζωή μου, να ολοκληρώνονται και είμαι υποχρεωμένη να τους αφήσω να γίνουν μία ανάμνηση.
Όταν μία πόρτα κλείνει, ανοίγει μία άλλη λέμε, προκειμένου να ηρεμήσουμε κάποιον που φοβάται όταν ξεκινάει κάτι καινούργιο. Τι λέμε όμως όταν κάποιος δεν φοβάται, ίσα ίσα ενθουσιάζεται με το ξεκίνημα κάτι νέου, όμως παράλληλα θρηνεί αυτά που πρέπει να αφήσει;
Διότι ακόμη κι αν γνωρίζεις ότι ένας κύκλος έκλεισε γιατί έπρεπε να κλείσει, γιατί ωρίμασε και ωρίμασες κι εσύ μαζί του, η απώλειά του εξακολουθεί να πονά. Εξακολουθείς να νιώθεις υπέροχα και περήφανα που το έζησες, που τα κατάφερες, σε στιγμές δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις τι έγινε, ωστόσο αυτή η λύπη ότι ήρθε η ώρα να το αφήσεις πίσω, σε μελαγχολεί.
Έτσι λοιπόν, σε κυριαρχεί μία χαρμολύπη, κι αναρωτιέσαι τι πρέπει να νιώσεις πιο έντονα, τη χαρά ή τη λύπη;
Κι παρότι μία τέτοια επιλογή είναι σχεδόν ακατόρθωτη, πάντα θα είμαι υπέρμαχος του ενδιάμεσου, της συγκίνησης.
Θέλει θάρρος να αποδέχεσαι πως νιώθεις συγκινημένος. Θέλει θάρρος να νιώθεις τα δάκρυα να σκεπάζουν το χαμόγελο σου. Διότι θέλει θάρρος να αντικρίζεις με ορθάνοιχτα μάτια πίσω, να παρατηρείς με ειλικρίνεια όλα όσα αποτέλεσαν το έντονο παρόν σου και τώρα έγιναν ένας ακόμη κύκλος που έκλεισε.
Και παρότι κάθε αρχή καλοκαιριού και όποια στιγμή κάτι ολοκληρώνεται είναι δύσκολη, η σημασία της είναι καίρια. Διότι τότε, όταν κάτι έχει ήδη παρθεί, μπορείς να γνωρίζεις πως πραγματικά αισθάνθηκες. Μόνο τότε αντιλαμβάνεσαι τα συναισθήματά σου χωρίς τον ενθουσιασμό αλλά ούτε και τον φόβο, χωρίς την περιέργεια αλλά ούτε και το άγχος. Σκέτα, στεγνά.
Έτσι λοιπόν, η περίοδος που πλησιάζει αποτελεί έναν εσωτερικό απολογισμό, ένα ταξίδι στον χρόνο που πέρασε, στους κύκλους που έζησα και έκλεισα. Γιατί η ζωή είναι πιο έντονη, πιο μοναδική και σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα όταν μετριέται σε κύκλους. Διότι μπορεί το νούμερο που αναγράφεται ως ηλικία μου να μου περνά αδιάφορο, οι κύκλοι όμως που έχω βιώσει πάντα θα μου θυμίζουν ποια ήμουν, ποια είμαι και ποια θέλω να γίνω!
Αφιερωμένο σε όλους τους ανθρώπους που έκαναν τους κύκλους μου έντονους, ενδιαφέροντες και κυρίως ζωντανούς.
