Το καλοκαίρι του 2016, λίγο πριν κλείσει τα 22 του χρόνια, ο Δημήτρης Σουνάς πήρε μια απόφαση που απαιτούσε τόλμη. Άφησε τον Απόλλωνα Σμύρνης και τη Β΄ Εθνική για να βρεθεί στη Μονόπολι της Serie C. Ήταν μια μεγάλη ευκαιρία και ταυτόχρονα μια δύσκολη πρόκληση, καθώς έπρεπε να προσαρμοστεί, να διακριθεί και να κερδίσει την εμπιστοσύνη σε ένα εντελώς νέο περιβάλλον.
Δέκα χρόνια αργότερα, ο Σουνάς αγωνίζεται στη Serie B με τη φανέλα της Αβελίνο, έχοντας ακολουθήσει μια ποδοσφαιρική διαδρομή που δεν έχει αναδειχθεί όσο θα έπρεπε στη χώρα μας. Χρειάστηκε θάρρος για να φύγει, ταλέντο για να διακριθεί και πολλή δουλειά για να καθιερωθεί.
Το ξεκίνημα στον Άρη και η παραμονή στα δύσκολα
Πριν η Ιταλία γίνει το ποδοσφαιρικό του σπίτι, ο Σουνάς μεγάλωσε μέσα στις ακαδημίες του Άρη. Κατέκτησε το πρωτάθλημα με την Κ17 και πέρασε στην πρώτη ομάδα, κερδίζοντας από νωρίς την εκτίμηση της κερκίδας.
Τη σεζόν 2012/13, σε ηλικία 18 ετών, πήρε το «βάπτισμα του πυρός» στην Α΄ Εθνική. Στις 27 Αυγούστου 2012, στην πρεμιέρα απέναντι στον Πανιώνιο, ο Μάκης Κατσαβάκης τον ξεκίνησε βασικό και λίγους μήνες αργότερα ήρθε και το πρώτο του γκολ στην κατηγορία. Στο 1-1 με τον Ατρόμητο στο «Κλεάνθης Βικελίδης», ο Κώστας Καπετάνος τού έστρωσε την μπάλα με τακουνάκι και ο Σουνάς νίκησε τον Σαρλ Ιτάνζ.
Η συνέχεια, όμως, δοκίμασε τις αντοχές του. Σε ηλικία 20 ετών είδε τον Άρη να βρίσκεται στη Γ΄ Εθνική και παρά το γεγονός πως βρέθηκε κοντά στην έξοδο, τελικά αποφάσισε να μείνει για να βοηθήσει την ομάδα στην προσπάθεια επιστροφής. Όπως είχε εξηγήσει τότε, στην απόφασή του μέτρησε καθοριστικά η εμπιστοσύνη που του έδειξε ο Δημήτρης Καλαϊτζίδης.
Εκείνη τη χρονιά ωρίμασε απότομα. Αποτέλεσε έναν εκ των αρχηγών σε μια πολύ δύσκολη χρονιά για τον σύλλογο και βγήκε μπροστά όποτε χρειάστηκε. Παράλληλα, ο Κώστας Τσάνας τον κάλεσε στην Εθνική Ελπίδων, επιβραβεύοντας το ταλέντο και την προσπάθεια του, παρότι αγωνιζόταν στη Γ’ Εθνική.
Η σεζόν δεν ολοκληρώθηκε με την πολυπόθητη άνοδο και τον Ιανουάριο του 2016 μετακόμισε στην Αθήνα για λογαριασμό του Απόλλωνα Σμύρνης. Λίγους μήνες αργότερα θα ακολουθούσε η μετακόμιση στην Ιταλία.
Η αρχή στη Μονόπολι
Υπάρχει ένα ιδιαίτερο νήμα που συνδέει την πορεία του. Στα 20 του έμεινε στην τρίτη κατηγορία για να βοηθήσει τον Άρη, και δύο χρόνια αργότερα επέλεξε να ξεκινήσει ξανά από την τρίτη κατηγορία, αυτή τη φορά σε μια ξένη χώρα.
Ο άνθρωπος που άνοιξε την πόρτα ήταν ο Χρήστος Δημητριάδης, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με τον Μπρούνο Τσιρίλο. Ο Ιταλός αμυντικός του μίλησε για τη Μονόπολι και του έδωσε μια απλή συμβουλή, να κάνει υπομονή και να δουλέψει.
Τα πρώτα βήματα δεν ήταν εύκολα. Έπρεπε να προσαρμοστεί γρήγορα, όχι μόνο στον ρυθμό, αλλά και στην καθημερινότητα. Οι συμπαίκτες του δεν μιλούσαν αγγλικά, κι έτσι ο Σουνάς έπρεπε να μάθει γρήγορα τη γλώσσα, ώστε να μπορεί να καταλαβαίνει τον προπονητή του. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, όπως έχει τονίσει και ο ίδιος, εξελίχθηκε σημαντικά και στο κομμάτι της τακτικής.
Η επιμονή του ανταμείφθηκε. Κέρδισε θέση βασικού, ανανέωσε το συμβόλαιό του πριν καν συμπληρώσει δύο σεζόν και έμεινε συνολικά τρία χρόνια στη Μονόπολι, βάζοντας τις βάσεις για όσα θα ακολουθούσαν.
Τέσσερις άνοδοι, τέσσερις διαφορετικές ομάδες
https://www.instagram.com/p/CB3nZu5CNKT/
Ο Σουνάς εξελίχθηκε σε έναν ποδοσφαιριστή που είχε το «know how» των προβιβασμών, πανηγυρίζοντας τέσσερις ανόδους στη Serie B με τέσσερις διαφορετικούς συλλόγους.
Η αρχή έγινε με τη Ρετζίνα τη σεζόν 2019/20, στην πρώτη του μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία. Ακολούθησε η Περούτζια το 2020/21, στη δεύτερη διαδοχική του άνοδο. Στη Serie B, ωστόσο, πήρε ελάχιστο χρόνο συμμετοχής, παίζοντας μόλις σε δύο παιχνίδια πρωταθλήματος, γεγονός που τον οδήγησε τον Ιανουάριο του 2022 στην απόφαση να γυρίσει ξανά στη Serie C για να βρει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Στην Καταντζάρο βρήκε αυτό που έψαχνε. Τη σεζόν 2022/23, στη χρονιά της ανόδου, μέτρησε 8 γκολ σε 32 συμμετοχές, όντας από τους βασικούς πυλώνες της ομάδας. Αξιοσημείωτο είναι πως στην αμέσως επόμενη χρονιά έφτασε με μέχρι τα ημιτελικά των μπαράζ για την άνοδο στη Serie A.
Ο κύκλος των προβιβασμών συνεχίστηκε στην Αβελίνο, τη σεζόν 2024/25. Στην παρουσίασή του ξεκαθάρισε εξαρχής τον στόχο του, λέγοντας πως πήγε για να βοηθήσει την ομάδα να επιστρέψει στη Serie B. Με 8 γκολ στο πρωτάθλημα, κράτησε την υπόσχεσή του και η ομάδα του πανηγύρισε την άνοδο, έπειτα από επτά χρόνια αναμονής.
Την περασμένη σεζόν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη Serie B, αποτελώντας έναν εκ των αρχηγών του συλλόγου. Με ένα γκολ και επτά ασίστ συνέβαλε σημαντικά στην πρόκριση της ομάδας στα playoff ανόδου.
Η επιλογή ζωής και η εμπιστοσύνη
Η παραμονή του στην Ιταλία για μια δεκαετία δεν ήταν σύμπτωση, αλλά συνειδητή επιλογή. Ακόμα και το 2018, όταν βρισκόταν στη Μονόπολι, έλεγε ξεκάθαρα ότι ήταν χαρούμενος εκεί και τότε δεν σκεφτόταν την επιστροφή. Τα πράγματα δεν άλλαξαν ούτε το 2020, εν μέσω πανδημίας, όταν δεν μπορούσε να ταξιδέψει πίσω και παραδεχόταν πως του έλειπαν η οικογένειά του και το παστίτσιο της μητέρας του, η πυξίδα του έδειχνε σταθερά την Ιταλία.
Η Αβελίνο αναγνώρισε αυτή τη νοοτροπία και τη συνέπεια. Το καλοκαίρι του 2024, λίγο πριν ο Σουνάς κλείσει τα 30, του προσέφερε τετραετές συμβόλαιο, δείχνοντας πόσο τον υπολογίζει.
Μια ελληνική σημαία στην κερκίδα
Πίσω από τους αριθμούς, τις ανόδους και τα συμβόλαια, υπάρχει μια ιστορία που συνοψίζει καλύτερα από καθετί το αποτύπωμα που άφησε ο Δημήτρης Σουνάς στα ιταλικά γήπεδα.
Ο Μάρκο Ταλαρίκο, οπαδός της Καταντζάρο, ήξερε τον Σουνά από τα χρόνια της Μονόπολι. Σε ένα εκτός έδρας παιχνίδι με την Τάραντο, βλέποντάς τον να κάνει ένα εξαιρετικό πρώτο ημίχρονο, σκέφτηκε στην ανάπαυλα να αγοράσει μια ελληνική σημαία. Την πήρε και άρχισε να τη φέρνει στο γήπεδο σε κάθε αγώνα.

Τις πρώτες φορές, ο Σουνάς τον εντόπιζε στην κερκίδα και τον χαιρετούσε στο τέλος του ματς. Το καλοκαίρι γνωρίστηκαν στην προετοιμασία και έγιναν φίλοι. Και όταν ήρθε η ώρα να αποχωρήσει ο Έλληνας μέσος από την Καταντζάρο, ο Μάρκο τού έκανε το πιο προσωπικό δώρο αποχαιρετισμού. Του χάρισε εκείνη την ελληνική σημαία που έπαιρνε μαζί του στα εντός και στα εκτός έδρας παιχνίδια.
Ήταν η απόδειξη ότι σε μια ξένη χώρα, ο Σουνάς δεν κέρδισε μόνο τέσσερις ανόδους, αλλά και τον σεβασμό των ανθρώπων που τον έζησαν.









