Διασχίζω την Αγγελάκη όσο ο ήλιος λεκιάζει τη δεξιά πλευρά του προσώπου μου. Είναι Σάββατο, λίγο μετά τις δώδεκα και τα ρούχα που καλύπτουν το σώμα έχουν μακρύνει απότομα. Αυτά μαζί με το τραγούδι που ηχεί στα ακουστικά μου λειτουργούν ως μικρές υπενθυμίσεις μιας εποχής που τελειώνει. Τα «Ατελείωτα χρυσάνθεμα», κομμένα από τον όγδοο προσωπικό δίσκο του Κωνσταντίνου Βήτα, ανθίζουν σε αυλές και βεράντες αρχές φθινοπώρου. Την ίδια δηλαδή εποχή που πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της νέας εικαστικής έκθεσης του δημιουργού, στο MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη κατάθεση του εικαστικού του έργου, ο Κ.ΒΗΤΑ συνεχίζει την ενασχόλησή του με τη ζωγραφική, παρουσιάζοντας δεκαοχτώ ελαιογραφίες που θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με αλλοιωμένες πραγματικότητες, σκηνές φανταστικού μυθιστορήματος ή απλώς, εικόνες ονείρου.
Για να τις ανακαλύψω, πατάω παύση στη μουσική. Όσο περπατάω προς το εσωτερικό του χώρου, το μυαλό μου επεξεργάζεται αυτή την πρώτη εντύπωση: Μια στιβάδα χρωμάτων απλωμένη στο γαλακτερό του τοίχου. Ροζ, μπλε, πράσινες και πορτοκαλί αποχρώσεις μοιάζουν να γλιστρούν και να αναμειγνύονται. Φρέσκιες και έντονες σαν να μην έχουν στεγνώσει ακόμα, δίνουν το στίγμα ενός τόπου. Ο τόπος αυτός μπορεί να μην κατονομάζεται, αλλά εμπλουτίζεται με εικόνες της φύσης που καθένας μας καταφέρνει να ανασύρει από την προσωπική μνήμη ή από τις σκόρπιες αφηγήσεις κάποιου παιδικού παραμυθιού.
Λίμνες και καταρράκτες, ψηλά βουνά και δάση με πυκνά δέντρα, βραχώδη περάσματα για να πατάνε πάνω τα ζώα και τα μικρά παιδιά. Ένας ορίζοντας γνώριμος αλλά διογκωμένος, ένα μέρος που διαστέλλεται διαρκώς σαν να μην τελειώνει ή σαν να μην υπήρξε ποτέ. Εντός του επιβιώνουν ανθρώπινες φιγούρες χωρίς σαφή χαρακτηριστικά. Τα πρόσωπα αχνά, κρυμμένα ή εντελώς σβησμένα, κοιτούν χωρίς να εστιάζουν. Περισσότερο ατενίζουν παρά αφομοιώνουν τον κόσμο που τους περιβάλλει. Οι φιγούρες άλλοτε βαδίζουν κι άλλοτε στέκονται ακίνητες, συνυπάρχουν με τις άλλες, χωρίς διάθεση αληθινής αλληλεπίδρασης. Δεν κοιτούν στα μάτια, δεν εξηγούν, δεν χαμογελούν ούτε αγγίζουν.

Καθώς παρατηρώ τους πίνακες, μια παρέα δίπλα μου, συζητώντας σιγανά, παραλληλίζει τα εκτιθέμενα σώματα με τους ρόλους σε κάποιο θεατρικό έργο. Δεν προλαβαίνω να ακούσω ποιο, όμως, πιάνω τη λέξη «αποξένωση» και σκέφτομαι πως αυτή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτικός τίτλος της έκθεσης. Αλλά μήπως και ο παρών, αυτός της ακτογραμμής, την ίδια αίσθηση απόστασης δεν μεταφέρει;
Η ακτογραμμή περιγράφει το σημείο που χωρίζει τη στεριά από τη θάλασσα, τη σύνδεση από τη μοναξιά. Τα σώματα εγκλωβισμένα έστω και συμβολικά σε αυτό το ενδιάμεσο κομμάτι γης, αδυνατούν να επιλέξουν συγκεκριμένη κατεύθυνση. Μπερδεμένα και μόνα, εγκλωβίζονται σε έναν κόσμο απίστευτης, αλλά απρόσιτης ομορφιάς. Το χρώμα του περιβάλλοντος τοπίου αν και επιφανειακά τα προστατεύει, στην πραγματικότητα καθιστά ακόμα πιο έντονη την εσωτερική τους αστάθεια. Η απειλή, επομένως, δεν απουσιάζει· μοιάζει να μετατοπίζεται στο ίδιο το ανθρώπινο σώμα.
Όσο περπατάω στην κυκλική πορεία της έκθεσης, βρίσκομαι μπροστά σε παλαιότερα έργα. Από το 2019 έως το 2026, η όψη του εξωτερικού περιβάλλοντος επιμένει στη χρήση του χρώματος αποκτώντας χαρακτήρα ενιαίας και επαναλαμβανόμενης σύνθεσης. Ο ουρανός διευρύνεται από το φως που πέφτει. Το σούρουπο, τα νερά της θάλασσας αντανακλούν την κεχριμπαρένια απόχρωση της μέρας που σβήνει. Περισσότερο πλασματική παρά ρεαλιστική, η απεικόνιση της φύσης, αντλεί στοιχεία από το ρεύμα του συμβολισμού.
Δεν επιχειρεί να αντιγράψει ή να αποδώσει με λεπτομέρεια την πραγματικότητα, όπως βιώνεται. Αντίθετα, στρέφεται προς τα μέσα, κοιτάει στο εσωτερικό του ατόμου, λαμβάνει από όλα τα βαθύτερα συναισθήματα, τους φόβους, τις επιθυμίες, τα όνειρά του. Τώρα καθώς απομακρύνομαι από τον χώρο, ξανακοιτάω τη φράση από το προλογικό σημείωμα που γράφει «η βία δεν βρισκόταν πια έξω, αλλά μέσα στη συνείδησή μας».

Η παρέα δίπλα μου έχει φύγει. Κι εγώ αναλογίζομαι πως η πληθώρα των χρωμάτων, των τοπίων και των σκηνών στην έκθεση που μόλις είδα ίσως να μην ήταν η αποτύπωση της διαφυγής. Ίσως να ήταν το παραμύθι του οποίου οι σκηνές καταρρέουν σαθρές όσο στέκουν πίσω από την αλήθεια των μορφών. Ίσως η ομορφιά να μεγεθύνει ακόμα περισσότερο τη δυστυχία. Κι ίσως η επιβίωση σε έναν κόσμο γεμάτο πληροφορία να τονίζει την ατομική μας μοναξιά.
*Λίγα λόγια για τον καλλιτέχνη: Ο Κ. ΒΉΤΑ γεννήθηκε στη Μελβούρνη και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική και Ιστορία της Τέχνης. Η μουσική του πορεία ξεκίνησε το 1992 με την ίδρυση της μπάντας Στέρεο Νόβα. Από το 1996 ξεκίνησε να κυκλοφορεί τα δικά του προσωπικά άλμπουμ, ενώ η μουσική του ενσωματώθηκε σε ντοκιμαντέρ, κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Όλα αυτά τα χρόνια, η εικαστική του ενασχόληση εξελίχθηκε παράλληλα με τη μουσική.
-Η έκθεση «Κ.ΒΗΤΑ. Μόνο η ακτογραμμή μένει» εγκαινιάστηκε την 1 Οκτωβρίου στα πλαίσια εκδηλώσεων των 61 Δημητριών. Θα παραμείνει ανοιχτή για το κοινό έως τις 31 Ιανουαρίου του 2027. | MOMUS- Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (εντός της ΔΕΘ).
Γράφει η Δήμητρα Φούνταλη





