Η δεύτερη σεζόν της σειράς «The Terminal List» έκανε πρεμιέρα στις 21 Οκτωβρίου στην πλατφόρμα του Prime Video. Ο Chris Pratt επιστρέφει στον ρόλο του James Reece, ενώ δίπλα του βρίσκουμε τους Constance Wu, Dar Salim, Tom Hopper, Gabriel Luna, Jeremy Bobb, Costa Rosnin, Luke Hemsworth και Olga Kurylenko. Χρέη showrunner εκτελεί ο David DiGilio.
Όταν πριν από τέσσερα χρόνια προβλήθηκε η πρώτη σεζόν της σειράς «The Terminal List» (την άποψή μας για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ) οι αντιδράσεις μεταξύ κοινού και κριτικών ήταν ολότελα διαφορετικές. Τα μέλη της πρώτης ομάδας μιλούσαν για μία σειρά με δράση, ένταση και δυναμική, ενώ οι δεύτεροι την κατακεραύνωσαν για την υπερβολική βία, την καινοφανή υπόθεση και την ακρότητα των γεγονότων.
Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση, αλλά, αν η πλάστιγγα έγερνε υπέρ κάποιου, αυτός θα ήταν το κοινό, αφού, καλώς ή κακώς, τα κριτήρια των κριτικών πολλές φορές είναι ελιτιστικά και ανακόλουθα με τις επιταγές της αντικειμενικής προσέγγισης. Εκεί εξάλλου στάθηκε και ο συγγραφέας των βιβλίων, Jack Carr, ο οποίος τόνισε, ότι «το φτιάξαμε για το κοινό, όχι για τους κριτικούς».
Η τεράστια αυτή επιτυχία ήταν δεδομένο, ότι θα οδηγούσε στην ανανέωσή της, αφού, εκτός από την άκρως θετική ανταπόκριση του κοινού, υπάρχει και μπόλικο υλικό, με τα βιβλία να φτάνουν τα εφτά. Αφού στην πρώτη σεζόν, ο James Reece πήρε εκδίκηση, σκοτώνοντας όσους εμπλέκονταν στις δολοφονίες της γυναίκας και της κόρης του, είναι πλέον ο νούμερο ένα καταζητούμενος στη λίστα του FBI, με την υπόθεσή του να έχει μετατραπεί σε εθνικό ζήτημα. Η εμφάνιση όμως ενός Μουσουλμάνου εξτρεμιστή, ο οποίος απειλεί τον δυτικό κόσμο, θα οδηγήσει την κυβέρνηση των ΗΠΑ να αναθέσει στον φυγόδικο πρώην στρατιωτικό να τον εντοπίσει με αντάλλαγμα την ασυλία του. Κοινώς, για να κάνει τη βρώμικη δουλειά.
Αν μη τι άλλο, η δεύτερη σεζόν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως επιτομή της αποθέωσης του αμερικανικού πατριωτισμού. Η παρουσία ενός στερεοτυπικού ισλαμιστή κακού, τα πολιτικά παιχνίδια που στήνονται εις βάρος των έντιμων προστατών της μητέρας Αμερικής, η ύπαρξη προδοτών, που καταπατούν τους ιερούς όρκους της πιο σπουδαίας χώρας του κόσμου και οι μηχανορραφίες της διαβολικής Ρωσίας είναι στοιχεία, που σίγουρα έχουμε ξαναδεί και θα ξαναδούμε. Αυτό, βέβαια, δεν πρέπει να προξενεί εντύπωση, αφού ο Jack Carr, συγγραφέας των βιβλίων, υπηρέτησε για πολλά χρόνια στον αμερικανικό στρατό.
Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Chris Pratt έμαθε να λειτουργεί πολύ έξυπνα στην επιλογή των ρόλων του, αφού ανέκαθεν τον βλέπαμε είτε σε κωμωδίες, είτε σε ταινίες δράσης, πρότζεκτ δηλαδή, που έκρυβαν το όχι ιδιαίτερα μεγάλο υποκριτικό του εύρος, γι’αυτό όμως κατάφερε και να εδραιωθεί ως ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους και περιζήτητους ηθοποιούς του Χόλιγουντ.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και εδώ, αφού οι απαιτήσεις του ρόλου είναι συγκεκριμένοι, ο Pratt όμως καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, με τον χαρακτήρα του James Reece να ταιριάζει πλήρως στην ιδιοσυγκρασία, αλλά και στο παρουσιαστικό του. Γενικότερα, μπορεί οι ερμηνείες να μην είναι το πιο δυνατό σημείο της σειράς, αφού και οι χαρακτήρες δεν είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένοι, όμως όλοι οι ηθοποιοί κάνουν το καλύτερο δυνατό.
Αν εξαιρέσουμε τη βασική ιστορία, οι διάφορες υπο-πλοκές δεν καταφέρνουν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και ενίοτε αποπροσανατολίζουν τον θεατή, δημιουργώντας περισσότερες απορίες από αυτές που λύνουν, ενώ ενίοτε οι απαντήσεις, που δίνονται, δεν είναι επαρκείς. Εκεί που η σειρά σίγουρα αποζημιώνει είναι στο κομμάτι της δράσης, με τις σκηνές να είναι καλογυρισμένες, τα βασανιστήρια να ανάγονται σε τέχνη και τα πτώματα να συσσωρεύονται.
Παρόλα αυτά, σε αντίθεση με την πρώτη σεζόν, στην οποία ο James Reece ήταν ασταμάτητος στο ταξίδι του για εκδίκηση, εδώ η σειρά ενίοτε ρίχνει τον ρυθμό, πράγμα λογικό, αφού ο πρωταγωνιστής δεν καθοδηγείται από το θυμικό του. Το τέλος όχι μόνο αφήνει ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο συνέχειας, αλλά δημιουργεί και μία βάση για το τι θα μπορούσε να λειτουργήσει ως βασικός άξονας.
Τελικά, η δεύτερη σεζόν του «The Terminal List» μπορεί να μην είναι καλύτερη από την πρώτη, μπορεί να έχει κάμποσα σεναριακά κενά, όμως σίγουρα δεν θα απογοητεύσει όσους ψάχνουν στιγμές χαλάρωσης.
