Ως Έλληνες, είμαστε ένας λαός υπερήφανος για το παρελθόν του. Η ιστορία μας είναι γεμάτη από εμβληματικές προσωπικότητες, αγώνες, επιτεύγματα, λάθη και ήττες, οι οποίες θα έπρεπε να μας έχουν διδάξει. Είμαστε ο λαός που γέννησε τη δημοκρατία, το θέατρο, τον αθλητισμό και τα διέδωσε στον υπόλοιπο κόσμο. Δικαιολογημένα λοιπόν αισθανόμαστε αυτήν την υπερηφάνεια.
Όμως, δεν αρκεί απλώς να διατυμπανίζουμε ότι είμαστε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή του Κολοκοτρώνη και να επιδεικνύουμε το παρελθόν μας, αλλά όταν πρόκειται να λάβουμε κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον μας, να μην σιωπούμε ή να «επαναστατούμε» μέσα από ένα post στο Facebook.
Το παρελθόν το παρόν και το μέλλον είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Γνωρίζοντας το παρελθόν, δρούμε στο παρόν και δημιουργούμε το μέλλον.
Αισθάνομαι λοιπόν, πως αυτή η υπερηφάνεια είναι κάπως ρηχή και απλώς υπάρχει για να δημιουργεί θόρυβο, όταν τα γεγονότα μας στριμώχνουν και οι λάθος επιλογές μας χτυπούν την πόρτα.
Εστιάζοντας στα τελευταία χρόνια της πορείας της χώρας σε όλα τα επίπεδα, κυριεύομαι από βαθιά απογοήτευση. Ενώ έχουν συμβεί γεγονότα τα οποία κανονικά θα έπρεπε να λειτουργήσουν καταλυτικά και να προκαλέσουν γιγαντιαίες αντιδράσεις, στην ουσία δεν παρατηρείται η επιθυμητή αλλαγή.
Το δυστύχημα των Τεμπών, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ μαζί με τόσα άλλα που αποκαλύπτονται σχεδόν καθημερινά, η ανεπαρκής αντιμετώπιση των ιθυνόντων καθώς και η συχνά προκλητική στάση τους δεν φαίνεται να είναι αρκετά για την αλλαγή που θέλουμε να δούμε.
Αν δεν είναι όμως αυτά αρκετά, τότε τι θα είναι;
Το 2024 στη Σερβία, ένα κομμάτι της στέγης του σιδηροδρομικού σταθμού του Νόβι Σαντ οδήγησε σε θάνατο 16 ανθρώπους. Πριν λίγες ημέρες, η νεολαία με τη διαρκή και ισχυρή παρουσία της στους δρόμους, κατάφερε να ανατρέψει ένα καθεστώς που είχε εδραιωθεί. Η Φοιτητική Λίστα κατέλαβε τις 140 από τις 250 έδρες του σερβικού κοινοβουλίου.
Στην Ελλάδα, μετά από 57 θύματα, τραυματίες και προσβλητική αντιμετώπιση από την κυβέρνηση, δεν ήρθε αλλαγή στις έδρες, αλλά ένα ποσοστό ύψους 41%.
Η Gen Z σε πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο έχει αρχίσει να αντιδρά. Είδαμε πορείες στην Ισπανία, την Αλβανία, τη Γαλλία, τη Σερβία, τη Βραζιλία, με τη νεολαία να καθιστά σαφή την αγανάκτησή της. Πορείες έλαβαν χώρα και εδώ, όμως χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω τον αντίκτυπό τους, θεωρώ πως χρειαζόμαστε κάτι παραπάνω.
Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε πως η φράση «στην Ελλάδα ζούμε, τι περιμένεις» είναι το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε. Αν συμπεριληφθούμε όλοι στο νοσηρό κομμάτι της κοινωνίας και γίνουμε ένα με την παρακμή -η οποία δεν έπαψε και δεν θα πάψει να υπάρχει- αποκλείουμε τις πιθανότητες για βελτίωση.
Μία εύλογη ερώτηση θα ήταν: «εμείς τι μπορούμε να κάνουμε για όλα αυτά;». Ένα πρώτο βήμα θα ήταν να αναγνωρίσουμε τη δύναμη που έχουμε ως μέλη της κοινωνίας. Παρόλο που είναι πολύ βολικό να συμμετέχουμε ως παρατηρητές, είναι πολύ πιο δραστικό αρχικά να προβληματιστούμε και να προσπαθήσουμε να βγούμε από το εκάστοτε αδιέξοδο.
Έως τώρα, όσα ειπώθηκαν ακούγονται αρκετά απλά. Η υλοποίησή τους, όχι και τόσο. Όμως επιμένω πως για να έρθει μια αντίδραση, πρέπει να απεγκλωβιστούμε από τη ματαιοδοξία και την πεποίθηση ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.
Κάνοντας ο καθένας τη δική του αυτοκριτική, μπορούμε να αναλάβουμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί, καθώς δεν ισχύει ότι πάντα κάποιος άλλος φταίει. Αξίζει να υπενθυμίσουμε πως οι πολιτικοί τους οποίους όχι άδικα κατακρίνουμε, βρίσκονται σε αυτές τις θέσεις, μετά από δική μας απόφαση.
Θα μπορούσαμε λοιπόν, να δείξουμε περισσότερο ζήλο και ενδιαφέρον σε όσα μας αφορούν πραγματικά, αντί σε ίντριγκες, κουτσομπολιά και φαιδρότητες των ανθρώπων στους οποίους εμείς έχουμε δώσει εξουσία, μάλλον με λάθος κριτήρια.
Η ιστορία εξάλλου διδάσκει πως οι μάχες κερδίζονται όταν το «εγώ» γίνεται «εμείς».
