Αν περπατήσεις αργά το απόγευμα στα καντούνια της παλιάς πόλης, ο ήχος της Κέρκυρας είναι σχεδόν προβλέψιμος: ένα σαξόφωνο που δοκιμάζει τζαζ περάσματα σε μια γωνία, κάποιος που τραγουδά έντεχνα παρακάτω, ίσως κι ένας μακρινός απόηχος από τις πρόβες των φιλαρμονικών. Υπάρχει όμως ένα σημείο όπου η πόλη ξαφνικά αλλάζει ρυθμό. Εκεί όπου δεκατρία αγόρια, στριμωγμένα σε ένα παγκάκι με μπουζούκια, κιθάρες κι ακορντεόν, καταφέρνουν να σταματήσουν τον χρόνο και να στήσουν ένα αυθόρμητο, ηλεκτρισμένο γλέντι καταμεσής του δρόμου.
Είναι αδύνατον να τους προσπεράσεις. Ο ήχος τους σε τραβάει από το μανίκι, σε αναγκάζει να κοντοσταθείς έστω για λίγα δευτερόλεπτα, να χαμογελάσεις και τελικά να γίνεις μέρος ενός κύκλου που όλο και μεγαλώνει. Τους άκουσα πολλές φορές στο ίδιο εκείνο γνώριμο παγκάκι, αλλά και σε μεγάλα πανηγύρια, όπου η κοσμοσυρροή έκλεινε δρόμους και οι παρέες ενώνονταν .
Αυτή η θορυβώδης, αυθεντική «συμμορία» είναι οι «Μπουφετζήδες». Δεκατρία μέλη, φοιτητές του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου, που αποφάσισαν να αλλάξουν τους κλασσικους ήχους της πόλης και να δημιουργήσουν ένα μεγάλο ρεύμα προς το ρεμπέτικο…
-Ποιοι είναι οι «Μπουφετζήδες» και πώς ξεκίνησαν;
Πίσω από τον όγκο και την ένταση του σχήματος βρίσκονται δεκατρείς μουσικοί: ο Μανώλης Μελετάκης, ο Μιχάλης Μανετάκης, ο Νίκος Λουκάκης, ο Δημήτρης Μουζοκές, ο Φίλιππος Ανυφαντάκης, ο Χρήστος Γκατζέλης, ο Νικόλας Μανώλης, ο Νίκος Μελισσαράτος, ο Ορφέας Παπάς, ο Πάρης Γραβάνης, ο Σπύρος Κουνάδης, ο Θοδωρής Γκατζέλης και ο Ιωσήφ Μπουχάγιερ.
-Όλα ξεκίνησαν οργανικά, από μικρότερα υποσχήματα. Παίζαμε ήδη σε δυάδες ή τριάδες στον δρόμο. Κάποια στιγμή πριν ένα χρόνο έπεσε η ιδέα να βγουν όλοι μαζί για ένα δοκιμαστικό. Εκείνη η πρώτη συνάντηση στο πεζοδρόμιο είχε απρόσμενα, θετική ανταπόκριση και καλύτερο αποτέλεσμα από ό,τι περιμέναμε.
-Από πού βγαίνει το όνομα;
– Το όνομα προέκυψε αυθόρμητα μέσα από την καθημερινότητά μας .Σχεδόν όλοι μας εργαζόμαστε παράλληλα στον χώρο της εστίασης. Σε αυτό προστέθηκε και το γνωστό τραγούδι του Γιάννη Παπαϊωάννου, «Θέλω να γίνω μπουφετζής», ένα από τα πρώτα κομμάτια που ξεκινήσαμε να παίζουμε στον δρόμο και ξεσήκωνε τον κόσμο.
«Ο ίδιος ο δρόμος λειτουργεί ως το βασικό stage και το ιδανικό πεδίο δοκιμών»
-Πώς μπορείτε και οργανώνεστε μιας και είστε τόσα άτομα;
– Η οργάνωση στηρίζεται στη χημεία της παρέας και στην τριβή, παρόλα αυτά δεν είναι καθόλου εύκολο. Έχουμε αποφασίσει να υπάρχει η ευελιξία, και να μην χρειάζεται να είμαστε πάντα όλοι παρόντες για να βγούμε να παίξουμε · θέλουμε να βγαίνουμε στον δρόμο για να κρατάμε αυτή την τριβή και την επαφή με τον κόσμο με κάθε τρόπο.
Η αλήθεια είναι ότι δεν κάνουμε ποτέ παραδοσιακές πρόβες ως πλήρες σχήμα. Ο ίδιος ο δρόμος λειτουργεί ως το βασικό «stage» και το ιδανικό πεδίο δοκιμών. Εκεί τα τραγούδια δοκιμάζονται, «ψήνονται» και ενσωματώνονται στο πρόγραμμα. Βέβαια είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι έχουμε την τύχη πολλοί από τους μουσικούς μας να είναι χαρισματικοί. Μπορεί να μην ξέρουν ένα κομμάτι, να το ακούσουν όμως για λίγα δευτερόλεπτα και να το παίζουν καλύτερα από πρωτότυπο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«Το θέμα με την τζαζ είναι ότι είναι ελιτίστικη μουσική, ενώ το ρεμπέτικο είναι για τον λαό, έχει συναίσθημα»
– Ποιες θα λέγατε ότι είναι οι μουσικές σας επιρροές;
– Αν και στο σχήμα παίζουμε ρεμπέτικα, τα μέλη κουβαλάμε διαφορετικά ακούσματα: από τζαζ (αρκετοί σπουδάζουν τζαζ στο πανεπιστήμιο) μέχρι ροκ και παραδοσιακά. Το θέμα με την τζαζ είναι ότι είναι ελιτίστικη μουσική, ενώ το ρεμπέτικο είναι για τον λαό, έχει συναίσθημα. Στο ρεμπέτικο που παίζουμε, προτιμάμε τον πιο ωμό, «δωρικό» ήχο τύπου Μάρκου Βαμβακάρη, που ταιριάζει με την πληθωρική, «γηπεδική» ενέργεια των πολλών ανδρικών φωνών. Η αλήθεια είναι ότι δεν παίζουμε αυθεντικό ρεμπέτικο, αλλά μια παραλλαγή του προσαρμοσμένη σε πολλές φωνές και περισσότερα όργανα.
-Ποιο είναι το κίνητρό σας; Παίζετε λόγω παρέας και για το “vibe” ή για τον βιοπορισμό σας;
-Και τα δύο. Τα χρήματα είναι ξεκάθαρα ένα βασικό και πρωταρχικό κίνητρο, αποτελεί έναν υγιή τρόπο να βγαίνει ένα καλό μεροκάματο στην Κέρκυρα κάνοντας αυτό που γουστάρουμε. Ίσως στην αρχή να υπήρχε πιο έντονα ο ρομαντισμός και ο ενθουσιασμός της παρέας, αλλά δεν παύει να είναι ευλογία που μπορούμε και συνδυάζουμε τα καλά λεφτά, παίζοντας τη μουσική που μας αρέσει με τους φίλους μας .
– Η αλήθεια είναι ότι έχετε φέρει έναν εντελώς διαφορετικό αέρα στα παραδοσιακά πανηγύρια του νησιού, ο κόσμος πάει για να δει τους Μπουφετζήδες, όχι για το πανηγύρι. Τα μετατρέψατε ουσιαστικά σε μεγάλα ρεμπέτικα γλέντια ξεκινώντας μια νέα μόδα/τάση στην Κέρκυρα. Πώς ακριβώς ξεκίνησε αυτό και ποια είναι η αγαπημένη σας εμφάνιση μέχρι τώρα;
-Όλα ξεκίνησαν μέσα από τις εμφανίσεις μας στον δρόμο. Άνθρωποι από πολιτιστικούς συλλόγους μας άκουσαν να παίζουμε ή τους γνωρίσαμε λόγω των μαγαζιών που δουλεύουμε σέρβις και μας πρότειναν να παίξουμε σε πανηγύρια. Ο πρώτος μας σταθμός ήταν το πανηγύρι στους Δουκάδες. Αυτή είναι με σιγουριά η αγαπημένη μας εμφάνιση.
Ήταν η πρώτη φορά που παίζουμε όλοι μαζί κάπου πέρα από τον δρόμο, καθώς και πρώτη και τελευταία φορά που κάναμε πρόβες κάποια κομμάτια. Στο γλέντι αυτό είχε κλείσει ο δρόμος από το πλήθος, ο κόσμος χόρευε ακόμα και στα αργά κομμάτια και η πλατεία μετατράπηκε σε ένα τεράστιο γλέντι. Ακόμα και στα κομμάτια που λέγαμε ότι θα παίξουμε για να ηρεμήσει λίγο το κλίμα, ο κόσμος δεν σταμάτησε να χορεύει.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«Μας εξήγησε ότι έψαχναν μουσικούς για το πριβέ πάρτι γενεθλίων της Madonna»
-Εκτός από τα γλέντια που έγιναν θεσμός, υπάρχει και μία εμφάνιση που έγινε talk of the town: τα γενέθλια της Madonna. Πώς έφτασε μια τέτοια πρόταση σε εσάς και τι πραγματικά συνέβη εκείνο το βράδυ;
-Όλη η ιστορία ξεκίνησε εντελώς συγκυριακά ένα βράδυ στο μαγαζί “Ατζάρδο”, όπου έπαιζε ο Ιωσήφ με τον Δημήτρη ως ντουέτο. Εκείνες τις μέρες έψαχναν στην Κέρκυρα πού και πώς θα γιορτάσει τα γενέθλιά της η Madonna. Εμφανίστηκε λοιπόν στο μαγαζί μία τύπισσα από την παραγωγή της και τραβούσε επίμονα βίντεο και φωτογραφίες.
Μάλιστα είχε δημιουργηθεί και μια μικρή αναστάτωση μεταξύ μας, γιατί της είχαμε πει επανειλημμένα να σταματήσει να μας καταγράφει, αλλά εκείνη συνέχιζε ακάθεκτη. Αφού τελείωσε το live, μας πλησίασε, μας εξήγησε ότι έψαχναν μουσικούς για το πριβέ πάρτι γενεθλίων της Madonna, καθώς η ίδια ήθελε να ακούσει αυθεντική ελληνική μουσική και συγκεκριμένα ρεμπέτικα. Εμείς της δείξαμε ολόκληρο το σχήμα των Μπουφετζήδων και μας πρότεινε να παίξουμε όλοι μαζί.
Αρκετά από τα παιδιά του σχήματος δεν γνώριζαν καν πού πηγαίνουν να παίξουν και το έμαθαν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή! Εννοείται πως, πιστοί στη συνήθειά μας, ούτε εκεί κάναμε την παραμικρή πρόβα…
Οι καλεσμένοι της ξεσηκώθηκαν, χόρεψαν με την ψυχή τους και έσπασαν σωρούς από πιάτα. Άμεση προσωπική επαφή με την ίδια τη Madonna δεν είχαμε. Εμείς παίζαμε ακριβώς από πίσω της, ενώ εκείνη έδειχνε σαφώς μεγαλύτερη οικειότητα με κάτι Ιταλούς μουσικούς που είχε καλέσει, προφανώς λόγω και της δικής της ιταλικής καταγωγής. Για εμάς πάντως ήταν ένα εντελώς σουρεάλ σκηνικό…
«Πλέον έχει δημιουργηθεί ένα πραγματικό ρεύμα, ένα κύμα επιστροφής»
- Πιστεύετε ότι το ρεμπέτικο είναι ένα είδος που ο κόσμος το αγαπάει και θα μείνει ζωντανό για αρκετά χρόνια ακόμα;
– Πιστεύουμε ότι η ελληνική μουσική γενικότερα, και ειδικά το ρεμπέτικο, έχει ανέβει πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια. Ενώ παλιότερα η φάση στην ηλικία μας ήταν να ψαχτείς περισσότερο με το κλασικό το ροκ ή να ακούσεις ραπ, πλέον έχει δημιουργηθεί ένα πραγματικό ρεύμα, ένα κύμα επιστροφής. Οι γονείς μας κατά κάποιον τρόπο τα σνόμπαραν τα πανηγύρια και τα παραδοσιακά όργανα, άκουγαν Pink Floyd, The Doors, εμείς όμως που μεγαλώσαμε έχοντας πολύ εύκολη πρόσβαση στη σύγχρονη μουσική, νιώσαμε ότι μας έλειψε αυτός ο ήχος.
Μας έλειψε το κλαρίνο, η τσαμπούνα, το μπουζούκι, κι έτσι ο κόσμος γυρίζει ξανά πίσω σε αυτά. Το βλέπεις στην Αθήνα με τα ρεμπετάδικα που γεμίζουν ασφυκτικά, το βλέπεις στα φεστιβάλ, το βλέπεις και στην Κέρκυρα όπου όλο και περισσότεροι νέοι πιάνουν όργανα και ασχολούνται.
Μπορεί το ρεμπέτικο να μην θεωρείται παραδοσιακή μουσική, παρόλα αυτά όταν περνάει από γενιά σε γενιά, η κάθε γενιά βάζει το δικό της λιθαράκι. Το προσαρμόζει με έναν τρόπο στη δική της εποχή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι φίλος μας ο Άλκης που παίζει ένα τραγούδι που λέει “και βρίσκουνε τα αγόρια τους και πίνουνε από όλα”, αυτός δεν το είχε καταλάβει και έλεγε “και βρίσκουνε τα αγόρια τους και πίνουν Coca-Cola”!» και έτσι εδραιώθηκε.
Όπως το λέει και η ίδια η λέξη, το λαϊκό τραγούδι είναι τραγούδια του λαού. Είναι κομμάτια που έχουν παιχτεί ξανά και ξανά, τα ξέρει ο κόσμος και ξυπνούν άμεσα συναισθήματα και εικόνες. Όλοι μας έχουμε μεγαλώσει με αυτά τα ακούσματα και τα έχουμε συνδέσει με αναμνήσεις. Ακόμα κι αν κάποιος δεν δηλώνει φαν του ρεμπέτικου, αν τον ρωτήσεις, σίγουρα υπάρχει ένα κομμάτι που θα του αρέσει και θα του θυμίσει κάτι γνώριμο, τη γιαγιά του ή ένα παλιό καλοκαίρι…
Καλώς ή κακώς, ο κάθε λαός είναι κουρδισμένος σε ορισμένες συχνότητες. Ό,τι άλλο κι αν ακούσεις στη ζωή σου, όταν κάτι είναι γραμμένο στο DNA σου, μένει εκεί. Οπότε ναι, είμαστε σίγουροι ότι όλο αυτό όχι απλώς θα αντέξει, αλλά θα συνεχιστεί πολύ δυνατά-τουλάχιστον για τη δική μας τη γενιά, το πόσο θα κρατήσει είναι καθαρά στο χέρι μας, στο πόσο το ακούμε και στο πόσο το παίζουμε.
Συνέντευξη: Βασιλική Μιχαέλλα Τατούρη
