Δεν είναι πολλές οι φορές που ανακαλύπτω μουσική από το Youtube. Συνήθως, το Spotify, οι φίλοι μου ή το Instagram είναι οι κύριες πηγές εμπλουτισμού της διαδικτυακής μου δισκοθήκης. Η ευγνωμοσύνη μου, ωστόσο, στο Youtube που μου σύστησε την Jae Stephens είναι τεράστια.
Μου αρέσει να ανακαλύπτω καλλιτέχνες. Οι προτιμήσεις μου στα μεγάλα ονόματα της ποπ δεν είναι κρυφές, παρόλα αυτά το συναίσθημα του να παρακολουθείς έναν καλλιτέχνη από τα πρώτα του βήματα είναι ασύγκριτο. Έτσι νιώθω για την Jae Stephens, μια αμερικανίδα καλλιτέχνιδα που έκανε τα πρώτα βήματα της στην πλατφόρμα Tumblr και ύστερα ξεκίνησε τη μουσική της πορεία.
Το Youtube ήταν ευγενικό αρκετά ώστε να μου πετάξει το βιντεοκλίπ του Body Favours, ενός από τα καλύτερα της τραγούδια πλήρως επηρεασμένο από την 90’s rnb του Pharrell. Από εκεί και μετά, ξεκίνησε η εμμονή μου με τη μουσική της. Το Sellout, μια άτυπη τριλογία αποτελούμενη από το Sellout, Sellout II και το Total Sellout, μοιάζει με μια όαση μπροστά σε όλη αυτήν την γενικευμένη και άνοστη rnb που κυκλοφορεί εκεί έξω. Επομένως, η χαρά μου μετά την ανακοίνωση του Audacity, του πρώτου επίσημου δίσκου της τραγουδίστριας, ήταν υπέρμετρη.
Στιχουργικά τα περισσότερα τραγούδια σχετίζονται με την αγάπη και είναι αυτοαναφορικά, ωστόσο η ερμηνεία της καλλιτέχνιδας είναι τόσο ιδιαίτερη και μελετημένη που δεν ενοχλεί. Όπως χαρακτηριστικά γράφει η Allison Harris για το Pitchfork (το οποίο βαθμολόγησε τον δίσκο με 7.2, πράγμα αξιοσημείωτο ειδικά για ένα ντεμπούτο), στο Audacity η τραγουδίστρια μιλά με τόλμη για τις σχέσεις, με τη φωνή μιας γυναίκας που δεν ντρέπεται να πει ότι εκείνη είναι το «έπαθλο».
Δεν πετυχαίνει σε όλους τους καλλιτέχνες αυτή η αυτοαναφορικότητα, εδώ όμως η Jae ελίσσεται με άνεση και αυτοπεποίθηση, δημιουργώντας μια επιτυχημένη συνταγή για τη δημιουργία ενός προσεγμένου rnb δίσκου. Το χιούμορ είναι κύριο συστατικό σε όλα τα τραγούδια, κάτι που προσδίδει παραπάνω χαρακτήρα. Στο Downhill, παραδείγματος χάριν, η τραγουδίστρια συνομιλεί με μια πρώην σχέση της σχεδόν από λύπηση, εξηγώντας ότι η κάτω βόλτα ήταν βέβαιη μετά τον χωρισμό τους (Heard you traveled the world/ Getting closer to God/ But my friends saw you out/ Said you’re closer to bald).
Στο Attaboy! παινεύεται για το πώς συνέτισε το τότε αγόρι της, παίρνοντας μάλιστα και εύσημα από την ίδια του τη μητέρα (They wouldn’t recognise him/ His mama can’t believe her eyes), ενώ στο The Distance εξομολογείται την αρέσκια της στην απόσταση που έχει πάρει από μια αποπνικτική σχέση (Man, I got work in the morning, so you can’t stay over late/ And I can’t make it to dinner, I got too much on my plate/ We said we would take it easy, I’m not tryna take your name). Αυτές οι εύστοχες και επιτυχημένες ατάκες φέρνουν ελαφρά τους φορτισμένους με υπονοούμενα στίχους της Sabrina Carpenter, χωρίς όμως να μοιάζουν ξένοι όταν τους ερμηνεύει η τραγουδίστρια.
Το Audacity είναι ένας καταπληκτικός δίσκος. Είναι τόσο 90’s και 00’s όσο χρειάζεται, χωρίς να μοιάζει ότι έχει ως σκοπό τη νοσταλγία για την εποχή της Janet Jackson και της Britney Spears. Από άποψη παραγωγής, θα μπορούσε κανείς να διαχωρίσει το Audacity σε δύο μέρη: στα πιο pop επηρεασμένα τραγούδια (Attaboy!, Sugar Trap, B4U, Expensive & Difficult), που είναι λίγο πιο δυναμικά και δίνουν έμφαση στην παραγωγή -χωρίς να απομακρύνεται βέβαια η προσοχή μας από την φωνή της Jae – και στα πιο αγνά rnb κομμάτια (I Miss The City, The Distance, Soft Side, Downhill), όπου οι μελωδίες και τα φωνητικά της γυρίσματα της μοιάζουν σχεδόν αιθέρια. Έτσι, επιτυγχάνεται η τέλεια ισορροπία μεταξύ της old school και της πιο μοντέρνας rnb.
Άλλωστε, η τραγουδίστρια είναι μαθήτρια της pop και rnb σκηνής. Με παραγωγή που θυμίζει ενίοτε Timbaland και Danja, μουσικούς παραγωγούς του 2000, και αναφορές στις Ashanti, Willow και Beyoncé, κυρίαρχες καλλιτεχνικές φιγούρες στην αφροαμερικανική κουλτούρα, το Audacity είναι μια σοβαρά μελετημένη δουλειά, εμπνευσμένη από τις καλλιτεχνικές επιρροές της τραγουδίστριας.
Τραγούδια που ξεχώρισαμε: Crush, No One Knows My Name, Attaboy!, Sugar Trap, The Distance, Expensive & Difficult, Gymnastics.
