Είναι μερικοί καλλιτέχνες που αποτελούν μερικούς από τους μεγαλύτερους πυλώνες της μουσικής βιομηχανίας, ακόμα και αν η μουσική τους δεν είναι τόσο καλή – και εδώ θα έδινα παραδείγματα, αλλά η άποψη είναι υποκειμενική. Υπάρχουν μερικοί άλλοι που είναι τόσο ταλαντούχοι, η ιδιοφυΐα τους, όμως, δεν αναγνωρίζεται άμεσα. Άλλοι γίνονται επιτυχίες εν μία νυκτί και άλλοι περιμένουν την στιγμή τους υπομονετικά. Ευτυχώς για την Tinashe, μια υπερβολικά υποτιμημένη Aμερικανίδα καλλιτέχνιδα, η ώρα να βιώσει την επιτυχία που τόσο της αξίζει επιτέλους έφτασε.
Έχοντας ήδη 14 χρόνια μέσα στη μουσική βιομηχανία, δεν μπορείς να πεις ότι η Tinashe εμφανίστηκε στη σκηνή από το πουθενά. Πάντα βρισκόταν παρούσα στη συζήτηση της ποπ και rnb σκηνής, με το hit του 2014 με τίτλο 2 On ή με την συνεργασία της με την θρυλική Britney Spears, αλλά ποτέ δεν βρισκόταν στο επίκεντρο. Η κυκλοφορία του Popstar, του όγδοου δίσκου της, έφερε μια αλλαγή σε αυτά τα δεδομένα. Ο θρίαμβος του άλμπουμ θυμίζει αρκετά την επιτυχία του brat της Charli xcx. Έτσι, ενώ πρόπερσι είχαμε το διαδικτυακό κίνημα του brat summer, φέτος έχουμε το uplifting Tinashe.
Και δικαίως. Το Popstar είναι ένα τρομερό παράδειγμα ότι όταν μια καλλιτέχνιδα μένει πιστή στο όραμα της και δεν πουλά την τέχνη της στον βωμό των τρεντ και των αναλώσιμων τραγουδιών, τότε η επιτυχία είναι επικείμενη.
Η Tinashe έκανε ανέκαθεν μια rnb λίγο αλλιώτικη από την κλασική. Το Uh Huh παραδείγματος χάριν, από το 6ο της άλμπουμ, το BB/ANG3L είναι τόσο απλό και λιτό, η περιέργεια όμως κρύβεται στον τρόπο που η τραγουδίστρια το ερμηνεύει, η φωνή της άλλοτε ψιλή και κάπως τσιριχτή στο επίκεντρο και άλλοτε χαμηλή και μπάσα στο παρασκήνιο. Το Popstar μπορεί να έχει ως βάση του την ποπ και την rnb, αλλά σε αυτό η τραγουδίστρια δεν φοβάται να πειραματιστεί με άλλα μουσικά ήδη, ούτε και να λυγίσει τη φωνή της.
Στο Overdramatic παραδείγματος χάριν, ένα μελωδικό ιντερλούδιο που θα ευχόσουν να κρατάει 5 λεπτά αντί για 0:44 δευτερόλεπτα, πειραματίζεται με την τζαζ μπλέκοντας την με τραπ μπιτς, οδηγώντας σε στο Id Rather Be Alone, που φέρνει πολύ στο Kiss It Better της Rihanna. Το Melatonin είναι ένα απόλυτο κλαμπ banger, και πιθανώς ένα από τα καλύτερα κομμάτια της φετινής χρονιάς, με EDM και hyperpop επιρροές. Το εισαγωγικό Sunglasses, με παραγωγή από την Arca, είναι τόσο αλλόκοτο αλλά ταυτόχρονα συναρπαστικό από άποψη παραγωγής, ενώ το Cloud 9 θυμίζει τόσο Rosalía που σε κάνει να θέλεις ένα remix αυτήν τη στιγμή.
Θεματικά ο δίσκος πλαισιώνεται από τα σκαμπανεβάσματα του να είσαι μια ποπ σταρ και το ψυχολογικό βάρος που κουβαλά ο κάθε κάτοχος αυτού του τίτλου, όπως εξομολογείται η ίδια στο Heavy Weight, τον επίλογο του άλμπουμ.
Προφανώς, η εξωτερική εικόνα μιας ποπ σταρ μπορεί να μας αποπροσανατολίσει από τα προβλήματα που ενδέχεται να αντιμετωπίζει, η Tinashe, όμως, είναι εδώ για να μας υπενθυμίσει ότι κρύβονται πολλά κάτω από την φανταχτερή επιφάνεια μιας τέτοιας καθημερινότητας. «Gonna park my ‘Rari in my parents’ garage» τραγουδά με ειλικρίνεια στο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, παρουσιάζοντας την αντίφαση μεταξύ των εκτυφλωτικών φώτων και της λυτής πραγματικότητας.
Πάντως, ο τρόπος με τον οποίον εκφράζονται οι σημερινοί καλλιτέχνες, κόβοντας και ράβοντας μουσικά είδη δημιουργώντας ένα μουσικό κολάζ, μοναδικό και διαφορετικό κάθε φορά, είναι αξιοθαύμαστος. Το βλέπουμε σταθερά τα τελευταία δύο χρόνια, με την Charli, την Pinkpantheress και την Slayyyter, αλλά ελπίζουμε να μην σταματήσει σύντομα γιατί χρειαζόμαστε μουσικούς που τολμούν και πειραματίζονται. Και αν μη τι άλλο, η Tinashe τολμά και πειραματίζεται. Άλλωστε το Popstar δεν έλαβε τυχαία τον τίτλο του καλύτερου ποπ άλμπουμ της χρονιάς από το Pitchfork.
Τραγούδια που ξεχώρισαμε: Sunglasses, Melatonin, Overdramatic, I’d Rather Be Alone, Crash Out, Nobody Wanna Dance Anymore, Popstar.
