Οι συστάσεις περισσεύουν.
Το σημερινό Πρόσωπο της Εβδομάδας αποτελεί ζωντανή ιστορία όχι μόνο του ΠΑΟΚ, αλλά και της ίδιας της πόλης που κάποτε η φήμη της έφτανε έως τα πέρατα του κόσμου, χάρη σε δύο ομάδες που κυριαρχούσαν στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Τρεις δεκαετίες αργότερα, ΠΑΟΚ και Άρης δηλώνουν έτοιμοι να επανασυστηθούν και να διεκδικήσουν με αξιώσεις την επαναφορά τους στην ελίτ της Ευρώπης.
Με αφορμή τη νέα προσπάθεια, αλλά και τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση του ΠΑΟΚ, η στήλη κλείνει τη σεζόν, φιλοξενώντας τον σπουδαίο Μπάνε Πρέλεβιτς, η ζωή του οποίου έμελλε να συνδεθεί άρρηκτα με τη Θεσσαλονίκη, όταν μόλις σε ηλικία 21 ετών, πήρε την απόφαση να αφήσει το Βελιγράδι και την ενωμένη ακόμα Γιουγκοσλαβία για τα χρώματα του Δικεφάλου.
Έχοντας την παγκόσμια -ίσως- πρωτοτυπία να έχει υπηρετήσει την ομάδα του από όλα τα πόστα, τα οποία μπορεί να διανοηθεί άνθρωπος, ο Μπάνε παρακολουθεί σήμερα τον ΠΑΟΚ ως «ένας ενθουσιασμένος φίλαθλος», ενώ πλέον υπηρετεί τη δεύτερη πατρίδα του από τη θέση του Αντιπεριφερειάρχη Εξωστρέφειας στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.
Τον ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο του!
– Κ. Πρέλεβιτς, ήσασταν παρών στην υποδοχή του Όσμαν στο Παλατάκι, πριν από λίγες μέρες. Βλέπετε με ενθουσιασμό τη νέα προσπάθεια του ΠΑΟΚ υπό τον κ. Μυστακίδη;
– Εγώ τουλάχιστον είμαι ενθουσιασμένος, όπως πιστεύω ότι είναι και όλοι οι φίλαθλοι της ομάδας και γενικότερα θα έλεγα οι φίλαθλοι του μπάσκετ και του αθλητισμού. Προβλέπεται ότι από τα επόμενα χρόνια, το ελληνικό πρωτάθλημα θα είναι και πάλι ένα από τα καλύτερα της Ευρώπης και οι φίλαθλοι θα μπορούν να βλέπουν ένα θέαμα υψηλού επιπέδου. Οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ θα απολαμβάνουν μία ομάδα που θα διεκδικεί νίκες και πρωταθλήματα. Είναι καλό για όλους!
– Για μια οχταετία υπήρξατε Προέδρος της ΚΑΕ, καταφέρνοντας να διατηρήσετε σε αξιοπρεπές επίπεδο την ομάδα, παρά τα οικονομικά προβλήματα. Βλέποντας αυτή τη νέα εποχή που ανατέλλει, νιώθετε δικαιωμένος που κρατήσατε την ομάδα στα δύσκολα;
– Τόσο εγώ, όσο και οι υπόλοιποι Πρόεδροι των διοικήσεων Πρωτοδικείου είχαμε πάθος και αγάπη για την ομάδα και εννοείται αισθανόμαστε σήμερα δικαιωμένοι. Δεν επρόκειτο για επαγγελματικές θέσεις, στην ουσία ήταν προσφορά προς τον σύλλογο, ωστόσο είχαμε όλες τις αστικές και ποινικές ευθύνες, όπως έχει κάθε πρόεδρος ή διευθύνων σύμβουλος μιας ανώνυμης εταιρείας. Το όνειρό μας ήταν πάντοτε να αναλάβει την ομάδα ένας επιχειρηματίας του μεγέθους του κ. Μυστακίδη για να μπορεί να χρηματοδοτεί την αγωνιστική προσπάθεια.
– Τι είναι πιο δύσκολο; Το παρκέ ή η διοίκηση;
– Η διοίκηση ασυζητητί. Δεν υπάρχει καλύτερη δουλειά από το να είσαι παίκτης. Στην ουσία έχεις κάνει επάγγελμα το χόμπι σου και πληρώνεσαι από αυτό. Ναι μεν είναι μια απαιτητική δουλειά, αλλά έχει μεγάλη σημασία ότι έχεις κάνει επάγγελμα κάτι για το οποίο είσαι παθιασμένος.
– Μετά από πολλά χρόνια τόσο ο ΠΑΟΚ όσο και ο Άρης φαίνεται ότι αλλάζουν πραγματικά επίπεδο. Είστε αισιόδοξος ότι θα ζήσει ξανά η πόλη εποχές σαν τη δική σας;
– Ναι βεβαίως με τη διαφορά όμως ότι τότε ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός ήταν σε χαμηλότερο αγωνιστικά επίπεδο. Εδώ και 30 χρόνια κυριαρχούν στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Θα είναι λοιπόν μια απαιτητική προσπάθεια με πολλά εμπόδια, όμως είναι ευκαιρία και για τον ΠΑΟΚ και για τον Άρη να δείξουν και αθλητική παιδεία: ότι είναι δηλαδή αντίπαλοι μόνο στο παρκέ και υπάρχει ένας υγιής ανταγωνισμός που είναι προς όφελος και των δύο ομάδων.
– Τι χρειάζονται αυτές οι δύο ομάδες για να χτυπήσουν στα ίσα τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό; Φαντάζομαι ότι είναι κάτι που δεν θα γίνει από τη μία μέρα στην άλλη.
– Πρώτα απ’ όλα υπομονή. Εμείς βέβαια πρέπει να πάρουμε πρωτάθλημα χθες… όχι αύριο (γέλια). Είναι χαρακτηριστικό μας ότι δεν έχουμε υπομονή. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι που βρίσκονται σε καίριες θέσεις πρέπει να δείξουν υπομονή, να αντιμετωπίζουν τις κρίσεις που δεδομένα θα υπάρξουν. Το θέμα είναι πόσο γρήγορα τις ξεπερνάς. Το σημαντικότερο όλων κατ’ εμέ είναι να πιστεύεις στην ομάδα σου, γνωρίζοντας ότι όσο περισσότερο διεκδικείς, κάποια στιγμή θα δικαιωθείς. Μέχρι τώρα αυτό ήταν αδύνατο.
«Ο ΠΑΟΚ είναι τρόπος ζωής»
– Τι σημαίνει για εσάς ο ΠΑΟΚ;
– Ο ΠΑΟΚ είναι τρόπος ζωής. Είναι η καθημερινότητά μου από το 1988, είτε ήμουν παίκτης, είτε προπονητής ή ακόμα και εκτελεστικός. Δεν μπορεί να περάσει μία μέρα που δεν θα ασχοληθώ με την ομάδα, έστω κι ως φίλαθλος τώρα. Είναι μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.
– Πώς νιώθετε όταν μπαίνετε στο γήπεδο σήμερα για να δείτε έναν αγώνα;
– Σαν να μπαίνω στο σπίτι μου. Ξέρεις, υπάρχουν κάποιες φιλίες που είναι του γηπέδου. Με κάποιους ανθρώπους βρίσκεσαι μόνο εκεί και τους νιώθεις σαν οικογένεια.
– Φαντάζομαι είδατε τη σχετική ψηφοφορία του Sport24 -με αφορμή τα 100 χρόνια- για τον σπουδαιότερο αθλητή που φόρεσε ποτέ τη φανέλα του ΠΑΟΚ. Αναδειχτήκατε δεύτερος από τον κόσμο της ομάδας, πίσω μόνο από τον Γιώργο Κούδα. Πώς νιώθετε για το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα είστε ένα «τοτέμ» για την ομάδα;
– Είναι μεγάλη μου τιμή. Αποτελεί παράλληλα και υποχρέωση να μπορώ να αντιπροσωπεύω επάξια αυτό τον τίτλο. Πρέπει να είσαι παράδειγμα με τη συμπεριφορά σου. Σε κάθε περίπτωση είναι και μια μεγάλη δικαίωση για όλα όσα έχω κάνει για την ομάδα.
– Δεν ξέρω αν το έχετε ψάξει, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί στον κόσμο που υπήρξαν και παίκτης και προπονητής και πρόεδρος σε ομάδα κορυφαίου επιπέδου.
– Ο φίλος μου ο Βασίλης Σκουντής ακόμα το ψάχνει (γέλια). Πρέπει να βρει έναν παίκτη που ήταν σε μία ομάδα παίκτης, αρχηγός, βοηθός προπονητή, προπονητής, γενικός διευθυντής και πρόεδρος! Δεν έχει βρεθεί κάποιος ακόμα!
– Έχετε συνδεθεί όσο λίγοι ξένοι με τη Θεσσαλονίκη και πλέον την υπηρετείτε από ένα διαφορετικό πόστο. Πώς μπορεί να συνδεθεί κατά τη γνώμη σας η πολιτική με τον αθλητισμό;
– Η ενασχόληση με τον αθλητισμό σου δίνει λύση για τα πάντα. Σου μαθαίνει βασικές αρχές της ζωής. Σου καλλιεργεί προσωπικότητα, μαθαίνεις τι θα πει πειθαρχία, προσαρμοστικότητα και τον σεβασμό απέναντι στον συμπαίκτη και τον αντίπαλό σου. Και φυσικά πώς να διαχειρίζεσαι τη νίκη και την ήττα. Το βασικότερο όλων είναι ότι σου μαθαίνει να διαχειρίζεσαι τα συναισθήματά σου. Όλα αυτά τα μεταφέρεις παντού, είτε ασχοληθείς με το επιχειρείν, είτε ακόμα και με την πολιτική. Γι’ αυτό, όταν πηγαίνω και κάνω ομιλίες, προτρέπω τους γονείς να ασχοληθούν τα παιδιά τους από μικρά με τον αθλητισμό. Όποιο άθλημα αγαπάει ο καθένας. Οι καλύτερες παρέες γίνονται μέσα από τον αθλητισμό.
– Έχετε κρατήσει φιλίες με ανθρώπους από την εποχή που παίζατε;
– Θα σας πω τι γίνεται με αυτές τις φιλίες: επειδή ο καθένας έχει τη δική του ζωή, μπορεί κάποια στιγμή να χαθείς με κάποιους παίκτες που έχεις παίξει μαζί. Την επόμενη στιγμή που θα τον δεις όμως, θα είναι σαν να μην έχει περάσει μία μέρα. Μπορείς να συνεχίσεις μία συζήτηση από το σημείο που την άφησες με κάποιον πριν από 15 χρόνια! Μιλάμε για σχέσεις αληθινές, ειλικρινείς!
– Θεωρείτε ότι πρέπει να είναι στοίχημα για τη Θεσσαλονίκη να φτάσει στο σημείο, όπου θα μπορεί να αναλάβει μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις, όπως έγινε φέτος π.χ. με το Final-4 στην Αθήνα;
– Βεβαίως και είναι ευκαιρία από τη στιγμή που οι περισσότερες ομάδες μας πλέον κάνουν πρωταθλητισμό. Δεν φτάνει όμως μόνο η διάθεση των ομάδων. Πρέπει να βοηθήσει η Πολιτεία, η ίδια η πόλη και η Περιφέρεια. Οι αθλητικές διοργανώσεις είναι πολύ ακριβές και χρειάζεται ομαδική δουλειά και συντονισμό.
– Ποια θεωρείτε ότι είναι η στιγμή που σας καθόρισε περισσότερο ως αθλητή;
– Η φωτογραφία που έχει μείνει στην ιστορία του μπασκετικού ΠΑΟΚ είναι μετά το παιχνίδι με τη Ρεάλ στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1992. Είναι και το εξώφυλλο του βιβλίου μου. Αποτελεί ναι μεν μια στιγμή μεγάλης απογοήτευσης, αλλά παράλληλα και μία καινούργια αρχή: ένα μήνυμα ότι αυτός πρέπει να είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα εμπόδια της καθημερινότητας και τις αποτυχίες που έρχονται.
«Το να αναλάβεις την ευθύνη δείχνει δύναμη»
– Με αφορμή και το βιβλίο σας, τι είναι αυτό που σας έχει διδάξει περισσότερο η ήττα;
– Η ήττα είναι μάθημα. Οι ήττες και οι αποτυχίες έρχονται σε μία συγκεκριμένη στιγμή για να σε διδάξουν κάτι. Είναι ευκαιρία να δεις βαθιά μέσα σου το πού κάνεις λάθος. Για ό,τι μας συμβαίνει, είμαστε απολύτως υπεύθυνοι. Αναλαμβάνεις λοιπόν τις ευθύνες, αποκωδικοποιείς την ήττα και προχωράς. Σαν να είναι εκεί για να σε βοηθήσει. Κάθε αποτυχία είναι ιδανική στιγμή να αντιμετωπίσεις τον εγωισμό σου. Ο εγωισμός σου λέει πάντα ότι δεν φταις εσύ: φταίει ο συμπαίκτης, ο προπονητής, μέχρι και η σύντροφός σου. Εκεί πρέπει να βάλεις τα πράγματα σε μία τάξη. Το να αναλάβεις την ευθύνη δείχνει δύναμη.
– Ο εγωισμός ωστόσο δεν είναι και ένα απαραίτητο στοιχείο για να φτάσεις στην κορυφή;
– Ο εγωισμός είναι ένα στοιχείο που σε συμπληρώνει, δεν πρέπει να σε ορίζει. Δεν είσαι εσύ το εγώ σου. Χρησιμοποίησέ τον σωστά, μην τον αφήνεις να σε οδηγεί. Υπάρχει ένα πολύ ωραίο βιβλίο, το «Ego is your enemy» που αναφέρει πολλά παραδείγματα ανθρώπων των οποίων οι αποφάσεις με βάση τον εγωισμό τους ήταν άκρως λανθασμένες. Πολλοί προπονητές του NBA δίνουν στους αθλητές να διαβάσουν αυτό το βιβλίο, γιατί όταν παίζεις σε ένα ομαδικό άθλημα, πρέπει να αποβάλλεις λίγο τον εγωισμό σου για το καλό της ομάδας. Όχι να τον εξαφανίσεις, αλλά να τον ελέγχεις.
– Πάνε τώρα 25 χρόνια από τη στιγμή που σταματήσατε το μπάσκετ. Τι θυμάστε πιο έντονα από αυτή τη σπουδαία καριέρα; Είναι τα ντέρμπι, μερικά σουτ…;
– Είναι οι τίτλοι, γιατί είναι στιγμές ευτυχίες. Είναι οι μεγάλες ήττες που πάντοτε οδηγούσαν σε κάτι καλύτερο. Είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, οι φιλίες. Πολλές φορές με ρωτούν: «έχεις μετανιώσει για κάτι;». Τους απαντώ: «για τίποτα». Ό,τι έχει έρθει, έχει έρθει σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή, για να σε διδάξει κάτι και να σε οδηγήσει κάπου αλλού.
– Με αφορμή το Μουντιάλ και το αντίο του Μέσσι, πόσο εύκολο είναι για έναν αθλητή κορυφαίου επιπέδου να αποδεχτεί ότι έρχεται το τέλος;
– Είναι πάρα πολύ δύσκολο, είναι όμως και απαραίτητο. Είναι η πιο δύσκολη στιγμή για έναν επαγγελματία αθλητή και μόνο οι ίδιοι μπορούν να το καταλάβουν. Δεν είναι απλά θάνατος, είναι αυτοκτονία! Αλλάζει εντελώς η ζωή σου. Αυτό που για χρόνια ήταν η δουλειά σου δεν θα μπορείς να το κάνεις ποτέ ξανά. Εργασιακά μιλώντας, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι στα φόρτε τους στα 40. Αυτό δεν ισχύει για τους αθλητές. Είναι πολύ μεγάλη πρόκληση να επανέλθεις, να ξεχάσεις ότι ήσουν κάποτε αθλητής και να βρεις καινούργια ενδιαφέροντα.
«Είναι ένα κενό που θα μείνει για πάντα κενό»
– Θυμάστε την ημέρα που είπατε ότι «σταματάω»;
– Βεβαίως. Εγώ σταμάτησα κάπως βιαστικά. Θα μπορούσα να παίξω μερικά χρόνια ακόμη, όμως μίλησε ο εγωισμός μου. Το αναφέρω και στο βιβλίο, ότι δηλαδή ο εγωισμός μου με ήλεγχε εκείνη τη στιγμή. Σταμάτησα επειδή έκρινα ότι δεν μπορούσα να παίζω πια με τον τρόπο που ήθελα. Κάτι που είναι λάθος, γιατί όσο περνούν τα χρόνια αλλάζεις τον τρόπο που παίζεις, βρίσκεις έναν νέο ρόλο στην ομάδα και ακόμα ασχολείσαι με τον αθλητισμό.
Θυμάμαι πάντως να αναρωτιέμαι «και τώρα τι;». Ένιωθα ένα μεγάλο κενό. Πρέπει να ξαναβρείς τον ενθουσιασμό σου για το οτιδήποτε. Συνιστώ στους ανθρώπους που δεν μπορούν να το περάσουν μόνοι τους να αναζητήσουν επαγγελματική βοήθεια. Δεν είναι μια κρίση που θα την ξεπεράσεις, είναι ένα κενό που θα μείνει για πάντα κενό. Γίνεσαι λοιπόν ένας κανονικός άνθρωπος. Ακόμα και η γυναίκα σου, σου συμπεριφέρεται με διαφορετικό τρόπο! Όταν είσαι παίκτης έχεις ένα δίχτυ προστασίας που παύει να υπάρχει τη στιγμή που αποσύρεσαι. Και είναι λογικό.
– Προέρχεστε από μία σπουδαία μπασκετική σχολή, τη μεγάλη σχολή των «Πλάβι». Τι πιστεύετε ότι κάνει λάθος σήμερα το ελληνικό μπάσκετ και δεν παράγει -τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια- μεγάλα ταλέντα και ειδικά μεγάλους σκόρερ και σουτέρ, όπως ήσασταν εσείς;
– Δεν ξέρω αν κάνει κάτι λάθος. Στην Ελλάδα, το πρωτάθλημα είναι απαιτητικό και οι νέοι παίκτες παίρνουν δύσκολα την ευκαιρία. Και δυστυχώς δεν υπάρχει υπομονή, τόσο από τους παίκτες, όσο και από το περιβάλλον τους. Όταν είσαι νέος παίκτης πρέπει να περιμένεις την ευκαιρία σου και να την αρπάξεις από τα μαλλιά.
Είχα δει το ντοκιμαντέρ του Τζόκοβιτς που κατά την άποψή μου είναι από τους σπουδαιότερους αθλητές όλων των εποχών, όχι μόνο για αυτά που έχει καταφέρει αγωνιστικά, αλλά κυρίως για το mindset που έχει. Είχε αναφέρει μία λέξη: το «inat» που στα τούρκικα σημαίνει πείσμα. Ο σέρβικος λαός έχει αυτό το πείσμα: ότι θα σου αποδείξω ότι είμαι καλός. Και αυτό είναι κάτι που δεν σταματάει ποτέ.
Οι νέοι πρέπει να έχουν αυτό το πείσμα. Τις μεγαλύτερες καριέρες τις έχουν κάνει αθλητές που είχαν απορριφθεί από κάπου στην αρχή της πορείας τους. Αυτό πρέπει να προσθέσουμε στη νέα γενιά: το πείσμα να αποδείξουν ότι αξίζουν. Δεν είναι θέμα μπασκετικής τεχνογνωσίας, είναι θέμα του πώς αντιμετωπίζεις ορισμένες καταστάσεις.
– Θα επιμείνω στο θέμα του σουτ: Γιατί π.χ. ο μέσος Σέρβος σουτέρ σουτάρει καλύτερα από τον Έλληνα;
– Είναι καθαρά θέμα προπόνησης. Το σουτ δεν είναι ταλέντο. Βάλε τον χειρότερο σουτέρ να κάνει 1.000 σουτ την ημέρα και θα δεις μετά από έξι μήνες. Μπορεί κάποιοι Έλληνες προπονητές να έχουν διαφορετικό τρόπο σκέψης, όμως το σουτ δεν είναι κάτι που αφορά τους προπονητές. Όταν έχει μία ομάδα, δεν μπορεί να ασχολείται με κάθε παίκτη ξεχωριστά. Δουλειά του είναι μέσα σε λίγες ώρες προπόνησης να βάλει ένα σύνολο παικτών να σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο για το καλό της ομάδας. Το σουτ είναι έξτρα προπόνηση που πρέπει να κάνει ο καθένας μόνος του. Το σουτ είναι επανάληψη και μέσω αυτής αυξάνεται και η αυτοπεποίθηση.
– Υπήρξε κάποιος προπονητής που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε το μπάσκετ;
– Από κάθε προπονητή κάτι μαθαίνεις. Είναι σαν μία πυραμίδα. Απλά πρέπει να είσαι έτοιμος να αποδεχτείς αυτά που σου λένε.
– Ποια είναι η γνώμη σας για τον κύριο Τρινκέρι;
– Πολύ καλή επιλογή. Είναι ένας προπονητής που έχει περάσει από την Ευρωλίγκα και έχει εργαστεί σε δύσκολα περιβάλλοντα, όπως στην Παρτιζάν και τη Ζαλγκίρις, άκρως μπασκετικές ομάδες. Δούλεψε βεβαίως με επιτυχία και στη Γερμανία, στον πάγκο της Μπάμπεργκ και της Μπάγερν Μονάχου. Είναι αρκετά έμπειρος για να διαχειριστεί τις νέες απαιτήσεις του ΠΑΟΚ.
– Η γνώμη σας για τον Βασίλη Σπανούλη; Δεδομένου ότι κι εσείς μετά το τέλος της καριέρας σας επιλέξατε τον δρόμο της προπονητικής.
– Καταρχάς ο Βασίλης έχει γίνει ήδη ένας πολύ επιτυχημένος προπονητής. Φαίνεται ότι έχει πάθος για αυτό που κάνει. Ανέλαβε τον Άρη σε μία περίοδο που προσπαθεί να επανέλθει αγωνιστικά. Δεν θα είναι μια εύκολη δουλειά, αλλά μόνο και μόνο από το ότι ανέλαβε αυτή την πρόκληση, καταλαβαίνεις το πώς σκέφτεται ως άνθρωπος και ως προπονητής.
«Οι δικές σας οι γενιές θα δώσουν το κάτι παραπάνω»
– Είναι ευκαιρία να αναθερμανθεί το ενδιαφέρον του μπασκετικού κοινού της Θεσσαλονίκης, έτσι δεν είναι;
– To κοινό της πόλης αγαπάει το μπάσκετ και νομίζω ότι οι δικές σας οι γενιές θα δώσουν το κάτι παραπάνω! Η δικιά μου η γενιά ακόμα μνημονεύει το παρελθόν. Η δικιά σας γενιά έχει δει μόνο κάποιες φάσεις στο YouTube! Εγώ ποντάρω στην καινούργια γενιά των φιλάθλων, τη δική σας γενιά που δεν έχει μέτρο σύγκρισης. Δεν ζήσατε τη δεκαετία του ’90, ενώ ο παλιός φίλαθλος έχει μείνει εκεί και είναι ελαφρώς αρνητικός.
– Πριν από τρία χρόνια, είδατε τη φανέλα με το νο7 να υψώνεται στο Παλατάκι. Πώς αισθάνεται ένας αθλητής, όταν βιώνει αυτήν την ύψιστη τιμή, την οποία λίγοι έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν;
– Δεν υπάρχει πιο τιμητική στιγμή! Είναι η μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα ενός αθλητή σε όλα τα αθλήματα. Δεν συγκρίνεται με τίποτ’ άλλο. Έχω πολλούς φίλους, που έκαναν καλύτερη καριέρα από μένα, και μου έλεγαν ότι επειδή έχουν αλλάξει πολλές ομάδες, δεν είχαν την ευκαιρία να ζήσουν κάτι τέτοιο.
– Ποια αξία είναι αυτή που προσπαθείτε να περάσετε στα παιδιά στις εκδηλώσεις που πηγαίνετε;
– Στις τελευταίες ομιλίες μου, βασίζομαι περισσότερο στο βιβλίο μου. Μέσα αναφέρει πολλά πράγματα για το πώς να αντιμετωπίζεις την πίεση του αποτελέσματος, την ήττα, τη σύγκριση με τους άλλους, τα σχόλια άλλων ανθρώπων… Με λίγα λόγια, το πώς να συμπεριφέρεσαι προς όφελός σου. Πάντοτε βέβαια το πιο ενδιαφέρον κομμάτι είναι οι ερωτήσεις των παιδιών. Δεν μπορείτε να φανταστείτε: μια φορά ένα παιδί με είχε ρωτήσει πόσα μπόνους είχα κερδίσει από τα κύπελλα που είχαμε πάρει (γέλια)!
– Ποιο θα ξεχωρίζατε ως το καλύτερο καλάθι;
– Νομίζω το τρίποντο με τον Άρη στο τέλος! Από εκείνη τη νίκη και μετά, η ομάδα πήρε τον δρόμο προς το πρωτάθλημα!
– Ο πιο δύσκολος αντίπαλος;
– Ο πιο δύσκολος αντίπαλος είναι μέσα σου. Άμα βρεις την εσωτερική ισορροπία, μετά δεν σε απασχολεί τίποτα! Όλα τα άλλα αντιμετωπίζονται.
– Υπάρχει κάποιο απωθημένο;
– Κανένα απολύτως. Πάντα προσπαθούσα να κάνω ό,τι καλύτερο μπορούσα. Αυτό το οφείλουμε και στον εαυτό μας: να γίνουμε η καλύτερή μας εκδοχή! Το αποτέλεσμα είναι σχετικό.
– Υπάρχει κάποιος παίκτης που ξεχωρίζετε αυτή τη στιγμή;
– Είναι αλήθεια ότι ακόμα και πριν έρθει στον ΠΑΟΚ, ο Τσέντι (σ.σ. Όσμαν) μου άρεζε πάρα πολύ. Όταν έγινε γνωστή η μεταγραφή του, δεν το πίστευα, νόμιζα ότι μου κάνουν πλάκα! Επίσης μου αρέσει πολύ ο TJ Shorts, παρόλο που δεν έπιασε στον Παναθηναϊκό. Είναι πολύ δύσκολο να τον μαρκάρεις. Είναι ένας κοντός παίκτης με μακριά χέρια, διεισδυτικός και το μόνο που μένει είναι να βελτιώσει το τρίποντο.
Όσον αφορά το NBA, ξεχωρίζω τον Γιόκιτς και τον Ντόντσιτς. Καθαρά επειδή είναι ατόφια ταλέντα και παίζουν old-school μπάσκετ. Ελαφρώς υπέρβαροι, αλλά τρομερά ταλέντα!
«Ακολούθησε τον ενθουσιασμό σου»
– Αν συναντούσατε σήμερα τον 20χρονο Μπάνε, ποια συμβουλή θα του δίνατε;
– Ακολούθησε τον ενθουσιασμό σου! Βάλε έναν στόχο και ο ενθουσιασμός σου θα σε πάει εκεί που πρέπει. Μην κάνεις υπερανάλυση, αλλά να πιστεύεις στο άγνωστο. Οι άνθρωποι θέλουν να ελέγχουν τα πάντα, να ξέρουν τι έρχεται, αλλά έτσι χάνεται η ουσία της ζωής. Πίστεψε σε αυτό που έρχεται!
Συνέντευξη: Βαγγέλης Λαζαρίδης & Βασίλης Ιατρούδης
