Το 23ο Παγκόσμιο Κύπελλο ολοκληρώθηκε με την Ισπανία να νικά την Αργεντινή στην παράταση και να κατακτά το τρόπαιο για δεύτερη φορά στην ιστορία της, σαράντα ημέρες μετά το εναρκτήριο παιχνίδι ανάμεσα στο Μεξικό και τη Νότια Αφρική. Στο σημερινό κείμενο θα ασχοληθούμε με τις ομάδες, που περιμέναμε να παρουσιαστούν καλύτερες, αλλά η παρουσία τους δεν ήταν η προσδοκώμενη.
Βραζιλία
Έχοντας να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο από το 2002, η πολυνίκης Βραζιλία μπήκε στη διοργάνωση με την ελπίδα και προσδοκία, ότι είχε έρθει η ώρα, για να δώσει τέλος στην ανομβρία 24 ετών. Μολονότι η ποιότητα του ρόστερ δεν θυμίζει Βραζιλία άλλων εποχών, η παρουσία του Κάρλο Αντσελότι δημιούργησε, δικαιολογημένα εν μέρει, την εντύπωση, ότι η ικανότητά του θα κάλυπτε τα όποια κενά και θα οδηγούσε τη «Σελεσάο» στην κορυφή του κόσμου.
Για τους περισσότερους ποδοσφαιρόφιλους όμως η Βραζιλία δεν ήταν ποτέ ανάμεσα στα φαβορί, κάτι που επιβεβαιώθηκε. Την κατάκτηση της κορυφής του ομίλου πάνω από Μαρόκο, Σκωτία και Αϊτή ακολούθησε η πολύ δύσκολη πρόκριση εις βάρος της Ιαπωνίας με 2-1 για τον γύρο των 32, όμως στους 16 ο Χάλαντ και η παρέα του έστειλαν τους Βραζιλιάνους για… κουπί στον Αμαζόνιο. Ακόμη μία διοργάνωση μακριά από την κορυφή του κόσμου για τη Βραζιλία, η οποία πλέον αριθμεί έξι συνεχόμενες αποτυχημένες προσπάθειες, το οποίο συνιστά και το μεγαλύτερο αρνητικό στην ιστορία της.
Τσεχία
Κανένας δεν περίμενε από την Τσεχία να σαρώσει, εξάλλου αυτό δεν το κατάφερε ούτε η γενιά του Νέντβεντ, του Γιανκουλόφσκι, του Πομπόρσκι και του Κόλερ. Παρόλα αυτά, όταν οι αντίπαλοι στον όμιλο είναι το Μεξικό, η Νότια Κορέα και η Νότια Αφρική η αξίωση για πρόκριση κάθε άλλο παρά παράλογη είναι. Δυστυχώς, για τους Τσέχους η παρουσία της εθνικής τους στο φετινό Μουντιάλ, πρώτη μετά το 2006, ήταν απελπιστικά θλιβερή, χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής.
Χωρίς κανένα απολύτως πλάνο, το σύνολο του Μίροσλαβ Κούμπεκ περιορίστηκε σε παθητικό ρόλο στα παιχνίδια που έδωσε και ο μοναδικός τρόπος απειλής της αντίπαλης εστίας ήταν… τα κόρνερ και τα πλάγια και οι αντεπιθέσεις με τον Σικ στην κορυφή… Η αποχώρησή του ήταν αναπόφευκτη, αφού οι παίκτες δεν τον συμπαθούσαν και ιδιαίτερα, με την Τσεχία να μην κρατάει απολύτως τίποτα από το Μουντιάλ του 2026.
Τουρκία
Σοβαρότης μηδέν. Σε αυτές τις δύο λέξεις κρύβεται όλη η αλήθεια για την εθνική Τουρκίας. Με πολύ καλή παρουσία στο προηγούμενο Euro, ανεβασμένη ψυχολογία, βατό όμιλο και μπόλικο ενθουσιασμό, αφού είχε να συμμετάσχει σε Μουντιάλ από το 2002, όταν και κατέλαβε την τέταρτη θέση, η Τουρκία μπήκε στη διοργάνωση με μεγάλες προσδοκίες, οι οποίες όμως γρήγορα θρυμματίστηκαν.
Κατάφεραν να χάσουν και από την Αυστραλία και από την Παραγουάη χωρίς να σκοράρουν, πριν πάρουν το τρίποντο της παρηγοριάς με τις ΗΠΑ. Η απουσία ενός καλού φορ κόστισε πάρα πολύ, αφού η ομάδα του Μοντέλα δημιούργησε σωρεία ευκαιριών στις δύο της ήττες, ενώ από την άλλη η έλλειψη ποιότητας στο κεντρικό αμυντικό δίδυμο αποδείχθηκε αξεπέραστο εμπόδιο.
Γερμανία
Δεν περίμενε κανένας από αυτήν τη Γερμανία να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής. Ούτως ή άλλως από το 2014 και έπειτα, όταν και έφτασε στην κορυφή του κόσμου, η «Νατσιοναλμανσάφτ» δεν πέρασε τον όμιλο ούτε το 2018 ούτε και το 2022. Άλλο αυτό και άλλο η εικόνα αποσύνθεσης που παρουσίασε το σύνολο του Γιούλιαν Νάγκελσμαν όμως.
Η πρώτη θέση στον όμιλο έκρυψε κάτω από το χαλάκι όλα τα προβλήματα, όμως η σκληροτράχηλη Παραγουάη αποδείχθηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο. Με τον Νάγκελσμαν να παγιδεύεται σε εμμονές και την αλαζονεία του, τους παίκτες να μην έχουν την ποιότητα ούτε και την προσωπικότητα να σηκώσουν το βάρος της φανέλας, ο αποκλεισμός ήταν το φυσικό επακόλουθο μίας προ πολλού διαλυμένης κατάστασης.
Όταν η κατεξοχήν μηχανή παραγωγής ποδοσφαίρου και οργάνωσης επιχειρεί αμέτρητα γεμίσματα απέναντι σε έναν όχι ιδιαίτερα ποιοτικό αντίπαλο, όπως η Παραγουάη, και ο αρχηγός Κίμιχ παρακαλάει τους συμπαίκτες του να εκτελέσουν το έκτο πέναλτι, τότε καταλαβαίνεις πόσο σάπιο είναι όλο το οικοδόμημα. Η πρόσληψη του Γιούργκεν Κλοπ αντί του Νάγκελσμαν ήταν το μόνο θετικό μίας ακόμη κακής παρουσίας σε Μουντιάλ, σκορπίζοντας τον ενθουσιασμό στις τάξεις των φίλων της ομάδας, όμως πόσο καλύτερα μπορεί να αποδώσει αυτό το ρόστερ;
Ολλανδία
Μα πώς γίνεται κάθε φορά να παίζει καλά στον όμιλο και στα νοκ άουτ να παθαίνει κλακάζ; Απλά Ολλανδία. Αυτή είναι η απάντηση. Ή μάλλον όχι. Απλά Κούμαν. Η πάντα υπολογίσιμη χώρα καταγωγής του σπουδαίου Γιόχαν Κρόιφ μπήκε στη διοργάνωση, για να πάει όσο πιο μακριά μπορούσε. Και έδειξε, ότι θα μπορούσε να το κάνει, αφού μετά την ισοπαλία με την Ιαπωνία, νίκησε εύκολα και τη Σουηδία και την Τυνησία αποδίδοντας εξαιρετικό ποδόσφαιρο και σκοράροντας πολλά γκολ.
Και κάπου εκεί ο Κούμαν αποφάσισε να απεμπολήσει και να καταστρατηγήσει κάθε βασική αρχή της ολλανδικής σχολής, αφού στο ματς για τους 32 απέναντι στο Μαρόκο παρέταξε μία ομάδα, η οποία ήθελε μόνο να αμυνθεί και να βρει κάποιο γκολ, για να κλέψει το παιχνίδι. Και αυτό πήγε να κάνει, καθώς, παρά το σφυροκόπημα του Μαρόκου, η Ολλανδία κατάφερε να προηγηθεί κατά λάθος με τον Χάκπο, κρατώντας το προβάδισμα μέχρι και το 90’.
Το ποδόσφαιρο όμως είναι δίκαιο άθλημα και η ισοφάριση του Ντιόπ επανέφερε την τάξη, πριν αυτή αποκατασταθεί ολοκληρωτικά στη διαδικασία των πέναλτι. Ο αποκλεισμός προκάλεσε έκρηξη οργής σε ολόκληρη τη χώρα, με τον Κούμαν να βάλλεται, δικαιολογημένα, από παντού και να υποβάλει την παραίτησή του, η οποία έγινε δεκτή με ανακούφιση.
Ουρουγουάη
Για όσους είναι γεννημένοι γύρω στο 2000, η εθνική Ουρουγουάης ήταν πάντα μία πολύ αγαπησιάρικη ομάδα. Ειδικότερα αυτή του 2010 με Φορλάν, Καβάνι και Σουάρεζ στα ντουζένια τους μνημονεύεται ως μία από τις πιο συμπαθείς στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Τίποτα όμως δεν θύμιζε την ομόνοια και την αυταπάρνηση των προηγούμενων ετών στην φετινή Ουρουγουάη.
Με τους παίκτες να μην θέλουν να βλέπουν ούτε ζωγραφιστό τον Μαρσέλο Μπιέλσα, τον ιδιότροπο Αργεντίνο να κάνει τα δικά του και τον Μουσλέρα να χαρίζει απλόχερα γκολ στους αντιπάλους του, η «Σελέστε» προκάλεσε θλίψη με την εικόνα της και δεν κατάφερε σε κανένα σημείο να θυμίσει κανονική ομάδα. Όπως και το 2022, έτσι και φέτος απέτυχε να περάσει τον όμιλο, με την αποχώρηση του Μπιέλσα να χαροποιεί άπαντες.
Αυστρία
Δεν είναι ότι η Αυστρία έχει συνδέσει το όνομά της με συνεχείς παρουσίες και μεγάλες πορείες στα Παγκόσμια Κύπελλα, για την ακρίβεια μάλλον το αντίθετο ισχύει. Στην πρώτη της συμμετοχή σε Μουντιάλ μετά το μακρινό 1998, αυτό που έκανε πολλούς να πιστεύουν ότι θα μπορούσε να «κλέψει» τις καρδιές των φίλων του αθλήματος ήταν το Euro του 2024, στο οποίο αναδείχθηκε πρώτη σε όμιλο με Γαλλία, Ολλανδία και Πολωνία, πριν αποκλειστεί άδικα από την Τουρκία στον γύρο των 16, σε ένα ματς στο οποίο ακόμη χάνει ευκαιρίες.
Κόντρα όμως σε όλες τις προσδοκίες, το σύνολο του Ράνγκνικ δεν θύμισε σε τίποτα εκείνη την ομάδα, παίρνοντας με το ζόρι την πρόκριση στους 32, ισοφαρίζοντας στις καθυστερήσεις των καθυστερήσεων την Αλγερία, πριν παραδοθεί στην ανωτερότητα της Ισπανίας, χωρίς να προβάλει καμία απολύτως αντίσταση. Η απουσία του Μπαουμγκάρτνερ αποδείχθηκε τεράστιο πλήγμα, αφού ο χαφ της Λειψίας συνιστά έναν εκ των κορυφαίων δημιουργών της ομάδας, με την έλλειψη φαντασίας να είναι εμφανής.
Πορτογαλία
Στα χαρτιά, η Πορτογαλία είχε όλα τα φόντα, για να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής. Στα χαρτιά μόνο, γιατί η εικόνα της στο γήπεδο δεν δικαιολόγησε τις υψηλές προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν, με κύριο υπαίτιο τον Ρομπέρτο Μαρτίνεθ. Πάντα κοστουμαρισμένος, χωρίς νεύρο και πάθος, ατσαλάκωτος, με τις ίδιες τυποποιημένες αλλαγές, χωρίς καμία ιδέα και φαντασία, δεν κατάφερε ποτέ ούτε να εμπνεύσει τους παίκτες του, ούτε να τους καθοδηγήσει σωστά.
Ο Ισπανός τεχνικός (ο Θεός να τον κάνει) δεν εκμεταλλεύτηκε ούτε το δίδυμο Ζοάο Νέβες, Βιτίνια, ούτε τον Κριστιάνο Ρονάλντο, ούτε κανέναν από τους πολλούς παικταράδες που είχε στη διάθεσή του, με την Πορτογαλία να νικάει μόνο το Ουζμπεκιστάν στον όμιλο, την Κροατία στους 32, στο μοναδικό καλό παιχνίδι της και να αποκλείεται στο 90’ στους 16 με την Ισπανία, σε ένα ματς, που ήταν παντελώς ακίνδυνη επιθετικά. Στο τελευταίο του Μουντιάλ, ο Κριστιάνο Ρονάλντο είχε την ατυχία να συνεργάζεται με έναν εντελώς άχρωμο, άοσμο και άνευρο προπονητή.
