Πριν λίγες μέρες, συνέβησαν δυο ακόμη δολοφονίες με θύματα μια 19χρονη κοπέλα και μια 43χρονη γυναίκα. Κάποιοι προτιμούν τον όρο γυναικοκτονία, και όχι δολοφονία. Κάποιοι δεν δέχονται τη διάκριση αυτών των εννοιών. Όμως το πιο σημαντικό δεν είναι να συμφωνήσουμε στην ορολογία, αλλά στο ότι πρέπει να αποδοκιμάζουμε και να μην ανεχόμαστε οποιαδήποτε πράξη ή στάση θίγει κάποιο ανθρώπινο δικαίωμα.
Η κοπέλα αυτή, όπως και όλοι μας, είχε δικαίωμα στη ζωή, αλλά κάποιοι της το στέρησαν. Δεν θα αναλύσω τα πραγματικά περιστατικά του εγκλήματος, το πώς έγινε δηλαδή. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί έγινε, και πώς η κοινωνία αντιδρά σε μια τέτοια κατάσταση.
Προσωπικά πιστεύω πως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια χρόνια παθογένεια, πως ζούμε σε μια κοινωνία που όσο κι αν κάποιοι παλεύουν και πιστεύουν στην ουσιαστική ισότητα και ελευθερία μεταξύ των φύλων, διαπιστώνει κανείς πως είμαστε αρκετά μακριά από αυτό.
Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το πώς αντιμετωπίζει ο κόσμος το εκάστοτε θύμα, που η συντριπτική πλειοψηφία δηλώνει πως πρόκειται για γυναίκα. Είτε αυτή πέφτει θύμα κάθε είδους κακοποίησης, είτε απειλείται, ή αφαιρείται η ζωή της, ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι προσεγγίζουν το θέμα για μένα είναι το λιγότερο επικίνδυνος.
Όπως και στην τραγική περίπτωση της 19χρονης Μυρτούς, τα σχόλια που γράφονται στο ίντερνετ για αυτήν δείχνουν το άλυτο πρόβλημα της κοινωνίας. Αντί να καταδικάσει τον/τους δράστες, στρέφεται κατά των επιλογών του θύματος. «Ας πρόσεχε», «να μην τον εμπιστευόταν», και πολλά άλλα σχόλια που χαρακτηρίζουν το θύμα «ελαφρών ηθών» γράφονται χωρίς καμία αιδώ.
Δεν συμμερίζομαι την άποψη πως πάντα θα υπάρχει κόσμος που θα σκέφτεται έτσι. Δεν συμβιβάζομαι με αυτό, ούτε το αποδέχομαι. Τέτοιες αντιλήψεις που στοχοποιούν τα θύματα για τις όποιες επιλογές τους, αυτή η σκληρή κριτική που γίνεται προς το πρόσωπό τους, είναι δυστυχώς η απόδειξη πως αρχικά δεν υπάρχει σεβασμός απέναντι σε έναν άνθρωπο αποβιώσαντα και πως εν ολίγοις, η γυναίκα φταίει που δολοφονείται (!).
Οι άνθρωποι που λειτουργούν και εκφράζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο αποτελούν εμπόδιο στον δρόμο για την ισότητα. Και όταν μιλάμε για ισότητα, φανταζόμαστε έναν κόσμο στον οποίο θα κυκλοφορούμε χωρίς φόβο (είτε μέρα είτε νύχτα), χωρίς να λαμβάνουμε χυδαία σχόλια για το σώμα ή την εμφάνισή μας, χωρίς να μας λένε πως ο σκοπός μας είναι να κάνουμε οικογένεια και τόσα μα τόσα άλλα.
Για ποια ισότητα μιλάμε λοιπόν, όταν το βάρος της ευθύνης για το τραγικό τέλος του θύματος πέφτει σε αυτό; Όταν μεγαλώνουμε άντρες που δεν γνωρίζουν τι θα πει όρια και σεβασμός; Όταν αντιμετωπίζουμε μια γυναίκα που επιλέγει περισσότερους ερωτικούς συντρόφους ως «ελαφρών ηθών», ενώ ο άντρας αντιμετωπίζεται ως θριαμβευτής; Όταν δολοφονείται μια γυναίκα, επειδή είναι γυναίκα;
Πιστεύω πως κανείς δεν θέλει να ζει σε έναν κόσμο που τον έχει φτάσει σε σημείο να φοβάται για το αν θα επιστρέψει σπίτι του ζωντανός μετά από μια βόλτα, πως μπορεί να απειλείται η ζωή του επειδή βγήκε ένα ραντεβού. Γιατί το έχουμε επιτρέψει λοιπόν;
Ο καθένας μας φέρει μερίδιο ευθύνης για το πώς λειτουργεί μια κοινωνία. Είναι καιρός να σταματήσουμε τη θεωρητική συζήτηση, να αντικρύσουμε την πραγματικότητα κατάματα και να την αλλάξουμε.
Πόσες ακόμη γυναίκες θα χαθούν, για να καταλήξουμε επιτέλους στα αυτονόητα;
