“Content”, που στα αγγλικά σημαίνει: περιεχόμενο, περιεκτικότητα, αλλά και ευχαρίστηση, χαρούμενος, ικανοποιημένος, αυτός που αρκείται σε κάτι…
Δεν είναι περίεργο που όλες αυτές οι έννοιες περικλείονται σε μία; Ας το αναλύσουμε…
Έχουμε αναφέρει ξανά πως η γλώσσα πολλές φορές μας δίνει πληρέστερη απάντηση και από αυτήν που αναζητούμε, καθώς συνήθως οι λέξεις κρύβουν μια ιστορία μέσα τους.
Τον τελευταίο καιρό, λοιπόν, ακούμε συχνά τη φράση «Ε, θα το κάνω για το content”, ή «θέλω να γίνω content creator!”. Αυτή η λέξη, δηλαδή, μας απασχολεί πολύ. Θέλουμε να ασχολούμαστε με κάτι μόνο και μόνο για να δημιουργήσουμε περιεχόμενο.
Μάλλον, για να μπορούμε μετά να το συζητάμε. Σε απλά ελληνικά τώρα και χωρίς αγγλικούς όρους, το να δημιουργούμε μια κατάσταση μόνο και μόνο για να ασχολούμαστε και να τηn συζητάμε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και «κουτσομπολιό», όπως μας μάθαιναν στα χωριά μας, κι ας μην ήξεραν τότε αγγλικά!
Με τη μόνη διαφορά πως αυτή τη φορά κουτσομπολεύουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, ή και τους ανθρώπους που συμμετέχουν άθελά τους στο δικό μας content!
Σε δεύτερο χρόνο, τώρα, σύμφωνα με τις παραπάνω μεταφράσεις, οι φράσεις αυτές που χρησιμοποιούμε θα μπορούσαν να γίνουν κατανοητές και ως: «Ε, θα το κάνω για την ευχαρίστηση», ή «θέλω να γίνω δημιουργός χαράς!». Γνωρίζουμε πως το content creation σημαίνει δημιουργία περιεχομένου, προφανώς, όμως εφόσον μιλάμε για την ίδια λέξη έχουμε κάθε δικαίωμα να την μεταφράσουμε κι έτσι!
Επομένως, είναι ολοφάνερο πως υπάρχει μια μεγάλη ανάγκη για δημιουργία χαράς, κάτι που δεν συμπεραίνουμε μόνο από αυτές τις μεταφράσεις. Απλώς, το ότι όλες αυτές οι άσχετες μεταξύ τους έννοιες συγκεντρώνονται σε μία, ίσως να είναι μια διαβολική σύμπτωση -ή και όχι- για να μας δώσει την αφορμή να ασχοληθούμε με το κυρίως ζήτημα:
Μιλήσαμε για δημιουργία χαράς.
Η χαρά φτιάχνεται;
Πρέπει να φτιάχνεται;
Και γιατί νιώθουμε τόση μεγάλη ανάγκη να την δημιουργήσουμε στο σήμερα; Δεν την έχουμε;
Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, σήμερα κάνουμε πράγματα μόνο και μόνο για δημιουργήσουμε χαρά, η οποία για να προκαλείται επίτηδες μάλλον είναι και τεχνητή. Φαίνεται, δηλαδή, σαν να μην έχουμε συναίσθηση πως δημιουργούμε σχεδόν με τη βία μια πραγματικότητα για να ξεφύγουμε από τη δική μας πραγματικότητα.
Δεν μας ενδιαφέρουν οι ενδεχόμενες επιπτώσεις, διότι στόχος μας είναι μόνο να ζήσουμε κάτι που δεν θα ζούσαμε υπό άλλες συνθήκες, ούτως ώστε μετά να το συζητάμε. Πριν, αναφέραμε πως είναι ένα κουτσομπολιό που κάνουμε για τον εαυτό μας. Όμως το κουτσομπολιό κανονικά γίνεται επειδή υπάρχει η ασφάλεια πως αυτό που σχολιάζεις δεν σε επηρεάζει.
Όταν, λοιπόν, προσπαθείς να κουτσομπολέψεις την ίδια σου τη ζωή με τους φίλους σου, είναι σαν να μην καταλαβαίνεις πως αυτό που κάνεις σε επηρεάζει και πλέον είναι η δική σου η ζωή. Άρα, κινούμαστε στα όρια μιας πραγματικότητας και μιας ψευδαίσθησης, σαν να θέλουμε με κάθε τρόπο και κόστος να ζήσουμε μια ταινία που θαυμάζουμε.
Τρανό παράδειγμα είναι το φλερτ. Το φλερτ δεν είναι μόνο είδος επαφής, αλλά και είδος παιχνιδιού – χαράς. Όταν νιώθουμε πως αυτό το παιχνίδι και η παιδικότητα λείπει από τη ζωή μας, το ψάχνουμε αλλού, ή… το δημιουργούμε! Έτσι, λόγω αυτής της έλλειψης, θέλουμε να βιώσουμε ό,τι βλέπουμε στις ταινίες ή στα social. Η διαφορά είναι ότι παλιά απλά το θέλαμε, σήμερα το κάνουμε. Οπότε, μπορεί να φλερτάρουμε κάποιον… για το content! Και για να το πούμε μετά στους φίλους μας, προκειμένου να πειστούμε όλοι μαζί πως η ζωή μας έχει νόημα, αλλά και σοβαρά προβλήματα (π.χ. το διαβάστηκε)!
Αυτό γίνεται φανερό και από το γεγονός πως το content creation είναι πια επάγγελμα, και μάλιστα πολύ καλά αμειβόμενο. Η δημιουργία μιας πλαστής ευχαρίστησης, δηλαδή, όπως στο cinema, έχει εισχωρήσει τόσο βίαια μέσα στις ζωές μας πια, που ξεχνάμε να διαχωρίσουμε το βίντεο από την πραγματικότητα. Ειδικά και με το AI σήμερα, οι γραμμές ανάμεσα σε αλήθεια και ψεύδος έχουν γίνει πλέον πολύ λεπτές, σχεδόν δυσδιάκριτες μερικές φορές. Επίσης, θεωρούμε πως είναι σχεδόν τόσο εύκολο να δημιουργήσεις ένα ψέμα, όπως δημιουργείς ένα βιντεάκι!
Θα έλεγε κανείς πως αυτή η κατάσταση θυμίζει πολύ το reality. Μία συνθήκη που φέρει το όνομα της πραγματικότητας ως τίτλο της, η οποία ωστόσο γνωρίζουμε πως απέχει κατά πολύ από την αλήθεια, ειδικά στην τηλεόραση όπου και προβάλλεται. Είναι σαν να ζούμε, λοιπόν, σε ένα reality, ή σαν να θέλουμε να ζούμε σε ένα reality. Δυσκολευόμαστε να διαχωρίσουμε την αλήθεια από το ψέμα, για αυτό φτιάχνουμε μια καινούργια αλήθεια, έναν καινούργιο κώδικα, μάλλον επειδή δεν μας αρέσει η δική μας αλήθεια και δεν αντλούμε την επαρκή ποσόστωση θετικών συναισθημάτων που θα θέλαμε.
Μια και μιλήσαμε για κώδικα, τέλος, ας μιλήσουμε και για το πιο τρανό παράδειγμα όλων τους τελευταίους μήνες, που έχει κατακλύσει τις ζωές μας και έχει ταρακουνήσει κυριολεκτικά το Google…. Το 6-7! Ένας όρος που δεν βγάζει κανένα νόημα και δεν σημαίνει τίποτα. Χρησιμεύει απλά στο να νιώθουν τα παιδιά πως έχουν χτίσει άλλον έναν κώδικα που δεν καταλαβαίνουν οι ενήλικες, και στο να νιώθουν cool! Παρ΄όλα αυτά, είναι ο viral όρος του 2025!
Κάπως έτσι, επομένως, μπορούμε να καταλάβουμε πως σήμερα λείπει η αληθινή χαρά από τη ζωή μας.
Πάντως, αν μιλάμε για content, το σπουδαιότερο content των τελευταίων εβδομάδων στην Ελλάδα σίγουρα είναι ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Πλέον το βλέπουμε τα μεσημέρια αντί για σειρά, και γελάμε αντί να κλαίμε, ενώ οι ατάκες από τις ανακρίσεις έχουν ήδη μπει στην ποπ κουλτούρα και έχουν γίνει viral ήχοι στο TikTok. Δεν μας ενδιαφέρει τόσο η τραγική αυτή συνθήκη, όσο το να γελάσουμε.
Βέβαια, ίσως αυτός να είναι και ο σκοπός. Οι μάρτυρες θέλουν να κάνουν τον κόσμο να γελάσει για να τον αποπροσανατολίσουν, ενώ οι ανακριτές για να τραβήξουν την προσοχή και να πάρουν τον κόσμο με το μέρος τους.
Μιας και ο καθένας εκεί μέσα, είτε έχει δίκιο, είτε άδικο, σε κάθε περίπτωση για να βρίσκεται εκεί, έχει και προσωπικά συμφέροντα. Κι έτσι δημιουργούν συνεργατικά content και γίνονται όλοι viral.
Πληροφοριακά, πάντως, πρωταρχικά η λέξη viral σήμαινε μόλυνση.
