Πάει καιρός από τότε που μιλήσαμε για την πρώτη σεζόν του «Monarch: Legacy of Monsters», την άποψή μας για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Στη δεύτερη σεζόν επιστρέφουν οι Anna Sawai, Ren Watabe, Kiersey Clemmons, Joe Tippett, Anders Holm, Mari Yamamoto και φυσικά οι Kurt και Wyatt Russell, οι οποίοι μοιράζονται τον ρόλο του Συνταγματάρχη Lee Shaw, ενώ καθήκοντα showrunner εκτελεί ο Chris Black. Όπως και η πρώτη, έτσι και η δεύτερη αποτελείται από δέκα επεισόδια, διάρκειας περίπου 40-55 λεπτών.
Δεδομένα όταν μία σειρά ασχολείται με μυθικά τέρατα, όπως ο Kong και ο Godzilla, οι περισσότεροι περιμένουν κάτι ρηχό, στο οποίο οι πρωταγωνιστές θα είναι τα ειδικά εφέ και οι άνθρωποι θα περνάνε σε πολύ δεύτερη μοίρα.
Παίρνοντας αυτό ως δεδομένο, η πρώτη σεζόν ήταν πολύ μία ευχάριστη έκπληξη, αφού διέψευσε κάθε τέτοια άποψη, ανεβάζοντας σημαντικά τον πήχη των προσδοκιών για τη δεύτερη. Η ιστορία επικεντρώνεται στην προσπάθεια των μελών της οικογένειας επιστημόνων των Randa και του Συνταγματάρχη Lee Shaw να περιορίσουν τη δράση ενός Τιτάνα, ο οποίος δραπετεύει από τον Άξονα του Κόσμου και απειλεί τον πλανήτη, ενώ παράλληλα γυρνάμε με flashbacks και στη δεκαετία του 1950, στις πρώτες επαφές των ανθρώπων με τους Τιτάνες. Η βασική ιστορία λαμβάνει χώρα μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας Godzilla, που κυκλοφόρησε το 2014.
Όταν μία σειρά χρειάζεται δύο χρόνια, για να βγάλει μία νέα σεζόν, αφού τόσο μεσολάβησε από το τέλος της πρώτης μέχρι την αρχή της δεύτερης, δύο πράγματα συμβαίνουν. Είτε απαιτείται χρόνος για την ανάπτυξη της ιστορίας και το πραγματικό ενδιαφέρον για την ποιότητα του περιεχομένου είτε επικρατεί ένας πανικός όσον αφορά την παραγωγή και η καθυστέρηση προοικονομεί την απόλυτη καταστροφή. Ευτυχώς, εδώ συμβαίνει το πρώτο.
Αρχικά, ξεκινώντας από το πιο σημαντικό κομμάτι, αυτό των ερμηνειών, όλοι οι ηθοποιοί κάνουν πολύ καλή δουλειά. Έχοντας ως βάση το καλογραμμένο σενάριο, προσδίδουν βάθος και υπόσταση στους χαρακτήρες, που υποδύονται, ενώ η χημεία τους βοηθάει στην κατανόηση της παρουσίας και των κινήτρων τους, με την οικογένεια Randa να λειτουργεί και ως ο βασικός συναισθηματικός άξονας της σειράς.
Ειδική μνεία όμως πρέπει να γίνει στον βετεράνο Kurt Russell, για τον οποίο τα λόγια περιττεύουν. Είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίο ο καταξιωμένος ηθοποιός επιτυγχάνει να ισορροπεί ανάμεσα στην άνεση και το coolness που μεταδίδει και τη δραματική χροιά, στοιχεία που θα ζήλευε κάθε νέος συνάδελφός του. Εξάλλου, σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του έχει συνδεθεί με τέτοιους ρόλους, όπως αυτός του Snake Plissken στο «Escape from New York (Απόδραση από τη Νέα Υόρκη)» και αυτός του R. J. MacReady στο «The Thing (Η Απειλή)».
Υπάρχει μία ευρέως διαδεδομένη άποψη, ότι είθισται οι σειρές να μην έχουν και τα καλύτερα ειδικά εφέ λόγω χαμηλού προϋπολογισμού, ακόμη και σε αυτό το στοιχείο όμως το «Monarch» όχι απλά διαφοροποιείται, αλλά θριαμβεύει. Εκεί που άλλες αντίστοιχες προσπάθειες θα περιόριζαν την απεικόνιση τεράτων ή θα επέλεγαν ιδιαίτερες και βολικές γωνίες λήψεις, ώστε να μην φανούν οι όποιες ατέλειες, οι δημιουργοί διαθέτουν περίσσευμα αυτοπεποίθησης και δεν διστάζουν να δώσουν εντυπωσιακά κοντινά πλάνα, με τα οποία ο θεατής απλά θαυμάζει την αρτιότητα των ειδικών εφέ.
Και εδώ περνάμε και στο μεγαλύτερο πρόβλημα της σειράς, το οποίο αφορά την Kate, τον χαρακτήρα που υποδύεται η Anna Sawai. Στο μεγαλύτερο μέρος της δεύτερης σεζόν βυθίζεται σε έναν βούρκο αυτολύπησης, σε σημείο που σε κάποιες στιγμές δίνεται η εντύπωση, ότι ο θεατής παρακολουθεί μεξικάνικη σαπουνόπερα και χρειάζεται να διαβάσει βιβλία ατομικής βελτίωσης.
Πραγματικά, η κλάψα χτυπάει κόκκινο και στις συγκεκριμένες σκηνές ο θεατής απλά περιμένει να προχωρήσει το εκάστοτε επεισόδιο στα πιο σοβαρά και ενδιαφέροντα κομμάτια της ιστορίας. Δεν φταίει η ηθοποιός, διότι προφανώς αυτό της ζητήθηκε, αλλά ο τρόπος που χειρίστηκαν τον χαρακτήρα της οι σεναριογράφοι.
Μολονότι δεν υπάρχει κάποια ενημέρωση για το ενδεχόμενο να υπάρξει τρίτη σεζόν, η θετική ανταπόκριση κριτικών και κοινού, αλλά και το τέλος της δεύτερης, το οποίο αφήνει ορθάνοιχτη τη συνέχιση της ιστορίας, λογικά οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι αυτή θα υλοποιηθεί. Καλό είναι να κρατάμε μικρό καλάθι, βέβαια, διότι και στη δεύτερη σεζόν του Poker Face τα ίδια γράψαμε, αλλά τελικά πέσαμε έξω.
Γενικά, η δεύτερη σεζόν του «Monarch: Legacy of Monsters» διαθέτει καλό καστ και κυρίως έναν μαγικό Kurt Russell, εξαιρετικά ειδικά εφέ και παρά τα όποια ελαττώματα, η εντύπωση που μένει δεν μπορεί παρά να είναι θετική.
