Αν ο τίτλος είναι από το τραγούδι του Σαββόπουλου, αυτό σημαίνει πως απορρίφθηκε o στίχος “Εδώ δεν είναι μια απλή επαρχία” των Κόρε Ύδρο. Εικάζω πως θα αλλάξω αρκετές φορές τη δομή αυτής της πρότασης, γιατί, στην πραγματικότητα, η δική μου (μας;) αλήθεια, εμπεριέχει και τις δύο φράσεις .Κι άλλες τόσες, φυσικά, που συνειδητά θάβουμε μέσα μας, κι ας έρχονται να μας τις υπενθυμίζουν τα τραγούδια.
H παραπάνω παράγραφος γράφτηκε Παραμονή Χριστουγέννων. Στο διάστημα που μεσολάβησε, έγραφα κάθε μέρα στο τετραδιάκι μου τη λέξη “άρθρο”, στην αρχή με πεζά γράμματα, στη συνέχεια με κεφαλαία και συνοδεία θαυμαστικών, μπας και αποφασίσω να γράψω καμιά λεξούλα. Τζίφος. Δεν έγραψα τίποτα. Απουσία έμπνευσης, συσσωρευμένα πανεπιστημιακά διαβάσματα, τεμπελιά(ίσως η χειρότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας, απορρίπτεται), ανάγκη για ξεκούραση-απραξία;
Ειλικρινά, την αιτία ακόμη δεν την έχω βρει. Ίσως, όμως, να ήταν ωφέλιμη για τούτο το κακόμοιρο το άρθρο, η βίωση του άπαιχτου συνδυασμού Χριστούγεννα και επαρχία.
Η ιστορία, λοιπόν, είναι παλιά και λίγο-πολύ γνωστή. Είναι εικοσικάτι Δεκεμβρίου, οι μέρες πλησιάζουν και νιώθεις αμφιθυμία. Έχει περάσει καιρός από την τελευταία επίσκεψη και αναμένεις τη θαλπωρή, τη φροντίδα, τον καθαρό αέρα να χτυπήσει το προσωπάκι σου, βρε παιδί μου. Κι όμως, εκεί υπάρχει κι ένα σφίξιμο, ένα ωχ όχι πάλι, μια εκ προοιμίου μεταμέλεια. Δεν θα πτοηθείς παρόλα αυτά. Θα ξεκινήσεις με κάθε καλή διάθεση και μόλις πατήσεις το πόδι σου στο πάτριο έδαφος (ή κάποιες μέρες αργότερα, αν είσαι αρκετά τυχερός), θα βιώσεις και πάλι όλα όσα σε απομακρύνουν από αυτό, μα κάπως πάλι σε γυρίζουν πίσω.
Θα είσαι και πάλι σαν τη μύγα μες στο γάλα. Θα κάνεις τις ίδιες συζητήσεις, ξανά και ξανά, συνήθως περί ανέμων και υδάτων, γιατί εδώ η ζωή είναι πολύ ωραία, έγνοιες δεν έχουμε. Άλλωστε εδώ το βουνό είναι δυο βήματα μακριά μας, το πρόβλημα είσαι πάντα εσύ και οι αστικοί ρυθμοί ζωής σου. Τους οποίους, φυσικά, θα κουβαλήσεις μαζί σου, όπως και την αδιάκοπη τάση σου να παράγεις, μη και “χάσεις” καμιά μέρα και βρεθείς κάπου πραγματικά παρούσα. Δεν θα ξεχάσεις και τα φεμινιστικά σου, τα ανθρωπιστικά, τα πολιτικά, τα “θα σας φτιάξω όλους εγώ, γιατί είμαι ανώτερη(;) και μορφωμένη(;) και, βασικά, “έχω ξεφύγει”.
Αυτή είναι η βασική σου παρανόηση. Η αίσθηση πως ξέφυγες, πως αποτίναξες όλες τις μικροπρέπειες και τις συμβάσεις, πως είσαι πια μια άλλη. Η αδυναμία σου να δεις την επαρχία εντός σου, που συνέχεια την απαρνείσαι και τη λοιδορείς, γιατί είναι κομματάκι δυσκολότερο να δεις πως είσαι κι εσύ κομμάτι της, πως την καταλαβαίνεις περισσότερο απ’ όσο θέλεις να παραδεχτείς. Ο μικροαστισμός σου, με άλλα λόγια, και η ψευδεπίγραφη ιδεολογική σου ανωτερότητα είναι που σε καθηλώνουν σε μια προ-εφηβικού τύπου ανάγκη επιβεβαίωσης της διαφορετικότητάς σου.
Και μη μουτρώνεις, έχεις πράγματι, κι εσύ τα δίκια σου. Οι γιορτές συνεπάγονται κι επιστροφή στο τραύμα σου, σ’ αυτό το ακανθώδες πλασματάκι με το οποίο πασχίζεις, τις υπόλοιπες 350 μέρες, να συμφιλιωθείς. Και να το πάλι εκεί, να σε ξαφνιάζει με την πρωτόγνωρή του δύναμη και να σε βγάζει νοκ άουτ, ήδη στο πρώτο ημίχρονο. Είναι αλήθεια πως στην επαρχία στρώνουν διπλά χαλιά, μη τυχόν και τολμήσει κανένα πλασματάκι να ξεμυτίσει κι ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Ποια είσαι εσύ που θα τραβήξεις το χαλί και με ποιο δικαίωμα;
Γι’ αυτό καλύτερα, ας μην γελιέσαι. Τα Χριστούγεννα πάντα θα τσακώνεσαι, για όσα σου χρωστούν και όσα τους χρωστάς. Για την κατάρα που συνοδεύει το βάρος της συνείδησης. Γιατί μια τύφλα εν τέλει μοιραζόμαστε, που ουρλιάζει μέσα μας κι εμείς βουβαίνουμε, μη θέλοντας ν’ αποδεχτούμε πως όσα μας ενώνουν, μπορεί και να ‘ναι περισσότερα απ΄όσα μας χωρίζουν. Πως, τελικά, κουβαλώντας τις προσωπικές μας φρίκες, είμαστε συνοδοιπόροι.
Κυρίως εγώ, η γράφουσα, γελιέμαι. Νομίζω πως μιλάω για κάποια αόριστη απομακρυσμένη περιοχή, που προσφέρει στα απολωλότα τέκνα της και μια μοναδικότητα, λες και δεν είναι ολόκληρη η Ελλάδα ένα μεγάλο χωριό, πεισματικά αρνούμενο να αναμετρηθεί με τον εαυτό του.
Γι’ αυτό, όλοι εμείς και η “πεφωτισμένη” γενιά μας, θα επιστρέφουμε εκεί κάθε Χριστούγεννα (ό,τι σημαίνει για τον καθένα το εκεί), πάντοτε έτοιμοι για διαξιφισμούς. Γιατί “εδώ, δεν είναι μια απλή επαρχία”. Εδώ είναι ο κοινός μας τόπος, η δεξαμενή που μας γεννά και μας πετάει στον κόσμο και, αν μας δει διστακτικούς , κινεί να μας ρουφήξει, γιατί έτσι νομίζει πως μας σώζει.
Εδώ, λοιπόν, μάλλον κανείς δεν ελπίζει σε κοινή ευτυχία. Ίσως, όμως, έχουμε το δικαίωμα να ελπίζουμε σε τσακωμούς λιγάκι πιο ενδοσκοπικούς, ίσως και να μπορούμε να αντέξουμε λίγο απ΄τον πόνο της συνύπαρξης. Ας είμαστε γεροί, κι ας τσακωνόμαστε κάθε Χριστούγεννα. Θα μας ξεπλένει πάντα ο νέος χρόνος.
