Αισθητή έχει γίνει τις τελευταίες μέρες η ακατάπαυστη μετακίνηση ναυτικών και αεροπορικών πόρων από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και τις βάσεις της πρoς τη Μέση Ανατολή. Όλα τα σημάδια δείχνουν πως η αναμενόμενη προσβολή στόχων εντός του Ιράν στο προσεχές διάστημα είναι αναπόφευκτη, έπειτα από την κρατική καταστολή των διαδηλώσεων με θύματα χιλιάδες Ιρανούς πολίτες. Όλες οι πληροφορίες, εικόνες και βίντεο είναι από πηγές ανοικτής πρόσβασης.
Στη θάλασσα, η μετακίνηση δύο Carrier Strike Group προς το Ιράν (με τα αεροπλανοφόρα CVN-78 Ford και CVN-72 Lincoln) παρέχει αυτόνομη δύναμη μέχρι και 180 αεροσκαφών, διαθέτουν δυνατότητες AWACS με τα E-2 Hawkeye, κρούση με πυραύλους Tomahawk, καθώς και αντιαεροπορική ασφάλεια περιοχής με τη συνοδεία πολλαπλών Alreigh Burke και φυσικά υποβρύχια για ασφάλεια και επίβλεψη του στόλου. Οι παραπάνω δυνατότητες αποτελούν το μεγαλύτερο κομμάτι από την προέκταση της ναυτικής ισχύος των ΗΠΑ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Όσον αφορά τη μετακίνηση αεροσκαφών, αμέτρητες πτήσεις C-17 Globemaster έχουν παρατηρηθεί να προσγειώνονται σε αεροπορικές βάσεις και αεροδρόμια της νότιοανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, με λογική εξήγηση να είναι η μεταφορά αντιαεροπορικών συστημάτων όπως είναι τα Patriot και τα THAAD (Terminal High Altitude Area Defense) για την προστασία προσωπικού, βάσεων, πόρων από πιθανή αντεπίθεση του Ιράν με την εκτόξευση βαλλιστικών πυραύλων.
Το Ιράν διαθέτει δυνατότητα πλήξης στόχων σε απόσταση έως και 2.000 χιλιομέτρων, θέτοντας πολλές βάσεις του NATO στην Ανατολική Μεσόγειο σε ακτίνα κρούσης, όμως εξαιτίας της μικρής απόστασης οι συμμαχικές χώρες των ΗΠΑ στη ΜΑ όπως το Ισραήλ, το Κουβέιτ, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα ΗΑΕ είναι σε πιο άμεσο κίνδυνο.
Καθοριστικό ρόλο σε μια πιθανή σύγκρουση θα διαδραματίσουν τα ιδιαίτερα σημαντικά KC-135 και ο διάδοχος του, το KC-46, τα οποία είναι αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού και παρέχουν στην Αμερική την δυνατότητα να κρατήσει παρατεταμένα τους εναέριους πόρους στο πεδίο των επιχειρήσεων ανεξαρτήτως του σημείου απογείωσης.
Το κάθε ένα KC-135 και KC-46 μπορεί να μεταφέρει 90 και 96 τόνους καυσίμων αντίστοιχα και να τα τροφοδοτήσει κατά τη διάρκεια πτήσης σε πολλά αεροσκάφη διαφόρων τύπων. Το Air Mobility Command των ΗΠΑ έχει στο δυναμικό του σχεδόν 400 Stratotankers εναέριου ανεφοδιασμού διαφόρων ειδών, περισσότερα από 220 μεταγωγικά C-17, και περισσότερα από 50 C-5 με δυνατότητα μεταφοράς φορτίου 80 και 130 τόνων αντίστοιχα. Δεκάδες KC-135 έχουν μετασταθμεύσει σε αεροδρόμια της νοτιοανατολικής Ευρώπης όπως στη Σόφια, στη Σούδα και σε πολλά άλλα σημεία, έτοιμα να απογειωθούν ανά πάσα στιγμή για να παρέχουν κάλυψη εναέριου ανεφοδιασμού.
Ένα καινούργιο βίντεο από τα Χανιά παρουσιάζει παρατεταγμένα αεροσκάφη των ΗΠΑ στο αεροδρόμιο. Διακρίνονται C-17 Globemaster, C-130, F-35 καθώς και Α-10 Warthogs, τα οποία αν και πιο συμβατικά είναι χρήσιμα για την εξουδετέρωση αργών drones, αρμάτων και άλλων επίγειων στόχων, όπως αεροδρομίων.
H Κρήτη αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά σημεία στον κόσμο που θέλουν να διατηρήσουν οι ΗΠΑ, καθώς παρέχει δυσεύρετη δυνατότητα αγκυροβόλησης αεροπλανοφόρων στο ιδιαίτερα βαθύ αλλά και προστατευμένο λιμάνι. Εκτός αυτού, η ναυτική και αεροπορική βάση είναι βαθιά ενταγμένη στο ΝΑΤΟ και στην ασφάλεια των ΗΠΑ, παρέχοντας εφοδιαστική υποστήριξη και συντήρηση πλοίων.
Η Κρήτη επιτρέπει επιχειρήσεις σε Ευρώπη, Βόρεια Αφρική αλλά και Μέση Ανατολή, η αξία της αποδεικνύεται διαρκώς όπως και στην προηγούμενη επιχείρηση κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν, Midnight Hammer, όπου τα αμερικανικά Β-2 stealth βομβαρδιστικά ανεφοδιάστηκαν πιθανώς με τη χρήση stratotankers κοντά στο νησί.
Πολλοί τύποι αεροσκαφών που θα χρησιμοποιηθούν θα είναι αυτοί που έδρασαν και στην επιχείρηση στη Βενεζουέλα (όπου χρησιμοποιήθηκαν τουλάχιστον 150 αεροσκάφη), καθώς όμως δεν είναι σίγουροι οι στόχοι που θέλει να εκπληρώσει η Ουάσινγκτον στο Ιράν, η τελική μίξη αεροσκαφών και συστημάτων μπορεί να ποικίλλει ιδιαίτερα.
Κάποια βασικά αεροπλάνα που θα χρησιμοποιηθούν από τις ΗΠΑ για την εκπλήρωση της αρχικής αποστολής της καταστολής αντιαεροπορικών αμυνών (SEAD) είναι τα F-35-A σε συνεργασία με αυτά του Ισραήλ, με F-15 να τα συνοδεύουν για να παρέχουν μεγάλη χωρητικότητα φόρτου οπλικών συστημάτων.
Επιπλέον, τα F-22 θα παρέχουν αεράμυνα έναντι πιθανών ιρανικών αεροπλάνων, ενώ τα F-16 θα δράσουν σε αποστολές πολλαπλού ρόλου. Από την πίσω γραμμή αεροσκάφη προειδοποίησης E-3 θα παρέχουν πληροφορίες για εναέριες κινήσεις, ενώ τα προαναφερθέντα KC-135 & KC-46 θα ανεφοδιάζουν τον στόλο.
Η ναυτική αεροπορία των ΗΠΑ με τα δικά της E-2 AWACS θα καλύπτει τα F-18 Super Hornet και F-35C. Τα Α-10 θα προστατεύουν πιθανώς από drones γειτονικών χωρών. Ελικόπτερα όπως τα Black Hawk, Sea Stallion, Osprey και Chinook είναι άγνωστο σε τι βαθμό θα δράσουν, καθώς η πιθανότητα χρήσης στρατού ξηράς από την Αμερική σε ιρανικό έδαφος είναι σχετικά μικρή. Η χρήση, ωστόσο, αμερικανικών και ισραηλινών Apache, χαμηλά στην ξηρά, δεν είναι απίθανη για χτυπήματα σε εγκαταστάσεις ραντάρ, ίσως όπως στα πρώτα λεπτά του πολέμου του Κόλπου, το 1991.
Η Αμερική τεντώνει το χέρι και σφίγγει την γροθιά της. Τα ερωτήματα πολλά. Τι μελλοντικές συνέπειες θα έχει αυτή η επιχείρηση σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο; Θα γνωρίσουν ελευθερία οι απλοί πολίτες; Πώς θα αντιδράσει η Κίνα, καθώς το Ιράν παρέχει τουλάχιστον το 10% του πετρελαίου της;
