Όταν κυκλοφόρησαν οι ταινίες Percy Jackson, στόχος ήταν να δημιουργήσουν ένα σύμπαν αντίστοιχο του Harry Potter. Λίγο όμως ότι οι πρωταγωνιστές μεγάλωσαν, λίγο το ότι δεν υπήρχε σαφές πλάνo, λίγο το ότι το στούντιο δεν ήταν ικανοποιημένο με την εισπρακτική πορεία και τα όποια σχέδια για μεταφορά και των υπόλοιπων βιβλίων στη μεγάλη οθόνη εγκαταλείφθηκαν.
Τελικά, έπειτα από προσπάθειες του συγγραφέα των βιβλίων, Rick Riordan, τα δικαιώματα πέρασαν στη Disney, η οποία και αποφάσισε να μεταφέρει τα βιβλία στη μικρή οθόνη. Η δεύτερη σεζόν του Percy Jackson and the Olympians ακολουθεί τα γεγονότα του δεύτερου βιβλίου, στο οποίο ο Percy ξεκινάει να βρει το Χρυσόμαλλο Δέρας, για να θεραπεύσει το δέντρο της Thalia, το οποίο έχει δηλητηριάσει ο Luke και ενώ παράλληλα ο Κρόνος απειλεί να επιστρέψει.
Για να κάνουμε μία σύντομη ανασκόπηση της πρώτης σεζόν, σε γενικές γραμμές ήταν μία πολύ καλή μεταφορά, με περίπου τα ίδια θετικά και αρνητικά, τα οποία θα αναλυθούν παρακάτω.
Σε αντίθεση με τις ταινίες, οι οποίες πήραν κάποιες δημιουργικές ελευθερίες, η σειρά είναι πολύ πιο πιστή στο πηγαίο υλικό. Είναι σαφής η πρόθεση των δημιουργών να μην αλλοιώσουν τον χαρακτήρα και την ουσία των βιβλίων του Riordan, τα λεγόμενα production values είναι σε πολύ υψηλό βαθμό. Τα σκηνικά είναι προσεκτικά σχεδιασμένα με όρεξη και μεράκι, προσδίδοντας ζεστασιά και θέρμη στα πλάνα, καθιστώντας τη σύνδεση του θεατή με όσα παρακολουθεί αβίαστη και φυσική.
Είναι επίσης απαραίτητο να τονιστεί, ότι εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στα ειδικά εφέ. Ειδικότερα, όταν έχουμε να κάνουμε με το είδος της φαντασίας, με περίπλοκα πλάσματα και σκηνικά, είναι απαραίτητο ο συγκεκριμένος τομέας να πλησιάζει την τελειότητα, κάτι το οποίο ισχύει στο 100% στη συγκεκριμένη περίπτωση. Είτε μιλάμε για τον Πολύφημο, είτε για τις Σειρήνες, ή για κάποιο άλλο μυθολογικό πλάσμα, δεν γίνεται παρά να εντυπωσιαστεί ο θεατής με όσα αντικρίζει.
Εκεί όμως που πρέπει να εστιάσει κάποιος είναι ο πυρήνας της ιστορίας, χωρίς τον οποίο δεν θα ήταν τίποτα όλα τα υπόλοιπα. Ο πιο σημαντικός άξονας στα βιβλία του Riordan είναι η φιλία. Όχι όμως φιλία με τη συμβατική και απλή έννοια, αλλά φιλία ως αλληλεγγύη, ως η πιο σπουδαία και αγνή αρετή, ως ενότητα, ομοψυχία.
Ο Percy, η Annabeth, ο Grover, ο Tyson βάζουν πάνω απ’ όλα την φιλία τους και τις στιγμές που χαρίζουν ο ένας στον άλλον, τις στιγμές που μοιράζονται, όσο εύκολες ή δύσκολες και αν είναι, τις δυσχέρειες και τα εμπόδια, που ξεπερνάνε μαζί, ακόμη και αν μερικές φορές διαφωνούν. Όλοι οι ηθοποιοί κάνουν φανταστική δουλειά, αγαπάνε τους χαρακτήρες, που υποδύονται και διαθέτουν χημεία, κάτι που απογειώνει το πρότζεκτ.
Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί, ότι στους υποστηρικτικούς ρόλους δεν συναντάμε μεγάλα ονόματα, όπως στις ταινίες, αλλά άσημους γενικά ηθοποιούς, κάτι που συμβάλλει στο να μην μετατοπιστεί το πεδίο ενδιαφέροντος από τους κεντρικούς χαρακτήρες.
Πάμε τώρα και στα αρνητικά. Το πρώτο και βασικότερο είναι, ότι όλοι οι Θεοί, με εξαίρεση τον Ποσειδώνα, είναι πλήρως αντιπαθείς. Και αν, για παράδειγμα, αυτό είναι λογικό με τον Άρη, αφού είναι ο Θεός του πολέμου και εκπροσωπεί την κομπορρημοσύνη και τον νόμο του ισχυρότερου, δεν θα έπρεπε απαραίτητα να ισχύει το ίδιο για τους υπόλοιπους.
Αφήνοντας έξω το γεγονός ότι όλοι διεκδικούν το βραβείο των χειρότερων γονιών στην ιστορία, αφού επιδεικνύουν τέτοια απάθεια και αδιαφορία για τα παιδιά τους, που η Πρόνοια θα έπρεπε να παρέμβει με συνοπτικές διαδικασίες, πραγματικά είναι οριακά αδύνατο να συμπαθήσεις οποιονδήποτε Θεό και κυρίως τον Δία. Ο ισχυρότερος των Θεών, ο αρχηγός του Ολύμπου, είναι μακράν ο πιο αλαζόνας, ο πιο εκνευριστικός όλων και είναι αδύνατο να μην θέλεις να τον δεις να ηττάται. Και μιλάμε για έναν χαρακτήρα, που εμφανίζεται δύο σκηνές συνολικά και στις δύο σεζόν.
Κάτι άλλο που επίσης «χτυπάει» άσχημα είναι το γεγονός, ότι οι δημιουργοί έχουν πάρει άπειρες ελευθερίες στο κομμάτι της φυλής των Θεών. Τι εννοούμε; Ο Δίας είναι Αφροαμερικανός, ο Ερμής Λατίνος, η Αθηνά επίσης Αφροαμερικανή, πράγματα τα οποία σίγουρα δεν συνάδουν με όσα γνωρίζουμε. Βέβαια, αυτό δεν προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, αφού η Disney έχει αποδείξει τα τελευταία χρόνια, ότι νοιάζεται αρκετά για άλλους παράγοντες, εκτός του καθαρά δημιουργικού.
Παράλληλα, ακριβώς επειδή πίσω από την παραγωγή βρίσκεται η Disney, είναι πασιφανής η επιθυμία όλα όσα γίνονται να είναι πιο φιλικά προς τα παιδιά και γενικά την οικογένεια, γι’αυτό και ενίοτε οι καταστάσεις είναι υπερβολικά παιδικές.
Εκεί δηλαδή, που η σειρά θα μπορούσε να απογειωθεί και να προσφέρει στιγμές έντασης και δυναμισμού, με πολύ περισσότερο σασπένς, επιλέγει συνειδητά «να πατήσει» φρένο και να αποφύγει καταστάσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να απομακρύνουν τα παιδιά από τις οθόνες. Παρόλα αυτά, ακόμη και σε αυτό το κομμάτι η δεύτερη σεζόν βρίσκεται σε καλύτερα επίπεδα από την πρώτη.
Γενικά, η δεύτερη σεζόν του Percy Jackson and the Olympians δεν αποφεύγει τα ατοπήματα, όμως στον πυρήνα της σέβεται και κατανοεί το πηγαίο υλικό, προκαλώντας ένα έντονο αίσθημα αδημονίας για τη συνέχεια, με την τρίτη σεζόν να αναμένεται μέσα στο έτος.
