Πλησιάζουν Χριστούγεννα, αγαπημένη περίοδος του χρόνου για πολλούς, όπως και για μένα. Αυτές τις μέρες που ετοιμαζόμαστε για τις γιορτές, στολίζονται οι δρόμοι, τα σπίτια, τα μπαλκόνια και όλα γίνονται γιορτινά, τις έχω συνδυάσει με πολλή χαρά, πολλά λαμπάκια και πολλά γλυκά…
Από τις αγαπημένες μου στιγμές των γιορτών είναι η μέρα που στολίζαμε το δέντρο στο σπίτι. Θυμάμαι με πόση χαρά και ενθουσιασμό κατεβάζαμε τις κούτες από την αποθήκη, πώς μέσα σε λίγα λεπτά το σαλόνι γινόταν τόσο ακατάστατο! Μόλις τελειώναμε τον στολισμό και τη διακόσμηση, το σπίτι φαινόταν πιο μικρό από τα πολλά αντικείμενα, αλλά ταυτόχρονα και πιο ζεστό, πιο οικείο…
Φυσικά, άλλη μια υπέροχη στιγμή ως παιδί, ήταν (και είναι ακόμη) η στιγμή που αντικρύζαμε με την αδερφή μου τα δώρα κάτω από το δέντρο. Το πρωινό ξύπνημα εκείνης της μέρας, όχι μόνο δεν ήταν βασανιστικό, αλλά το περίμενα πώς και πώς.
Είναι ο τρίτος χρόνος που οι αρχές του Δεκέμβρη με βρίσκουν μακριά από αυτό το γιορτινό κλίμα και τον άκρατο παιδικό ενθουσιασμό, την πολλή ανυπομονησία να στολίσουμε το δέντρο, να φτιάξουμε μελομακάρονα και να σκεφτώ τι θα ήθελα να βρω κάτω από το φωτεινό δέντρο.
Παρατηρώ πως καθώς περνούν τα χρόνια, τα Χριστούγεννα τα αντιλαμβάνομαι και τα αναμένω πολύ διαφορετικά. Τώρα, αντί να σκέφτομαι συνεχώς στολίδια και μελομακάρονα, σκέφτομαι πως πλησιάζει το άγχος και η εξεταστική… τώρα, αντί να σκέφτομαι για μέρες τι δώρο θα ήθελα την Πρωτοχρονιά, σκέφτομαι πόσο τυχερή και πόσο ευγνώμων πρέπει να νιώθω που ο Άγιος Βασίλης δεν μας ξέχασε ποτέ, ακόμα κι αν δυσκολευόταν μερικές φορές να βρει κάτι που θα μας εκπλήξει.
Τώρα που έχω μεγαλώσει, είναι λογικό να μην περνάω τα Χριστούγεννα όπως τα περνούσα όταν ήμουν μικρό παιδί. Έχουν αλλάξει τόσα από τότε άλλωστε. Είναι λογικό να μην έχω αυτόν τον παιδικό γιορτινό ενθουσιασμό, αυτόν που με έκανε να ξεχάσω το σχολείο, το φροντιστήριο και τις εργασίες.
Βέβαια τώρα, έχω άλλα πράγματα να περιμένω με ανυπομονησία. Τώρα ανυπομονώ να επιστρέψω στην παλιά μου γειτονιά, στο σπίτι μου, να δω ξανά την οικογένειά μου που μου έλειψε, να φάω σπιτικό φαγητό, να πάμε βόλτα στο χωριό και στα μέρη που μου έχουν λείψει, να μπω ξανά στο παιδικό μου δωμάτιο…
Αν και όλες αυτές οι αναμνήσεις από τα παλιά δεν απέχουν τόσο πολύ απ’ το σήμερα, νοσταλγώ το πώς βίωνα τα Χριστούγεννα ως παιδί και γεμίζω με δάκρυα χαράς, καθώς όλες αυτές οι αναμνήσεις είναι χαρούμενες και γλυκές.
Προσπαθώ να μην απομακρύνομαι από το γιορτινό κλίμα, ακόμα κι αν τα δύο τελευταία χρόνια δεν στολίζω το σπίτι μου, ακόμα και αν δεν μου έρχεται στο μυαλό κάποιο δωράκι που θα ήθελα. Γιατί τώρα καταλαβαίνω, πως τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο στολίδια, δώρα και λαμπάκια.
Είναι αυτή η ανυπομονησία να επιστρέψεις στο σπίτι σου, είναι η ευγνωμοσύνη που νιώθεις για τις παιδικές σου αναμνήσεις, είναι η χαρά να βρίσκεσαι με τους δικούς σου ανθρώπους, κι ας μην ανταλλάξετε δώρα.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν, παρόλα τα δυσοίωνα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας, να μην χάσουμε το πνεύμα των γιορτών και των Χριστουγέννων, και να διατηρήσουμε λίγη απ’ τη μαγεία τους, για να μας βρει το καινούργιο έτος πιο χαρούμενους και πιο αισιόδοξους!
