Είναι πάλι αυτή η στιγμή του μήνα, η στιγμή που κάθομαι στο πληκτρολόγιό μου έτοιμος να συντάξω ένα άρθρο. Έχω πει στον εαυτό μου πως θα γράφω σίγουρα μια φορά τον μήνα, οπότε παρόλο που δεν ένιωσα την αυθόρμητη έμπνευση των προηγούμενων δύο μηνών, επέλεξα να καθίσω στο γραφείο μου και να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο να ξεδιπλώσει τις σκέψεις του και να μοιραστεί την πτυχή του εαυτού του που νιώθει περισσότερο αυτήν την στιγμή πως του βγαίνει να μοιραστεί.
Το κείμενό μου μέχρι στιγμής είναι η εφαρμογή της τεχνικής “αυτόματης γραφής” (thank you 6th sense for the term), δηλαδή της τεχνικής κατά την οποία το άτομο γράφει αφιλτράριστα και ασταμάτητα τις σκέψεις του χωρίς συνειδητό έλεγχο επιτρέποντας στο υποσυνείδητό του να εκφραστεί ελεύθερα πάνω στο χαρτί.
Σε μια τέτοια στιγμή λοιπόν, σε μια φάση της ζωής μου όπου τα ακουστικά μου έχουν γίνει προέκταση του κεφαλιού μου, γιατί να μην εκμεταλλευτώ το βήμα που μου δίνεται από το DREAM ON-line και να το…”παίξω” λίγο ψαγμένος στο διαδίκτυο όσον αφορά την rap μουσική;
Ναι, μου ακούγεται αρκετά ενδιαφέρουσα ιδέα.
Όσοι με ξέρουν, ξέρουν πως γεννήθηκα για αυτήν την στιγμή. Νιώθω έτοιμος.
Εξάλλου, υπάρχει καλύτερος λόγος να δημοσιεύεις άρθρα από το να να αναγκάζεις ανθρώπους να ακούν μουσική που σου αρέσει;
Not in my books.
Ίσως βασικά ο όρος αναγκάζω να είναι λίγο άστοχος και για να αναγκάσω κάποιον να ακούσει μουσική που μου αρέσει από κάτι που θα δημοσιεύσω θα έπρεπε να γίνω σεναριογράφος και να φτιάχνω ταινίες με προσωπικά αγαπημένα soundtracks, οπότε για την ώρα δεν μπορώ -δυστυχώς- να σας αναγκάσω, μπορώ απλά να προσπαθήσω να σας πείσω.
Ας επιστρατεύσω λοιπόν όλη την πειθώ μου μου, την κρίση μου και το άκρως καλλιτεχνικό αυτί και μάτι μου για να σας παρουσιάσω με μεγάλη περηφάνια, το ένα και μοναδικό:
Under the radar, release radar του Νοεμβρίου !
Παρακάτω λοιπόν, ακολουθούν προτάσεις για μουσική, που κατά το φιλτράρισμά μου θα περάσουν κάτω από τα ραντάρ του average ανθρώπου, του average ακροατή, ενώ δεν θα έπρεπε.
1. Cordae & Anderson Paak, “Heavy is the crown”(έχει ήδη κυκλοφορήσει)
Στοίχημα ότι 8/10 δεν ξέρετε κανέναν από τους δύο rappers και ήδη έχετε αποθαρρυνθεί. Δεν θα έπρεπε όμως, καθώς οι δύο καλλιτέχνες, έπειτα από πολλές μεμονωμένες συνεργασίες, προχώρησαν σε μια ολοκληρωμένη δουλειά, ένα άλμπουμ 11 κομματιών που απευθύνεται σε όσους αγαπούν την αμερικάνικη hip hop, και νοσταλγούν το αμερικάνικο vibe 2010’s.
Ένα άλμπουμ το οποίο θα χαρακτήριζα ως ένα “ερωτικό γράμμα” στη ραπ μουσική.
Τι εννοώ;
Το Heavy is the crown, προσπαθεί να εξισορροπήσει ανάμεσα στο βάρος, την ευθύνη της ενηλικίωσης, του να είσαι οικογενειάρχης και πατέρας, με την απόλυτη διασκέδαση, διατυπώνοντας ενδεχομένως ένα έμμεσο μήνυμα σύμφωνα με το οποίο δεν πρέπει να αφήνουμε την δύσκολη καθημερινότητα να μας κάνει να ξεχνάμε το ίδιο της το νόημα, που είναι το να περνάμε καλά, ενώ παράλληλα περιέχει αμέτρητες αναφορές σε κλασσικά hip hop (και όχι μόνο) κομμάτια και ατάκες.
Για ένα γρήγορο πέρασμα από το tracklist, το album ξεκινάει σε έναν πολύ αστείο και χαλαρό ρυθμό με το τηλεφωνικό σκετσάκι των δύο καλλιτεχνών στο «58th Floor» και συνεχίζει με το ανάλαφρο και ανεβαστικό «Airbender».
Έπειτα έρχεται το «A Good Day», το highlight κατά την γνώμη μου του πρώτου σκέλους του tracklist, το οποίο συνδυάζει το κλασσικό sample του «Lovely Day» του Bill Withers με αναφορές στο «It Was a Good Day» του Ice Cube, δημιουργώντας ένα άκρως διασκεδαστικό κομμάτι που συνοδεύεται και από ένα φανταστικό video clip, το οποίο μας υπενθυμίζει την χαμένη, δημιουργική τέχνη των video clip, που σήμερα έχει χαθεί…
Έπειτα ακολουθεί το «You are mine», το οποίο παρομοιάζει την ραπ μουσική με… κοπέλα και μιλάει για αυτήν ακολουθώντας το μοτίβο του J Cole στο «I love her again» και του Kendrick Lamar στο «Gloria», ενώ από αυτό το σημείο και έπειτα το άλμπουμ εγκαθιστά μια πιο προσωπική διάθεση και πραγματεύεται τα πιο σοβαρά και βαθιά θέματα των δύο καλλιτεχνών, οι οποίοι δεν φοβούνται να τσαλακωθούν και να γίνουν ευάλωτοι, δείχνοντας ότι δεν υιοθετούν το στυλ του “big bad bullie” που συχνά θέλουν να δημιουργούν γύρω τους οι rappers.
2. Verev – YNGNBLSD (Κυκλοφορία 22/11)
Φεύγουμε λοιπόν από την αμερικάνικη rap και ερχόμαστε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Πάτρα, όπου ένας από τους πιο ταλαντούχους ανερχόμενους Έλληνες rappers, ο Verev, κυκλοφορεί τον 2ο solo και 3ο συνολικά δίσκο του (LP).
Εδώ είμαι σχεδόν σίγουρος ότι 9.9/10 από εσάς δεν έχετε ξανακούσει το όνομα του συγκεκριμένου καλλιτέχνη.
Οπότε παιδιά ήρθε η ώρα να τον μάθετε.
Ο 20χρονος Verev αποτελεί, προσωπικά, τον αγαπημένο μου Έλληνα newcomer, μαζί με τον Valco, με τον οποίο έχουν αρκετές συνεργασίες — και πιστέψτε με, έχω ακούσει αρκετούς.
Ο λόγος; Φέρνει στην Ελλάδα έναν αρκετά φρέσκο ήχο, ο οποίος, τουλάχιστον σε αρκετά σημεία, παραπέμπει περισσότερο στην αμερικάνικη rap και συγκεκριμένα σε στοιχεία που έχουμε αγαπήσει από τον Kendrick Lamar.
Πριν πέσετε να με «φάτε», δεν λέω σε καμία περίπτωση ότι ο Verev είναι ο «Έλληνας Kendrick Lamar». Όταν, όμως, ένας rapper μπορεί να συνδυάζει πανέξυπνο wordplay στα κουπλέ του, μελωδικά ρεφρέν, χρησιμοποιώντας μια ψιλή, λεπτή φωνητική χροιά σε αρκετά από τα τραγούδια του, αλλά και πιο aggresive delivery σε άλλα, οι συγκεκριμένες επιρροές δύσκολα περνούν απαρατήρητες.
Και όχι, δεν εννοώ την high-pitched φωνή που χρησιμοποιεί συχνά ο Bloody Hawk. Άλλο high-pitched, άλλο λεπτή χροιά. Του Verev του βγαίνει μη επιτηδευμένα, φυσικά.
Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τον Verev τόσο ενδιαφέροντα: δεν προσπαθεί απλώς να αντιγράψει τον αμερικάνικο ήχο, αλλά παίρνει στοιχεία από τα ακούσματά του και τα προσαρμόζει στη δική του αισθητική και στο δικό του ιδιαίτερο στυλ, ένα στυλ για το οποίο κατά την προσωπική μου άποψη υπάρχει έτοιμο, ανοιχτό, δικό του slot στη μουσική βιομηχανία της Ελλάδας, το οποίο περιμένει ανυπόμονα να τον υποδεχτεί.
Για να κάνετε κι εσείς μια εισαγωγή στον καλλιτέχνη μέχρι τις 22/11 και το άλμπουμ YNGNBLSD (συντομογραφία του Young n blessed), προσωπικά θα σας πρότεινα να ξεκινήσετε από την solo δουλειά του «Slang» EP, όπου περιέχεται και το προσωπικό αγαπημένο “Occasions“. Έπειτα, να ακούσετε τα τελευταία του singles, ένα εκ των οποίων είναι το «Issues», το leading single του YNGNBLSD και αν σας έχει κερδίσει μέχρι τώρα, αξίζει να πάτε χρονολογικά προς τα πίσω στις δουλειές του, με highlight της -σχετικά μικρής για την ώρα- δισκογραφίας του, το φανταστικό collab album με τον άλλο newcomer που αναφέρθηκε νωρίτερα, τον Valco, «5G».
Ακούστε Verev, είναι σαν να κάνετε invest στο Bitcoin το 2010. Trust.
3. Kenny Mason – “Bulldawg: Graveyard shift” (κυκλοφόρησε 6/11)
Δεν θα σας πω ψέματα. Δεν είχα ακούσει καθόλου Kenny Mason μέχρι την κυκλοφορία αυτού το άλμπουμ.
Δεν είμαι μεγάλος fan του λεγόμενου “rage rap” που κάνει συχνά ο Kenny Mason, αλλά αυτό το άλμπουμ είναι κάτι διαφορετικό, ένας άκρως καλλιτεχνικός, δημιουργικός και το σημαντικότερο, πετυχημένος, πειραματισμός.
Το συγκεκριμένο έργο, κινείται εκτός των κλασσικών ήχων της hip hop. Το άλμπουμ συνδυάζει alternative hip-hop, με rock μουσική, αλλά και με στοιχεία trap και rage rap.
Έχει πολύ έντονα στοιχεία κιθάρας, μπάσου και drums και αλλαγές στη φωνή του, αλλάζοντας συνεχώς το delivery του, από επιθετικό σε μελωδικό και στοχαστικό.
Το καλύτερο και αυτό που με ενθουσίασε και αποφάσισα να συμπεριλάβω αυτό το άλμπουμ σε αυτό το άρθρο, είναι πως δεν ακούγεται σαν έναν καλλιτέχνη που πειραματίζεται, αλλά σαν έναν καλλιτέχνη που έχοντας πατινάρει πολύ στο μουσικό φάσμα, έχει βρει ακριβώς τη δική του μουσική απόχρωση, καθώς έχει συνθέσει μια πραγματικά εντυπωσιακή δουλειά, από όλες τις απόψεις.
Από συνεργασίες, ξεχωρίζει το όνομα του JID στο κομμάτι “Test me”, αλλά και του DOMINIC FIKE στο “Find God”.
Αξίζει να δώσετε μια ευκαιρία σε αυτόν τον δίσκο, ακόμη κι αν δεν είστε μεγάλοι fans της hip hop μουσικής, μπορεί να ανακαλύψετε διαμαντάκια εκεί μέσα, καθώς όσο προχωράει ο δίσκος, περνάει από το trap προς το folk και rock στοιχείο.
Να λοιπόν, που τελικά το… έπαιξα μουσικά ψαγμένος στο διαδίκτυο.
Και δεν θα σας πω ψέματα, είμαι περήφανος με την τριάδα που σας έδωσα.
Όποιος αγαπάει την ραπ μουσική θεωρώ πως δεν θα απογοητευτεί με τις συγκεκριμένες επιλογές. Αξίζει να τους δώσετε μια ευκαιρία.Και μην ξεχνάτε, δεν είναι κακό να επιβάλλετε την μουσική που σας αρέσει στους άλλους. Αρκεί να είναι καλή!
Καλή ακρόαση!
