Αν είσαι χρόνιος χρήστης του διαδικτύου και έχεις μια έφεση στην αμερικανική ποπ κουλτούρα των early tens, τότε σίγουρα θα ξέρεις το τραγούδι Friday, το πρώτο τραγούδι της τραγουδίστριας Rebecca Black. Το χαζοχαρούμενο τραγούδι, στη γέφυρα του οποίου η Rebecca τραγουδάει χωρίς να πατάει σε κανέναν ρυθμό, έγινε ένα από τα βίντεο κλιπ με τα περισσότερα dislikes στην ιστορία του Youtube.
Βέβαια όλοι μας από κάπου ξεκινάμε. Δεν πιστεύω πως η νυν Miss Delicious θα περίμενε όλην αυτήν την αντίδραση για το πρώτο της τραγούδι, όμως όπως λένε και στην Aμερική ακόμα και τα κακά νέα είναι καλά νέα. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι το Friday κατέστρεψε την καριέρα της Black πριν καν ξεκινήσει, η ίδια δούλεψε πολύ και αξιοποίησε το διαβόητο κομμάτι προς όφελος της.
Κατά το 2020, η Rebecca Black έκανε μια στροφή στην καριέρα της και ξεκίνησε να καταπιάνεται παραπάνω με την hyperpop, ένα σύγχρονο μουσικό είδος που συνδυάζει pop, ηλεκτρονική μουσική, experimental ήχους, hip-hop και στοιχεία από την club κουλτούρα. Μάλιστα, για να γιορτάσει τα δέκα χρόνια από την κυκλοφορία του Friday, η τραγουδίστρια κυκλοφόρησε ένα remix με τους Dorian Electra, Big Freedia και 3OH!3 με υπερβολικά επεξεργασμένα φωνητικά και κλαμπ επιρροές.
Προσωπικά την είχα πετύχει πριν κυκλοφορήσει το μουσικό ντεμπούτο της, το Salvation, και πιο συγκεκριμένα με το single Sugar Water Cyanide, το οποίο λάτρεψα από τη στιγμή που το άκουσα. Οι μελωδίες της γλυκιές, επαναλαμβανόμενες λέξεις και fast paced στίχοι που σου κολλάνε στο κεφάλι για ώρες. Σε πολλούς μπορεί να φανεί εκνευριστικό, αλλά για εμένα ήταν ιδανικό.
Ευτυχώς, στο φρέσκο και σπαρταριστό Age Of The Exhibitionist, η Rebecca Black κατευθύνεται σε παρόμοια μονοπάτια. Το φετινό άλμπουμ είναι η πρώτη μου ακρόαση σε ολόκληρο δίσκο της τραγουδίστριας. Στην αρχή, τα αυτιά μου, εκπαιδευμένα στο Sugar Water Cyanide, κόλλησαν με τα πιο παιχνιδιάρικα και πιασάρικα κλαμποτράγουδα, όπως το Anaheim Star που μας εισάγει στον μικρόκοσμο του δίσκου και περιγράφει την επιθυμία μιας γυναίκας να καταφέρει να γίνει καλλιτέχνης στο Λος Άντζελες και να ξεκινήσει την καριέρα της ως ποπ σταρ.
Ένα άλλο τραγούδι που ξεχωρίζει απευθείας, από την πρώτη κιόλας ακρόαση, είναι το Miss Delicious, το alter ego της τραγουδίστριας κατά το οποίο νιώθει ως η «καλύτερη και πιο συνειδητοποιημένη εκδοχή του εαυτού της στο κλαμπ». Το εναλλακτικό/ χορευτικό ποπ κομμάτι, που δανείζεται στίχους από το κομμάτι Fergalicious των Fergie και will.i.am, έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με το Sugar Water Cyanide, με πιασάρικο ρυθμό, επαναλαμβανόμενες λέξεις, ρίμες και χιούμορ. Στην ίδια κατηγορία θα κατέτασσα και το πρώτο σινγκλ του δίσκου, το Speakerphone, ένα δυναμικό τραγούδι στο οποίο η Black εξερευνά την σεξουαλικότητα της, την κουλτούρα των κλαμπ και την αυτοέκφραση.
Βέβαια, οι παλμοί δεν είναι υψηλοί καθόλη τη διάρκεια του Age Of The Exhibitionist. Στο Exhibitionism, η τραγουδίστρια είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα προκειμένου να γίνει αντιληπτό το μήνυμα και η τέχνη της, θέτοντας τη θεματική του άλμπουμ γύρω από την ανάγκη (αυτο)έκφρασης σε ένα πιο χαμηλών τόνων κομμάτι (I need you to see/ Every part of me/ On display for you/ Can you bear to let the truth be the fantasy?). Στο Corsetry γίνεται αναφορά στην καταπίεση που νιώθει η Black σε μια αποπνικτική σχέση, παρομοιάζοντας την με κορσέ (I can fake it for a while/ I could smile in denial/ Suck it up and pull it tighter/ Push me forward down the aisle), ενώ στο Pistol (και κατ’ επέκταση στο Backstage Baby Interlude, στο οποίο απορρέει το κομμάτι) εκφράζεται η επιθυμία για την επικινδυνότητα σε μια σχέση, προσωποποιώντας την σύντροφο της με ένα πιστόλι και υποδηλώνοντας μια συναισθηματική ένταση, αλλά και μια έλξη προς τον κίνδυνο σε μια σχέση (My baby’s got a pistol/ Let her shoot me down/ She won’t ever miss, no/ Sweet blood on my knees). 
Το Michael, εμπνευσμένο από τον σύζυγό της Lady Gaga, Michael Polansky, λειτουργεί και αυτό μεταφορικά, ενισχύοντας τη χρήση της μεταφοράς ως κύριο στιχουργικό χαρακτηριστικό του άλμπουμ. Έτσι, το Michael σταματά να έχει την έννοια του ονόματος και αποκτά μια πιο ευρεία έννοια, συμβολίζοντας τον ιδανικό σύντροφο.
Το Age Of The Exhibitionist μετατρέπει μια πρώην καταδικασμένα αποτυχημένη τραγουδίστρια, σε μια ανερχόμενη ποπ σταρ που ξέρει πως να συμπεριφερθεί σε πιο grotesque και grunchy ήχους, ενώ ταυτόχρονα δεν φοβάται να εκφράσει τις ανησυχίες, επιθυμίες και σκέψεις της. Αν και σου παίρνει μερικές φορές για να συμφιλιωθείς με κάποια κομμάτια, τα οποία ενδεχομένως να μοιάζουν με αντιπερισπασμούς από τα κλαμπ τραγούδια, το δεύτερο άλμπουμ της Rebecca Black μας αποδεικνύει ότι αξίζει να το ακούμε όλες τις μέρες της εβδομάδες και όχι μόνο τις Παρασκευές.
Τραγούδια που ξεχώρισαμε: Anaheim Star, Hot Wet Delirious, Exhibitionism, Miss Delicious, Michael, Waschesalon, Speakerphone.
