Εδώ και λίγες μέρες ολόκληρη η κοινωνία βρίσκεται σε σοκ μετά την είδηση της πτώσης δυο 17χρονων κοριτσιών από την ταράτσα της πολυκατοικίας τους. Τα κορίτσια αυτά, δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή. Ήταν μόλις 17, είχαν ολόκληρη τη ζωή μπροστά τους. Ένιωθαν όμως ότι δεν είχαν λόγο να συνεχίσουν. Δεν θα σχολιάσω ούτε τις λεπτομέρειες του συμβάντος, ούτε θα αναλύσω τα τελευταία λόγια τους. Η σκέψη και μόνο ότι ένας τόσο νέος άνθρωπος δεν βρίσκει λόγο για να ζει είναι τουλάχιστον φρικιαστική.
Ποιος φέρει την ευθύνη για αυτό το γεγονός; Προφανώς, όχι τα κορίτσια.
Έχουμε παραλάβει έναν κόσμο στα πρόθυρα της διάλυσης. Έναν κόσμο διεφθαρμένο, όπου κυριαρχεί το χρήμα και το συμφέρον, που οι άνθρωποι αντί να συμβιώνουν, συνεχώς ψάχνουν ευκαιρίες να καταρρακώσει ο ένας τον άλλον. Και μέσα σε όλα αυτά (αφού ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να εντοπίσουμε ποιος φταίει για την αποτυχία αυτή), εμείς πρέπει να βρούμε τρόπο όχι απλά να επιβιώσουμε, αλλά και να επιτύχουμε.
Δεν ξέρω αν ο ορισμός της επιτυχίας ήταν διαφορετικός παλιότερα, αλλά τώρα (από ό,τι έχω καταλάβει) επιτυχία σημαίνει να έχεις πολλά λεφτά, μεγάλη περιουσία και ο κόσμος να γνωρίζει το όνομά σου (με όποιο κόστος). Μέσα στην προσμονή να αποκτήσουμε ολοένα και περισσότερα, ο κόσμος έχει ξεχάσει να αναδείξει τι σημαίνει πραγματική ευτυχία. Μάλλον είναι πιο σημαντικό να έχουμε πολλά παραπάνω από όσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε αξιοπρεπώς, απ’ ό,τι να είμαστε χαρούμενοι και πλήρεις.
Αλλά πώς μπορείς να αποφύγεις το κυνήγι των υλικών αγαθών, όταν όλα γύρω σου περιστρέφονται γύρω από αυτά; Πώς είναι δυνατόν να μην σε απασχολεί αν αργότερα θα μπορέσεις να ανταπεξέλθεις οικονομικά ώστε να μπορέσεις να επιβιώσεις;
«Τα παιδιά στις μέρες μας έχουν πολύ άγχος». Πώς να μην έχουμε άγχος, όταν ήδη από το σχολείο μαθαίνουμε να κυνηγάμε βαθμούς, όταν πρέπει από τα 17 να έχουμε αποφασίσει για την επαγγελματική μας πορεία, όταν ζούμε σε μια κοινωνία χωρίς αξίες, όταν είμαστε κολλημένοι πάνω από μια οθόνη (επειδή ίσως αυτή να είναι μια πιο εύκολη και απλή διέξοδος); Βέβαια αυτή η διέξοδος δεν αρέσει μεν, αλλά κανείς δεν έχει βρει μια αποτελεσματική λύση δε.
Μερικές φορές αυτό το άγχος είναι αφόρητο. Αυτή η αβεβαιότητα για το μέλλον, αν θα μπορέσουμε να ισορροπήσουμε τη ζωή μας οικονομικά και πνευματικά είναι δυσβάσταχτη.
Βέβαια, και όσον αφορά το παρόν, τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά. Πρέπει να είμαστε συνεπείς στα μαθήματα μας, να είμαστε κοινωνικοί, ηθικοί, να προσέχουμε την εμφάνιση μας, να μην επιτρέπουμε στο στρες να μας λυγίζει, να μην συγκρινόμαστε με τους γύρω μας, να σκεφτόμαστε αισιόδοξα, να έχουμε ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό μας και φυσικά να έχουμε αποφασίσει τι θα κάνουμε στο μέλλον.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, καμιά φορά ακούγεται και η φράση «εμείς στην ηλικία σας ζούσαμε πολύ καλύτερα». Γιατί λοιπόν δεν φροντίσατε ώστε τα παιδιά σήμερα να ονειρεύονται και όχι να αυτοκτονούν;
Παρόλα αυτά, όσο κι αν φαίνεται ότι βρισκόμαστε μπροστά σε αδιέξοδο, πάντοτε υπάρχει κάποιος λόγος για να συνεχίζεις. Ο Ρομπέρτο Μπενίνι δεν σταμάτησε να φωνάζει “la vita è Bella!”, παρόλο που γνώριζε τι θα ακολουθούσε. Κι εμείς με τη σειρά μας, θα πρέπει να αναζητήσουμε την ελπίδα μέσα μας, όσο δύσκολοι καιροί κι αν έρθουν. Να προσπαθήσουμε εμείς να φτιάξουμε τον κόσμο που μας αξίζει, κι ας μην τον βρήκαμε όπως τον θέλαμε.
