Ακούσαμε πρόσφατα για την απαγόρευση των social media σε παιδιά κάτω των 15 από 1η Ιανουαρίου. Πολλοί αναρωτιούνται αν αυτή η απόφαση που αφορά πλέον και την Ελλάδα είναι η κατάλληλη, αν θα τηρηθεί ή εάν θα λύσει το πρόβλημα.
Αρχικά, όλα αυτά τα ερωτήματα μπορούν να προκύψουν μόνο με το δεδομένο ότι αυτός ο νόμος πράγματι θα εφαρμοστεί, και πράγματι θα τηρηθεί. Εάν φτιαχτεί ένα σύστημα ανίχνευσης ηλικίας σχετικά ευάλωτο, που τα παιδιά «θα σπάνε», τότε δεν αξίζει καν η συζήτηση.
Στην περίπτωση, λοιπόν, που πραγματοποιηθούν όλα βάσει προγράμματος, το αρχικό ερώτημα είναι: πρέπει να γίνει κάτι τόσο αυστηρό;
Ναι.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν αποδεδειγμένα πλέον κίνδυνο για την ψυχική υγεία και για την εύρυθμη λειτουργία των γνωστικών λειτουργιών -όπως η διάρκεια προσοχής- των ανθρώπων. Οπότε εάν αυτό συμβαίνει ούτως ή άλλως στους ενήλικες, για τους εφήβους γίνεται τρομακτικό, αν σκεφτούμε πως βρίσκονται στην περίοδο που συνεχίζει να αναπτύσσεται σημαντικά ο εγκέφαλος και ο ψυχισμός τους. Και όχι μόνον αυτό, αλλά πλέον έχει κατέβει και ο μέσος όρος ηλικίας της χρήσης. Βλέπουμε παιδιά δημοτικού να μην μπορούν να επικοινωνήσουν, παρά μόνο με trends.
Σίγουρα ένας αντίλογος είναι πως αυτό θα προκαλέσει οργή στα παιδιά. Όμως τα παιδιά μπορεί να μαλώσουν με τους γονείς τους, γιατί δεν έχουν την άδεια να διασκεδάσουν εκτός σπιτιού μέχρι το ξημέρωμα. Αυτό δεν σημαίνει πως οτιδήποτε προκαλεί θυμό στους ανήλικους είναι για το κακό τους. Εάν δεν βρουν «παραθυράκι» να σπάσουν το σύστημα, κάποια στιγμή θα κατευναστεί αυτό το συναίσθημα.
Ένας άλλος αντίλογος είναι πως αυτό το θέμα θα έπρεπε να το χειριστούν οι γονείς. Όμως αν μπορούσαν να βάλουν αυτό το όριο οι γονείς, θα το είχαν ήδη κάνει. Και αυτό δεν είναι κριτική απέναντί τους, αλλά αναγνώριση του δύσκολου έργου τους, για το οποίο κανείς δεν τους προετοίμασε. Αυτό το μέτρο λοιπόν, που έχει εφαρμοστεί και σε άλλες χώρες, δεν έρχεται να ακυρώσει τους γονείς, αλλά να δώσει ένα όπλο στα χέρια τους. Να τους ανακουφίσει από την ευθύνη. Όπως είναι παράνομη και η οδήγηση από μια ηλικία και κάτω, και κανείς δεν το διαπραγματεύεται. Διότι στο τέλος της ημέρας, οι γονείς δεν μπορούν να καταφέρουν πολλά μόνοι τους σε αυτό το θέμα, και γίνονται και οι «κακοί» της υπόθεσης.
Αλλά πέραν του αν θα εφαρμοστεί αυτός ο νόμος σωστά, ή του αν θα λύσει το πρόβλημα, είναι αυτό αρκετό;
Όχι.
Στο παράδειγμα που αναφέραμε πριν για την οδήγηση, παρόλο που δεν επιτρέπεται στα παιδιά να οδηγούν, τους γίνονται μαθήματα κυκλοφοριακής αγωγής στα σχολεία. Αποκτούν, δηλαδή, μία εκπαίδευση-παιδεία στο θέμα.
Έτσι και στο ζήτημα των ψηφιακών δεξιοτήτων, πρέπει να αποκτήσουμε μία συστηματική, επίσημη και οργανωμένη Ψηφιακή Εκπαίδευση – Παιδεία.
Γιατί είναι απαραίτητη η Ψηφιακή Παιδεία; Για τον ίδιο λόγο που έγινε απαραίτητη και η κυκλοφοριακή αγωγή όταν ξεκίνησαν να υπάρχουν πολλά αυτοκίνητα. Όταν δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, ή όταν υπήρχαν λίγα, δεν είχε γεννηθεί αυτή η ανάγκη. Έτσι και τώρα στη δική μας περίπτωση, χρειάζεται συντονισμός και προετοιμασία. Ίσως έχουμε αργήσει και λίγο.
Αν δεν γίνει αυτό, ακόμη και να τηρηθεί σωστά ο νόμος, τα παιδιά στα 15 τους θα ανοίγουν ένα προφίλ χωρίς να ξέρουν να προφυλαχτούν, και θα είναι έτοιμη λεία για τον πρώτο καλοθελητή, και φυσικά θα εθίζονται πιο γρήγορα από τον καθένα.
Και αυτό είναι δουλειά των σχολείων, δηλαδή του κράτους, όχι των γονέων.
Η δράση ξεκινάει σήμερα, αλλά δεν έχει οδηγήσει ακόμα στη λύση του προβλήματος. Είναι μακρύς ο δρόμος αν δεν θέλουμε οι επόμενες γενιές να χαθούν στα βάθη στου scrolling. Εδώ κοντεύουν να χαθούν και οι παλαιότερες. Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.
