Βασίλης Βακάλης: «Όλοι έχουμε υπάρξει ο ηλίθιος για κάποιον άλλον»

Με αφορμή την επιτυχημένη θεατρική παράσταση «Δείπνο Ηλιθίων» στην οποία πρωταγωνιστεί, ο Βασίλης Βακάλης μας ξεναγεί στον κόσμο του Φράνσις Βέμπερ! Μέσα από το χιούμορ και τις φαινομενικά ανάλαφρες καταστάσεις, το έργο φωτίζει συμπεριφορές, κοινωνικές παθογένειες και διαπροσωπικές σχέσεις, αποδεικνύοντας πως το γέλιο, εκτός των άλλων, μπορεί να ενεργοποιήσει και άλλους κρίσιμους μηχανισμούς του εγκεφάλου!

Οι παραστάσεις συνεχίζονται μέχρι την Κυριακή, 25 Ιανουαρίου στο Metropolitan: The Urban Theatre (Αλ. Φλέμινγκ 2)! Μπορείτε να προμηθευτείτε τα εισιτήριά σας εδώ.

– Πώς θα περιέγραφες το «Δείπνο Ηλιθίων» με λίγες λέξεις;

– Το «Δείπνο Ηλιθίων» είναι μία γνήσια και απολαυστική κωμωδία καταστάσεων με καταιγιστικό ρυθμό και έξυπνο χιούμορ, που μέσα από το γέλιο καταφέρνει να θίξει σημαντικά κοινωνικά ζητήματα.

– Γιατί η παράσταση δεν απευθύνεται μόνο σε φίλους της κωμωδίας;

– Πίσω από τις κωμικές καταστάσεις και τις παρεξηγήσεις, ο Βεμπέρ με αριστοτεχνικό τρόπο καταφέρνει να περάσει ένα ηχηρό μήνυμα για τις ανθρώπινες συμπεριφορές και σχέσεις. Επομένως, δεν είναι ένα έργο που λειτουργεί μόνο ως φάρσα, αλλά η γραφή του ικανοποιεί τόσο την πλευρά του θεατή που θέλει να γελάσει, όσο και αυτή που θέλει να σκεφτεί.

– Τι σημαίνει για σένα η κωμωδία ως θεατρικό είδος; Το να γελάει ο κόσμος είναι ο μοναδικός δείκτης επιτυχίας;

– Για μένα η κωμωδία είναι ρυθμός και ακρίβεια. Πρόκειται για ένα απαιτητικό είδος που, μέσα από το χιούμορ και την ατάκα, αντανακλά την καθημερινότητα και ό,τι αυτή φέρει σε κάθε επίπεδο. Σαφώς και το γέλιο του κόσμου λειτουργεί καθησυχαστικά για εμάς τους ηθοποιούς, καθώς δείχνει πως το κωμικό στοιχείο «περνάει» στην πλατεία, ωστόσο δεν είναι αυτοσκοπός. Επιτυχία είναι όταν ο θεατής θα έχει φύγει βιώνοντας μία θεατρική εμπειρία που θα την κουβαλάει για κάποιο χρονικό διάστημα, έστω και μικρό, και θα αποτελεί αφορμή για συζήτηση, τέρψη και σκέψη.

– Πώς κύλησε η συνεργασία σας στις πρόβες και πώς συμβάλλει η μεταξύ σας χημεία στο τελικό αποτέλεσμα;

– Στο «Δείπνο Ηλιθίων», οι χαρακτήρες αποτελούν ένα σύνολο που ο κάθε ρόλος εξαρτάται από τον άλλο. Για να πετύχει αυτή η συναρμογή χρειάζεται εμπιστοσύνη και γενναιοδωρία μεταξύ των συνεργατών. Αυτό είναι κάτι που το πετύχαμε ως ομάδα και είναι στιγμή να υποβάλλω τα σέβη μου στους συναδέλφους μου, τον Βαγγέλη, την Κατερίνα, τον Τάσο, τον Γιώργο και στον σκηνοθέτη μας, Πασχάλη Αραμπατζή, που εμπιστεύτηκε τον κόσμο του έργου σε εμάς.

– Το έργο αποτελεί μια κλασική κωμωδία που έχει παιχτεί πολλάκις σε διαφορετικά μέρη του κόσμου. Τι κάνει τη δική σας προσπάθεια ξεχωριστή;

– Κάθε απόδοση, θεατρική ή κινηματογραφική, «διαβάζει»με τον δικό της τρόπο το έργο και εστιάζει σε διαφορετικά σημεία. Στη δική μας παράσταση, δεν εστιάζουμε μόνο στο κωμικό του πράγματος, αλλά φωτίζουμε και τις ανθρώπινες πτυχές των χαρακτήρων. Λόγου χάρη, τον Φρανσουά Πινιόν, τον χαρακτήρα που υποδύομαι, δεν τον παρουσιάζουμε σαν μια γραφική καρικατούρα που προκαλεί το γέλιο, αλλά ως έναν αλτρουιστή που επιμένει να βλέπει το καλό στους άλλους και, πολλές φορές, με τον δικό του τρόπο σκέψης λειτουργεί καταλυτικά στην εξέλιξη του έργου.

ηλίθιος
Φωτ: Αφροδίτη Κεραμέως / dreamonline.gr


– Υπάρχουν στιγμές που το κοινό μπορεί να ταυτιστεί και να βρει σημεία του εαυτού του στην παράσταση;

– Κάθε χαρακτήρας στο έργο φέρει γνωρίσματα που συναντάμε διαρκώς στη ζωή μας. Η αλαζονεία, η αθωότητα, ο κοινωνικός αποκλεισμός και οι ρωγμές στις ανθρώπινες σχέσεις είναι στοιχεία που φωτίζονται στην παράσταση και με τα οποία το κοινό αναμετράται καθημερινά. Εξάλλου, είναι σίγουρο πως κατά τη διάρκεια της ζωής μας, όλοι έχουμε χαρακτηρίσει κάποιoν ηλίθιο, αλλά και όλοι έχουμε υπάρξει ο ηλίθιος για κάποιον άλλο.

– Τι πιστεύεις ότι κάνει το έργο του Francis Veber διαχρονικό και επίκαιρο;

– Ζούμε σε μία κοινωνία που η έπαρση, η προσκόλληση στο «εγώ» και η ευκολία με την οποία ασκούμε κριτική και βάζουμε «ταμπέλες» στους άλλους συνεχίζουν να υφίστανται, αν όχι να διογκώνονται. Το «Δείπνο Ηλιθίων», λοιπόν, με όπλο το χιούμορ μιλάει για όλα τα παραπάνω, πράγμα που το καθιστά επίκαιρο.

– Με ποια συναισθήματα θα θέλατε να φεύγει το κοινό από την παράσταση;

Και μόνο που καταφέρνουμε να φεύγει ο κόσμος από την παράσταση συναισθανόμενος κάτι,  είναι ευχής έργον. Θα ήθελα οι θεατές να φεύγουν κουβαλώντας μία εμπειρία που τους έκανε για μιάμιση ώρα να περάσουν όμορφα και αληθινά.

Συνέντευξη: Αφροδίτη Κεραμέως & Βασίλης Ιατρούδης

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κείμενο: Francis Veber

Μετάφραση: Νικολέτα Κοτσαηλίδου

Σκηνοθεσία: Πασχάλης Αραμπατζής

Μουσική – Στίχοι: Σταυρίνα Κωνσταντίνου

Σκηνογραφική & Ενδυματολογική επιμέλεια: Ιφιγένεια Μανώλα – Πασχάλης Αραμπατζής

Φωτισμοί: Αλέξανδρος Σαραφόπουλος

Γραφιστικός σχεδιασμός: Playwalk

Φωτογραφίες & Βίντεο: Εύη Μαυρομάτη

Επικοινωνία: Λία Κεσοπούλου

Παραγωγή: Metropolitan Productions

Διανομή (με αλφαβητική σειρά): Βασίλης Βακάλης(Φρανσουά Πινιόν), Κατερίνα Γανδά (Κριστίν Μπροσάν & Μαρλέν Σασέρ), Βαγγέλης Ραφαήλ Καλλίτσογλου (Πιερ Μπροσάν), Γιώργος Μιχαλάκος(Δρ. Σορμπιέρ & Λυσιέν Σεβάλ), Τάσος Ταλιανίδης(Πωλ Λεμπλάν)

Χορηγός σκηνικού: IKEA

Θερμές ευχαριστίες στους: Ντίνο Φραγκούλη, Υρώ Μαϊμάνη και Ευτυχία Γραμμένου για την πολύτιμη βοήθειά τους.

Μοιράσου το:

Αφροδίτη Κεραμέως

Αφροδίτη Κεραμέως

Γεννήθηκα και ζω όλη μου την ζωή- μ’ένα ευχάριστο διάλειμμα 6 μηνών στο Αμβούργο- στην Θεσσαλονίκη. Το μεγαλύτερο μου ίσως flex είναι ότι όταν ήμουν μικρή είχα απομνημονεύσει τις πρώτες σελίδες (και τις παραπομπές τους) από τα «88 ντολμαδάκια» του Ευγένιου Τριβιζά. Η απομνημονευτική μου ικανότητα με οδήγησε αισίως στα 18 μου στην Νομική του ΑΠΘ και έπειτα με άφησε. Από τότε, αυτά που θέλω να θυμάμαι τα κρατάω σε σημειώσεις σε τετράδια, στο μαγνητόφωνο του κινητού μου (podcast alert) και στα φιλμ των αγαπημένων μου καμερών.

 

Πρόσφατα

Διαβάστε Περισσότερα

Σχετικά Άρθρα