Το ημερολόγιο γράφει 20κάτι Δεκεμβρίου. Οι δρόμοι της πόλης, ακόμα και με βροχή και αέρα, σφύζουν από ζωή, οι άνθρωποι γεμίζουν καφέ και μαγαζιά, οι μέρες είναι γιορτινές και ανέμελες. Φέρουν όμως και αναπόφευκτα ένα βάρος: αυτό της ανασκόπησης της χρονιάς που πέρασε. Δεν είναι κάτι που σε υποχρεώνει κανείς να κάνεις, αλλά κάτι που υποσυνείδητα προκύπτει ως ανάγκη, συνειδητοποίησης και ταξινόμησης.
Είναι πάρα πολλά τα όσα μπορούν να συμβούν σε μόλις μία χρονιά, από τον Ιανουάριο έως τον Δεκέμβρη, και το 2025 είναι σαν να εξάντλησε όλα του τα περιθώρια. Τα πράγματα διαρκώς αλλάζουν και στην ηλικία μας, σε αυτή τη “φάση ζωής” μοιάζουν να ρέουν και μάλιστα αδιάκοπα. Αυτό μπορεί να είναι τόσο συναρπαστικό όσο και τρομακτικό.
Μια καλή προσπάθεια για την εν λόγω ανασκόπηση έγινε λίγες εβδομάδες πριν, μέσω του Spotify Wrapped, του ετήσιου δηλαδή ραντεβού για μοίρασμα των τραγουδιών που συνόδευσαν την χρονιά που πέρασε. Ο θεσμός που έχει πλέον εδραιωθεί, μου εγείρει επιτακτικά ένα ερώτημα: πρέπει η μουσική που ακούμε να είναι… presentable;
Φαντάζομαι την μουσική, ως πρωταγωνίστρια του background της καθημερινής ρουτίνας σχεδόν πανανθρώπινα. Είτε παίζει στα ακουστικά, είτε στα ηχεία, είτε σε ένα υπόγειο πάρτυ είτε δίπλα σε ένα βιβλίο ή σε μια κατσαρόλα στην κουζίνα, όσο μαγειρεύουμε. Σκιπάρουμε ανάμεσα σε είδη και καλλιτέχνες ανάλογα με διαθέσεις και καταστάσεις, δημιουργώντας ένα όμορφο χάος στα αυτιά μας- απολύτως εναρμονισμένο με το χάος της ευρύτερης περιοχής του κεφαλιού μας.
Το Spotify, μου δίνει την δυνατότητα να ακούω Νατάσα Θεοδωρίδου και απευθείας μετά ένα δεκαεξάλεπτο τραγούδι των Dire Straits, συνειδητοποιώ κατά την σημερινή μου ακρόαση. Κάποια χρόνια πριν αυτό θα ήταν σχεδόν ανέφικτο: ποιο ραδιόφωνο θα επέλεγε αυτή την αλληλουχία, πόσα βινύλια θα μπορούσα να αγοράσω και να αλλάξω, ώστε να ακολουθήσω τις μουσικές μου παρορμήσεις;
Πάντως ο αλγόριθμος φέτος έπεσε μέσα, δεν του το έκανα βέβαια και δύσκολο. Σαββόπουλος το Πάσχα, να συνοδεύει την απίθανη αφήγηση του βιβλίου του. Σαββόπουλος πριν και μετά την τελευταία του συναυλία στην Πύδνα. Σαββόπουλος, σχεδόν εμμονικά τη μέρα του θανάτου του αλλά και όσων ακολούθησαν.
Top 00,9% global fan και μοιραστείτε σε στόρι, μου προτείνει η εφαρμογή. Άραγε μπορεί να μου εξηγήσει γιατί ενώ είναι Δεκέμβριος, ακούω on repeat το “Καλοκαίρι” και δη, με περίσσιο ενθουσιασμό, τον στίχο “με τη φέτα το καρπούζι στο ένα χέρι”, ενώ απολαμβάνω ένα ζεστό τσάι;
Είναι πράγματι χρήσιμες, τέτοιου είδους ανασκοπήσεις και wraps. Όμως σε εμάς πέφτει ο κλήρος της νοηματοδότησής τους.
Και μετά είναι οι φωτογραφίες. Οι συλλογές, τα κολάζ, τα dumps, που θα πλημμυρίσουν και φέτος τις αρχικές μας στα social media, ως ένας σύγχρονος τρόπος έκφρασης, ενίοτε και καλλιτεχνικής.
Σκέφτομαι έντονα τις φωτογραφίες της ορκωμοσίας μου, αναμφίβολα στιγμής-ορόσημου της χρονιάς μου, αν όχι της ζωής μου. Το φιλμ εκείνης της μέρας χώρεσε πολλά: τους ανθρώπους μου, το χαμόγελό μου, το φως να πέφτει πάνω στις πανέμορφες ανθοδέσμες. Ήταν 10 Απριλίου 2025.
Σε καμία φωτογραφία δεν καταγράφηκε η 1η Φεβρουαρίου, η μέρα της διπλής εξεταστικής, της Ιστορίας Δικαίου στις 10 π.μ. που διαδέχτηκε η Σύνθεση Δημοσίου στις 5 μ.μ. Η μέρα της οποίας το άγχος, έθεσε σε αμφισβήτηση αν θα υπάρξει όντως η ορκωμοσία. Δύο μήνες μετά τα σημάδια εκείνης της μέρας ήταν τόσο θολά, που ούτε φαίνονται στις φωτογραφίες.
Διαβάζοντας το “Περί Φωτογραφίας” της Susan Sontag, πέφτω πάνω στη φράση “σήμερα τα πάντα υπάρχουν για να καταλήξουν σε μια φωτογραφία”. Με θυμώνει. Ο χρόνος τελειώνει, περνάω μερικές από τις πιο όμορφες μέρες του με υπέροχους ανθρώπους και η κάμερα μου δεν βγαίνει από την τσάντα μου, το κινητό μου παραμένει πεισματικά κλειστό. Αυτές οι μέρες είναι εγωιστικά και δικαιωματικά δικές μου, δεν χρειάζεται άλλη καταγραφή για φέτος.
Ο χρόνος είναι εξημέρωση, λέει η αλεπού στον μικρό πρίγκιπα. Ο χρόνος είναι παιδί λέει ο Παυλίδης, συμφωνώντας με ένα ποίημα που έγραψε κάποτε ο Καρυωτάκης.
Νιώθω έντονα, αυτή τη στιγμή και αυτό μπορεί να αλλάξει, ότι χρόνος είναι όσα δεν έγιναν ακόμη, όσα περιμέναμε ή ακόμη προσδοκούμε, όσα φοβόμαστε ή λαχταρούμε τόσο, ώστε κι αυτά να μας τρομάζουν. Και εμείς, τον χρειαζόμαστε τον χρόνο, προκειμένου να βρούμε και να του δώσουμε τον ορισμό που μας ταιριάζει. Ευτυχώς τον έχουμε.
