Το 2026 ξεκίνησε με μια δήλωση-ανακοίνωση που ίσως κάποιοι και να την περίμεναν. Κάποιοι συμφωνούν, κάποιοι διαφωνούν. Πρόκειται για την αναγγελία ίδρυσης κινήματος-κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού, ένα πρόσωπο που έχει σημαδέψει την ελληνική κοινωνία.
Υπενθυμίζω ότι το δυστύχημα-έγκλημα που συνέβη στα Τέμπη τον Φεβρουάριο του 2023, μένει ακόμα αναπάντητο και ανεξιχνίαστο. Υπενθυμίζω, ότι ακούσαμε ύψιστες ύβρεις περί θυσίας, εκλογικού κόστους και ανθρώπινου λάθους. Υπενθυμίζω, ότι οι δρόμοι της Ελλάδας έχουν πλημμυρίσει αρκετές φορές από αγανακτισμένους πολίτες, χωρίς όμως κάποιο ιδιαίτερο αποτέλεσμα.
Επιστρέφοντας στην ανακοίνωση του κόμματος (κινήματος πολιτών) της κ. Καρυστιανού, ομολογώ πως είναι μια αμφιλεγόμενη εξέλιξη. Πολλοί είναι αυτοί που βιάστηκαν να καταδικάσουν την κίνηση αυτή, λέγοντας πως θα έπρεπε να περιορισθεί στην ιδιότητα της «χαροκαμένης μάνας» (!), πως εργαλειοποιεί τον πόνο και τη θλίψη της (!), και πως δεν είναι για όλους η ενασχόληση με την πολιτική.
Ως τώρα, με την πολιτική ασχολούνται συνήθως ονόματα από γνωστές κομματικές οικογένειες που εναλλάσσονται στην εξουσία, ή άτομα που έχουν ήδη πολιτικοποιηθεί από το παρελθόν. Το να εισέλθει λοιπόν ένας απλός πολίτης σε αυτόν τον χώρο, είναι κάτι που δεν συναντάται συχνά και κάτι το οποίο (δικαιολογημένα) προξενεί κάποιες ανησυχίες.
Η κ. Καρυστιανού έχει δηλώσει ότι στόχος δεν είναι μόνο η παραδειγματική και δίκαιη τιμωρία των ενόχων για όσα συνέβησαν, αλλά και η ριζική μεταβολή του πολιτικού μας συστήματος, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν θα χαρακτήριζα άξιο και υγιές.
Σαφώς και το κίνημα μπαίνοντας στην ενεργή πολιτική θα έρθει αντιμέτωπο και με άλλα ζητήματα, πέραν της δικαίωσης των θυμάτων της τραγωδίας, όπως είναι η εξωτερική, εσωτερική, οικονομική πολιτική κλπ. Αναμένουμε να μάθουμε ποια γραμμή πλεύσης θα ακολουθήσει λοιπόν.
Στην τελευταία της συνέντευξη, κλήθηκε να απαντήσει σε ερωτήματα που αφορούσαν τον χαρακτηρισμό του κόμματος ως δεξιό ή αριστερό, τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά και τις αμβλώσεις. Η τοποθέτησή της περί δημόσιας διαβούλευσης προκάλεσε θυελλώδεις αντιδράσεις. Όμως το θέμα των αμβλώσεων έχει αντιμετωπιστεί ήδη από το 1986, ενώ ο σημερινός νομοθέτης κατοχυρώνει το δικαίωμα αυτό στο άρθρο 304 παρ. 4 του ΠΚ. Επομένως, κανένα θέμα περί δημόσιας διαβούλευσης δεν τίθεται. Ας μην βιαστούμε όμως να βαφτίσουμε κάποιον ακροδεξιό από μια και μόνο δήλωση.
Κάποιοι αντιμετωπίζουν αυτό το κίνημα με μεγάλη δυσπιστία, λέγοντας πως ένας απλός πολίτης δεν είναι σχετικός με την πολιτική, πως το εγχείρημα μπορεί να αποβεί επικίνδυνο. Να σημειωθεί εδώ, πως η ενασχόληση και η συμμετοχή στην πολιτική, αποτελεί δικαίωμα κάθε πολίτη που πληροί ορισμένες προδιαγραφές (άρθρο 5 του Συντάγματος). Επίσης, η αναγγελία δημιουργίας ενός κόμματος σημαίνει και στελέχωση και συμμετοχή και από άλλα πρόσωπα. Εξάλλου κανείς δεν γίνεται να επιχειρήσει κάτι τέτοιο, χωρίς την κατάλληλη υποστήριξη.
Κάποιοι άλλοι βλέπουν αυτήν την κίνηση ως μια σανίδα σωτηρίας, ως μια λύση σε ένα πολιτικό αδιέξοδο που κάλλιστα μπορεί κανείς να υποστηρίξει πως υπάρχει. Κάποιοι άλλοι, παραμένουν ουδέτεροι, χωρίς να παίρνουν ακόμη ξεκάθαρη θέση, καθώς υπάρχουν πολλά ερωτήματα που οφείλουν να απαντηθούν. Ποιοι θα στελεχώσουν το κίνημα, τι πρόγραμμα θα ακολουθήσουν, ποια θα είναι η πρακτική τους κλπ.
Μέχρι να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, ώστε να είμαστε τότε σε θέση να αξιολογήσουμε πλήρως το κίνημα αυτό, πιστεύω πως πρέπει να απέχουμε από σκληρούς χαρακτηρισμούς και κριτική, από τον (αναμενόμενο) λιθοβολισμό ενός απλού πολίτη με πολύ συγκεκριμένα, εξ όσων γνωρίζουμε, κίνητρα.
Αν θέλουμε οπωσδήποτε να ασκήσουμε κριτική, ας την ασκήσουμε απέναντι σε πράξεις, παραλείψεις και δηλώσεις ανθρώπων που ήδη κατέχουν την ιδιότητα του πολιτικού, που είναι ήδη υπεύθυνοι για τη λειτουργία του κράτους και που έχουν φυσικά και αυτοί πολλά ερωτήματα προς απάντηση και πολλά προβλήματα προς επίλυση.
