Bασισμένο στο έργο του Rodrigο Garcia
2ος ΧΡΟΝΟΣ
10, 11 & 17, 18 Οκτωβρίου
Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης
Σύλληψη/σκηνοθεσία: Χριστόφορος Χριστοφορίδης
Ταυτότητα Παράστασης
Πότε: από 10 Οκτωβρίου, για δύο σαββατοκύριακα (Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 20:00)
Πού: Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης (Κωνσταντινουπόλεως 75, Ανάληψη)
Διάρκεια: 90 λεπτά
Τιμές Εισιτηρίων:
Προπώληση: more.com & στο ταμείο του Θεάτρου Τεχνών Θεσσαλονίκης (καθημερινές 9:00-15:00)
Συγκοινωνία: Μετρό-Στάση Φλέμινγκ (10 λεπτά με τα πόδια) & Λεωφορεία: 31, 1Ν, 02Κ, 32Ν,1Χ. Στάση-Δημητρίου Μητροπούλου
Πληροφορίες: 2311218224
E-mail: artstheaterskg@gmail.com
Συντελεστές
Κείμενο: Rodrigo Garcia
Σύλληψη/σκηνοθεσία: Χριστόφορος Χριστοφορίδης
Δραματουργική επεξεργασία/διασκευή: Ελευθερία Καμπαγιοβάνη, Χριστόφορος Χριστοφορίδης
Κινησιολογία: Τάσος Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Αθηνά Μπανάβα
Κατασκευή σκηνικού: Κατερίνα Λιόλιου
Σχεδιασμός οπτικοακουστικού υλικού: Βασίλης Αραμπατζής, Χριστόφορος Χριστοφορίδης
Δημιουργια trailer: Πάρης Γρηγοράκης
Γραφιστικός σχεδιασμός: Λευτέρης Κωνσταντίνου (elaris)
Παραγωγή: Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης & Twimagination
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Ελευθερία Καμπαγιοβάνη
Επί σκηνής: Αλεξάνδρα Κασιούμη, Αλέξης Κότσυφας, Βασιλική Σγούρου
Για την παράσταση:
Το «Είστε όλοι σας καθάρματα: Ελλάδα 2.0» επιστρέφει για λίγες παραστάσεις και ανοίγει τη θεατρική περίοδο 2026-27 στο Θέατρο Τεχνών.
Μια παράσταση που σκοπό έχει να μας ξεβολέψει. Μια παράσταση για να θυμηθείς και κυρίως, για να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου μέσα σε όσα προτίμησες να ξεχάσεις.
Βασισμένο στο εμβληματικό έργο του Rodrigo García, το έργο χαρτογραφεί τη σύγχρονη ελληνική ιστορία από τη χούντα μέχρι σήμερα: μεταπολίτευση, δανεικά, κρίση, βία πίσω από κλειστές πόρτες, νεποτισμός, κρατικές δολοφονίες – και μια δημοκρατία, η οποία βρίσκεται σε διαρκή διατίμηση.
Ένα κράμα ντοκουμέντου και βαθιάς ανθρώπινης αναζήτησης που δεν εκτυλίσσεται ως απλή αφήγηση γεγονότων, αλλά αναδεικνύει το συλλογικό τραύμα και τον τρόπο που συνεχίζει να αναπαράγεται.
Τρεις ηθοποιοί -τρεις άνθρωποι- στέκονται μπροστά στον καθρέφτη μιας κοινωνίας που έμαθε να σιωπά, να συνηθίζει, να συγχωρεί και τελικά να συνεχίζει.
Δεν κατηγορούν. Δεν απολογούνται.
Θέτουν το ερώτημα: πότε η ανοχή έγινε συνενοχή;
