Πόσο χώρο πιάνει ένας άνθρωπος που δεν είναι εκεί; Πόσα σενάρια έχουμε στήσει στο μυαλό μας απλά και μόνο για να αντέξουμε την απουσία του;
Η παράσταση “Πεταλούδες στο στομάχι“ της Αλεξάνδρας Καλτσογιάννη δεν είναι άλλη μια συνηθισμένη ιστορία αγάπης, αλλά μια βαθιά βουτιά στις αυταπάτες του έρωτα. Υπό τη σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Γοργολίτσα και της Δήμητρας Στεργίου, το έργο φέρνει στο Θέατρο Τ μια υπέροχη καινοτομία: η σκηνή δεν φωτίζεται με τον κλασικό τρόπο, αλλά ζωγραφίζεται ψηφιακά σε πραγματικό χρόνο πάνω στα σώματα των ηθοποιών.
Λίγο πριν πέσει οριστικά η αυλαία, την Κυριακή 29 Μαρτίου, συναντήσαμε τους πρωταγωνιστές αυτής της ιδιαίτερης παράστασης. Η Ιωάννα Κελεσίδου, ο Γιώργος Πούλος και η Μαργαρίτα Σιδερίδου μας μίλησαν για πολλά, μα κυρίως για το κενό που προσπαθούμε να γεμίσουμε, για τα «ζωτικά ψεύδη» που μας κρατούν όρθιους και για το πώς η τέχνη και το συναίσθημα ενώνονται κάθε βράδυ σε μια μοναδική, μη επαναλήψιμη στιγμή. Τους ευχαριστούμε!
– Το κείμενο ξεκινά με μια πολύ δυνατή φράση: «Πόσο χώρο πιάνει ένας άνθρωπος που δεν είναι εκεί;». Πώς αντιλαμβάνεστε την έντονη παρουσία της απουσίας, και μάλιστα κάποιου που δεν ήταν ποτέ παρόν;
– Η αίσθηση της απουσίας είναι το πρώτο στάδιο, μετά συνεχίζεις να ζεις με αυτό. Έχει γίνει ένα με σένα. Η Κάτια, η κεντρική ηρωίδα δηλαδή της ιστορίας, έχει μάθει να είναι μόνη της ή να έχει συντρόφους που την κάνουν να νιώθει μόνη. Στην παράσταση ερωτεύεται κάτι που δεν υπάρχει, μια κασέτα ή μια ιστορία, και πορεύεται με αυτά αλλά συνεχίζει να είναι μόνη. Πλάθει ιστορίες προκειμένου να γλιτώσει από τη Μοναξιά της αλλά πάντα κάτι λείπει. Ακόμη και οι ιστορίες που φτιάχνει, είναι με ανθρώπους που η ίδια δεν έχει γνωρίσει ποτέ και δεν υπάρχουν σε πραγματικό χρόνο.
– Πιστεύετε τελικά ότι η φαντασίωση και το ψέμα είναι ένας απαραίτητος μηχανισμός επιβίωσης απέναντι στη μοναξιά;
– Ναι. Είναι τόσο δύσκολες οι εποχές και τόσο βίαιες, που ο σύγχρονος άνθρωπος αναγκάζεται να πλάσει ιστορίες προκειμένου να επιβιώσει. Έχουμε την ανάγκη πια να εξιδανικεύουμε τους ανθρώπους, να περιμένουμε πάντα ότι μπορούν να μας χαρίσουν περισσότερα από όσα μπορούν κι από όσα αντέχουμε ίσως, να τους πλάθουμε πιο όμορφα και πιο γλυκά από ό,τι είναι κι όλα αυτά για να μασάμε λιγότερο μόνοι, να πιάνει λιγότερο χώρο η μοναξιά μας.
– Ο τίτλος «Πεταλούδες στο στομάχι» παραπέμπει συνήθως σε κάτι αθώο και ρομαντικό. Ωστόσο, στην περιγραφή αναφέρεται ότι οι πεταλούδες είναι «τόσο έντονες που έκανες εμετό». Αποδομείται αυτό το ρομαντικό κλισέ στο έργο;
– Το φαινόμενο αυτό έχει διαβαθμίσεις. Μπορεί να είναι χαριτωμένο, αθώο σε κάποια του μορφή, αλλά νομίζουμε ότι υπερισχύει η βιαιότητα αυτού του φαινομένου που σου ταράζει όλο σου το είναι και δεν αντέχεις, θέλεις να το βγάλεις από μέσα σου και ενώ λίγο πριν το επιζητούσες και το είχες ανάγκη, τώρα θέλεις να κάνεις εμετό και να φτύσεις όλες τις πεταλούδες που έχεις μέσα σου. Σε κάθε περίπτωση, όμως, το έζησες και μπορεί με απόλυτη συνείδηση να το ξαναζήσεις.
– Στην παράσταση χρησιμοποιούνται προτζέκτορες που χρωματίζουν τα σώματα. Πώς γεννήθηκε αυτή η εντυπωσιακή ιδέα της ζωντανής ψηφιακής ζωγραφικής και ποιες τεχνικές δυσκολίες κρύβει η εκτέλεση σε πραγματικό χρόνο;
– Όλο το έργο διαπραγματεύεται τη φαντασίωση και τα ζωτικά ψευδή που εμείς οι άνθρωποι πλάθουμε προκειμένου να ξεφύγουμε από τη Μοναξιά μας. Επομένως, θέλαμε να βρούμε έναν τρόπο ώστε αυτό να είναι καθαρό από την αρχή, δηλαδή από την αρχή πλάθεται η φαντασίωση. Ο Κωνσταντίνος, ο οποίος ζωγραφίζει ζωντανά πάνω στη σκηνή, αποτελεί μέρος της φαντασίωσης και παίζει καθοριστικό ρόλο, διότι αυτός ανοίγει και κλείνει την παράσταση. Επίσης, είναι πολύ ωραίο αυτό που συμβαίνει, γιατί καθιστά κάθε παράσταση ξεχωριστή.
Τώρα, όσον αφορά στα πρακτικά προβλήματα, είναι προβλήματα του τύπου αν θα κάνει καλό ζουμ ο προτζέκτορας ή αν ο θεατής που θα καθίσει μπροστά από τον προτζέκτορα θα είναι προσεκτικός γιατί κάτι μπορεί να χαθεί ανά πάσα στιγμή. Πάνω στη σκηνή μπορεί να μπερδέψεις μια φράση, αλλά είναι πιο εύκολο να το σώσεις, συνήθως, όχι πάντα. Αλλά αν γίνει το οτιδήποτε κάτω από τη σκηνή (όλα αυτά με τον προτζέκτορα γίνονται κάτω από τη σκηνή- είναι κοντά στους θεατές), είναι πολύ πιο δύσκολο να το ελέγξεις και φυσικά αυτό έχει συνέπειες έπειτα και πάνω στη σκηνή.
“Και αν τελικά φύγει κάποιος λίγο πιο ανοιχτός, λίγο πιο ευάλωτος ή λίγο πιο γενναίος στο να αγαπήσει, τότε νομίζω πως η παράσταση έχει πετύχει τον στόχο της”
– Η παράσταση μοιάζει να απευθύνεται σε οποιονδήποτε έχει αγαπήσει. Τι είναι αυτό που ελπίζετε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο;
– Η παράσταση δεν έρχεται να δώσει έτοιμες απαντήσεις, αλλά να ανοίξει έναν χώρο για να ξανασκεφτούμε τι σημαίνει να αγαπάς. Ελπίζω ο θεατής να φύγει με εικόνες και συναισθήματα που θα τον ακολουθήσουν και μετά το τέλος, ίσως με μια ανάγκη να επανασυνδεθεί με κάτι ή κάποιον. Και αν τελικά φύγει λίγο πιο ανοιχτός, λίγο πιο ευάλωτος ή λίγο πιο γενναίος στο να αγαπήσει, τότε νομίζω πως η παράσταση έχει πετύχει τον στόχο της.
– Φτάσατε ήδη στην τελευταία εβδομάδα παραστάσεων. Τι σας λέει ο κόσμος όταν τελειώνει το έργο; Υπάρχουν θεατές που σας πλησιάζουν και εκφράζουν μια κάποια ταύτιση, προβληματισμό ή μελαγχολία;
– Πολλοί μιλούν για τη μοναξιά και πώς αυτή συνδέεται με τις σχέσεις και τον έρωτα. Είναι αρκετά ενδιαφέρον να βλέπεις πώς η παράσταση τους κάνει να αναγνωρίσουν στιγμές δικές τους — σιωπές, απουσίες, αλλά και τη δύναμη που έχει η αγάπη να γεφυρώνει αυτή τη μοναξιά.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Κείμενο: Αλεξάνδρα Καλτσογιάννη
Δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνος Γοργολίτσας
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Γοργολίτσας, Δήμητρα Στεργίου
Ερμηνεία: Ιωάννα Κελεσίδου, Γιώργος Πούλος, Μαργαρίτα Σιδερίδου
Κινησιολογία: Δήμητρα Στεργίου
Μουσική σύνθεση: Κορνήλιος Σταματιάδης
Υποστήριξη Σκηνοθεσίας: Αναστασία Παπαδοπούλου, Μαρία Νένε
Ενδυματολογία: Elephant Gang, Oldd Fashion
Φωτιστικός σχεδιασμός: Κωνσταντίνος Γοργολίτσας, Δήμητρα Στεργίου
Live Visual Design & Projection Mapping: Κωνσταντίνος Γοργολίτσας
Τεχνική υποστήριξη: Γιώργος Ανθρακίδης, Αναστασία Παπαδοπούλου, Αναστάσης Παπαϊωάννου, Σάκης Σαράφης
Γραφιστικός Σχεδιασμός: The Mariko Project
Οπτική ταυτότητα/Αφίσα: Μαρία Νένε
Trailer: Γιώργος Πούλος
Παραγωγή: DARE FILM
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Χώρος: Θέατρο Τ, Αλεξάνδρου Φλέμινγκ 16, Θεσσαλονίκη (πρόσβαση με Μετρό: Στάση Φλέμινγκ)
Πρεμιέρα: Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026 στις 21:30
Παραστάσεις: Έως τις 29 Μαρτίου, κάθε Παρασκευή στις 21:30, Σάββατο-Κυριακή στις 20:00
Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά, χωρίς διάλειμμα
Τιμές εισιτηρίων: 16€ Κανονικό | 13€ Μειωμένο (ΑμεΑ, φοιτητών, ανέργων, άνω των 65)
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/petaloudes-sto-stomaxisy/
Πληροφορίες / Κρατήσεις: 2310 854 333
Parking: Ιδιωτικός χώρος parking ακριβώς δίπλα από το Θέατρο Τ. Τιμές: 3€ η πρώτη ώρα | +2€ για κάθε επόμενη ώρα
Σας ενδιαφέρουν:
- Το Θέατρο Τ είναι προσβάσιμο σε αναπηρικά αμαξίδια.
- Δεν επιτρέπεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη της παράστασης.
Περισσότερα:
Website: www.theatrot.gr
Facebook page: www.facebook.com/theatrot
Instagram profile: https://www.instagram.com/theatro_t
